Hurts - Exile (2013)

Het zal mij benieuwen: Miracle lijkt wel heel erg veel op Princess of China van Coldplay en die werden er door velen om uitgekotst.....

Ik vind Miracle ook heel erg op Princess of China lijken. Ik ben er nog niet kapot van. Happiness vond ik een erg sterk album, ik zal Exile daarom zeker gaan beluisteren!

Wat dan te zeggen van The Road? Toch wel een authentieker en intenser nummer dan het vrij gladde Miracle. Hou wel van het industrieel kantje, die outburst op het einde van het nummer.

Ben ook erg nieuwsgierig in ieder geval.

Was ze een beetje vergeten, maar miracles, the road en het recentelijk gratis te downloaden The Sandman zijn erg goed. Ben zeer benieuwd naar dit, hopelijk, tweede zwarte pareltje.

Inmiddels gelekt, eens kijken of het wat is.

Hoeveel lagen synth kunnen we gebruiken zonder een plaat volledig te laten verzuipen.

Vanaf deze gedachten moeten ze zijn begonnen met het schrijven van deze plaat.
Vorige plaat: Veel bombast, veel emotie
Nieuwe plaat: Veel bombast, nul emotie, kapot geproduceerd..

Ik ben het helaas eens met SOAD, ik had erg hoge verwachtingen van Exile, maar na een eerste luisterbeurt ben ik toch flink teleurgesteld. Het album staat vol met lage bassen, die erg vervelend worden na een tijdje. Op de helft van het album had ik eigenlijk al meer dan genoeg gehad van deze chaos in de nummers. Zelfs de fijne melodielijnen van het vorige album zijn hier bijna niet meer te bekennen, en dat was in mijn ogen juist het sterkste punt aan Happiness. Alleen de afsluiter vind ik een goed nummer, maar zelfs dit nummer haalt het niveau niet van de nummers op het debuutalbum.

De mannen van Hurts proberen op Exile een stel spannende nummers neer te zetten, maar ik vind het vooral erg saai en eentonig. Misschien roep ik nu wel te snel, maar ik ben erg teleurgesteld in dit album, en dat na het fantastische Happiness uit 2010. Ik zal nog geen beoordeling geven want dat vind ik vroeg na één luisterbeurt, maar ik heb er niet veel vertrouwen in dat ik dit album net zo ga waarderen als het debuut.

Happiness kwam bij mij wat traag op gang en het is dat mijn partner het erg goed vond dat ik het meer ben gaan luisteren en ook waarderen.
Niet dat ik nu ineens enorm uitkeek naar opvolger Exile maar een zekere nieuwsgierigheid was er wel degelijk.

Toen ik Miracle voor het eerst hoorde viel ik van mijn stoel van verbazing: dit is toch gewoon Coldplay ten tijde van hun laatste album? Nu mogen al die Coldplay-haters wat mij betreft weer hun mond opentrekken, zo niet dan mankeert hun toch echt wat. Princess of China (u weet wel, dat nummer met Rihanna) heeft hier toch verdacht veel van weg. Overigens moet ik er dan bij zeggen dat ik dat nummer wel leuk vind maar dat terzijde. Dit nummer van Hurts wel leuk vinden en Coldplay afzeiken lijkt me niet helemaal samengaan. Miracle vind ik wel erg stroperig klinken. Net even té dik aangezet. Iets waar Sandman ook last van heeft. Het is allemaal zo zwaar aangezet, het komt zo geforceerd over. Ik mis toch net een beetje dat frisse van het debuut. Het pompt maar door allemaal want zo blijft het nummer na nummer maar gaan.
En waar ik Coldplay hoor in Miracle daar willen ze met Cupid waarschijnlijk erg lijken op de gitaar/electro sound van Depeche Mode.

En zo gaat dat het hele album door. Ook die 'koortjes' (moet het een kinderkoor voorstellen?!) beginnen me op den duur tegen te staan.
Gelukkig pakt die 'nieuwe sound' wel goed uit op het donker getinte The Crow en is het allemaal een stuk lichter op Help. Het is dus niet alleen maar kommer en kwel.

Exile klink voor het grootste gedeelte te doorbakken, het vet druipt er af en het is daardoor niet prettig meer. Dat is jammer want het debuut bevatte toch luchtige popnummers waar je vrolijk van werd. Van Exile krijg ik een beetje pijn in mijn buik.

Misschien trekt dat nog weg en kan ik mijn beoordeling wat bijschaven en zo niet: jammer, volgende keer beter

Het is voor mij met name dat het even moet wennen / ''landen''.. Na een eerste luisterbeurt schieten er enkele tracks uit te weten Exile en Sandman.

