Hurts - Exile (2013)

Ik ben het helaas eens met SOAD, ik had erg hoge verwachtingen van Exile, maar na een eerste luisterbeurt ben ik toch flink teleurgesteld. Het album staat vol met lage bassen, die erg vervelend worden na een tijdje. Op de helft van het album had ik eigenlijk al meer dan genoeg gehad van deze chaos in de nummers. Zelfs de fijne melodielijnen van het vorige album zijn hier bijna niet meer te bekennen, en dat was in mijn ogen juist het sterkste punt aan Happiness. Alleen de afsluiter vind ik een goed nummer, maar zelfs dit nummer haalt het niveau niet van de nummers op het debuutalbum.

De mannen van Hurts proberen op Exile een stel spannende nummers neer te zetten, maar ik vind het vooral erg saai en eentonig. Misschien roep ik nu wel te snel, maar ik ben erg teleurgesteld in dit album, en dat na het fantastische Happiness uit 2010. Ik zal nog geen beoordeling geven want dat vind ik vroeg na één luisterbeurt, maar ik heb er niet veel vertrouwen in dat ik dit album net zo ga waarderen als het debuut.

Happiness kwam bij mij wat traag op gang en het is dat mijn partner het erg goed vond dat ik het meer ben gaan luisteren en ook waarderen.
Niet dat ik nu ineens enorm uitkeek naar opvolger Exile maar een zekere nieuwsgierigheid was er wel degelijk.

Toen ik Miracle voor het eerst hoorde viel ik van mijn stoel van verbazing: dit is toch gewoon Coldplay ten tijde van hun laatste album? Nu mogen al die Coldplay-haters wat mij betreft weer hun mond opentrekken, zo niet dan mankeert hun toch echt wat. Princess of China (u weet wel, dat nummer met Rihanna) heeft hier toch verdacht veel van weg. Overigens moet ik er dan bij zeggen dat ik dat nummer wel leuk vind maar dat terzijde. Dit nummer van Hurts wel leuk vinden en Coldplay afzeiken lijkt me niet helemaal samengaan. Miracle vind ik wel erg stroperig klinken. Net even té dik aangezet. Iets waar Sandman ook last van heeft. Het is allemaal zo zwaar aangezet, het komt zo geforceerd over. Ik mis toch net een beetje dat frisse van het debuut. Het pompt maar door allemaal want zo blijft het nummer na nummer maar gaan.
En waar ik Coldplay hoor in Miracle daar willen ze met Cupid waarschijnlijk erg lijken op de gitaar/electro sound van Depeche Mode.

En zo gaat dat het hele album door. Ook die 'koortjes' (moet het een kinderkoor voorstellen?!) beginnen me op den duur tegen te staan.
Gelukkig pakt die 'nieuwe sound' wel goed uit op het donker getinte The Crow en is het allemaal een stuk lichter op Help. Het is dus niet alleen maar kommer en kwel.

Exile klink voor het grootste gedeelte te doorbakken, het vet druipt er af en het is daardoor niet prettig meer. Dat is jammer want het debuut bevatte toch luchtige popnummers waar je vrolijk van werd. Van Exile krijg ik een beetje pijn in mijn buik.

Misschien trekt dat nog weg en kan ik mijn beoordeling wat bijschaven en zo niet: jammer, volgende keer beter

Heb het album nu drie keer gehoord en nog vind ik het moeilijk om er iets over te zeggen. Alle aandacht die dit duo krijgt en kreeg lijkt me een beetje veel alsof de nieuwe Depeche Mode is opgestaan of zo. Ben dus enigszins in negatieve zin bevooroordeeld. Heb een paar nummers van het vorige album gehoord maar deed me blijkbaar weinig. Zegt ook niks want soms vind ik iets pas goed als de hype al vervaagd is of men reeds jaren een gevestigde naam is. Ik hou verder wel van synthpop zeker als er een alternatief randje aan zit (new wave).

Vind het eigenlijk wel een goed album, ik wordt alleen af en toe op het verkeerde been gezet doordat een nummer te veel klinkt als iets van een andere band. Ik begrijp de Coldplay link voor Miracle, trouwens het nummer met Rihanna vind ik wel goed. Zelf zou ik Miracle als laatste op het album plaatsen, niet om dat het slecht is maar de up-lifting thema leent daar nu eenmaal goed voor. Alhoewel "Help" al een heel goede afsluiter is.

Ik hoor ook wel wat terug van Wolfsheim, maar het album zie ik meer als Keane meets IAMX. Sommig downtempo nummers zoals The Crow klinken als een ballad van HIM. The Rope heeft dan weer die beangstigende synths van M83, die ook in de afsluiter terugkomen. Ik vecht dus een beetje tegen mijn vooroordelen want het heeft alles wat ik eigenlijk gewoon fijn vind om naar te luisteren. Het is vooral het tweede deel van het album wat me iets doet. Na vier keer beluisteren krijgen ze in elk geval 4 sterren wie weet wordt dat in de loop van de week nog iets hoger.

Waar ik Happiness (4,0 sterren) erg goed vind, valt dit album me toch best tegen als ik eerlijk ben. Misschien toch iets te hoge verwachtingen denk ik.

Het begint op zich wel goed en ja, Miracle lijkt wel heel erg veel op Princess of China van Coldplay. Maar dat deert mij niet echt.

Het album gaat ten onder aan de vele pompende synthesizers en vele lagen, hierdoor klinken sommige nummers best tenenkrommend slecht. Ik mis toch wel het rustige van Happiness.

Vooralsnog 3,0 sterren.

Exile opent spannend met het titelnummer, wat klinkt als een vreemde mix tussen Muse, Depeche Mode en Massive Attack.
Hurts heeft nog steeds de elementen uit de jaren 80 in de muziek, maar voegt er nu het volgende decennia aan toe.
Deze Pet Shop Boys van het heden durven zich wel degelijk verder te ontwikkelen, al weet ik niet of ik achter hun keuzes sta.
Pijnlijk denk ik aan een band als White Lies, die na een geweldig debuut met een achteraf gezien veel zwakkere tweede aan kwam zetten, en nu van aarde lijken te zijn verdwenen.
De koortjes doen mij denken aan Spaceman van Babylon Zoo, met een groot verschil, dat het daar wel werkte.
De laatste Coldplay hoor ik enigszins terug, maar zoals vermeld, heb ik meer het Muse gevoel.
Blind doet mij daarentegen aan t.A.T.u., met een vleugje Take That.
The Road aan Join Me van HIM, zonder de sprankeling, gevolgd door A-Ha.
Ik denk dat het album voor een groter publiek bedoeld is, maar twijfel aan het daadwerkelijke bereik.
Een overschot aan andere invloeden, waardoor het eigen geluid bijna naar een nulpunt is gezakt.
Geen slecht album, alleen jammer dat Hurts hun eigen keurmerk niet op het product durft te printen.
Beetje het Aldi verhaal van de yoghurtdrank; de verpakking ziet er uit als Yogho!Yogho!, het heeft dezelfde kleur als Yogho!Yogho!, maar het is net niet te drinken.
Help is wel een positieve uitzondering op de rest; is toch wel sterk.

Prachtig album wat op bouwt naar extreem hoog kippenvel gehalte!

Bij het zien van de cover van de cd, kan je eigenlijk al zien dat het duo zich aanpast aan hun nieuwe album 'Exile', in een grauwe stemming komt zwart dan ook vaak naar voren zoals je hier ziet.
De nummers hebben allemaal één voor één een goed tempo en een lekkere beat.
Het zijn onder tussen ook vrij krachtige nummers die er naar mijn persoonlijke idee ook wat melodramatische gevoelens aan los houdt.
Vanaf nummer negen 'The Crow' wordt er langzaam opgebouwd naar het hoogte punt van de cd.
In het album zit dan ook nergens echt een uitweg naar vrije lucht of een gemoedelijke/vrolijke klank.
De laatste drie nummers zijn dan ook net even wat sterker en zwaarder dan de andere nummers.
Het nieuwe album van Hurts wordt prachtig afgesloten met naar mijn idee een vrij gevoelig nummer.

4,0*

Dat zijn wel veel nummers die voor komen in mijn recensie