Toen het debuut kwam hadden ze best een leuke toch ook een tikkeltje vernieuwende sound , zie daar op zo'n tweede album maar weer eens mee uit te blinken.. Denk dat het een groei albumpje wordt ..

Heb het album nu drie keer gehoord en nog vind ik het moeilijk om er iets over te zeggen. Alle aandacht die dit duo krijgt en kreeg lijkt me een beetje veel alsof de nieuwe Depeche Mode is opgestaan of zo. Ben dus enigszins in negatieve zin bevooroordeeld. Heb een paar nummers van het vorige album gehoord maar deed me blijkbaar weinig. Zegt ook niks want soms vind ik iets pas goed als de hype al vervaagd is of men reeds jaren een gevestigde naam is. Ik hou verder wel van synthpop zeker als er een alternatief randje aan zit (new wave).

Vind het eigenlijk wel een goed album, ik wordt alleen af en toe op het verkeerde been gezet doordat een nummer te veel klinkt als iets van een andere band. Ik begrijp de Coldplay link voor Miracle, trouwens het nummer met Rihanna vind ik wel goed. Zelf zou ik Miracle als laatste op het album plaatsen, niet om dat het slecht is maar de up-lifting thema leent daar nu eenmaal goed voor. Alhoewel "Help" al een heel goede afsluiter is.

Ik hoor ook wel wat terug van Wolfsheim, maar het album zie ik meer als Keane meets IAMX. Sommig downtempo nummers zoals The Crow klinken als een ballad van HIM. The Rope heeft dan weer die beangstigende synths van M83, die ook in de afsluiter terugkomen. Ik vecht dus een beetje tegen mijn vooroordelen want het heeft alles wat ik eigenlijk gewoon fijn vind om naar te luisteren. Het is vooral het tweede deel van het album wat me iets doet. Na vier keer beluisteren krijgen ze in elk geval 4 sterren wie weet wordt dat in de loop van de week nog iets hoger.

Het album borduurt lekker verder op waar ze gebleven waren.

Valt helemaal niet tegen, maar is ook geen knallende verassing! Ja, Miracle lijkt op Coldplay, maar is eigenlijk best een lekkere single!

Ga naar de melkweg eind maart, ben erg benieuwd hoe dit live zal zijn!

Ik ben benieuwd. Een paar keer beluisterd. Valt mij niet tegen. Wellicht later een wat hogere stem.

Jeetje wat is dit tenenkrommend slecht. Hun vorige album was ook matig, maar bevatte nog enkele nummers die zo catchy waren, dat ze behoefte had ze nog een keertje te horen. Ze krijgen het hier voor elkaar om als The Killers en Muse te klinken, maar dit te combineren met nog slechtere nummers dan die van de laatste albums van beide bands. Enkel geproduceerde lucht. Sorry, kan er niets anders van maken.

Waar ik Happiness (4,0 sterren) erg goed vind, valt dit album me toch best tegen als ik eerlijk ben. Misschien toch iets te hoge verwachtingen denk ik.

Het begint op zich wel goed en ja, Miracle lijkt wel heel erg veel op Princess of China van Coldplay. Maar dat deert mij niet echt.

Het album gaat ten onder aan de vele pompende synthesizers en vele lagen, hierdoor klinken sommige nummers best tenenkrommend slecht. Ik mis toch wel het rustige van Happiness.

Vooralsnog 3,0 sterren.

Voorbeeld van tenenkrommend slecht: Sandman. Holy maceroni. Ik moet bij het begin telkens aan een bepaald hip-hop nummer denken, maar ik kan er maar niet op komen welke.. Bij de rest krom ik nog net niet de tenen, maar het is niet veel soeps. Exile en the Crow zijn positieve uitschieters wat mij betreft.

2*

Mooi is dat!

Omdat ik Miracle zo alleraardigst vond, al een paar weken terug, en Exile nog niet te koop was, had ik eerst Happiness maar gekocht. Wel een aardig album, maar ik moet daar ook eveneens nog even aan wennen.
Ik ben helemaal geen liefhebber van Coldplay zou ik mij daar nu plotseling in vergissen? En begrijp ik nu goed dat Exile dan toch maar beter niet kan worden gekocht? Het is natuurlijk ook maar net waar je op uit bent.

Ik dacht bij Happiness in de verte iets van de oude Tears for Fears te horen maar dat het wat betreft composities nog niet zo sterk was. Maar ik begrijp dat er bepaald geen progressie is gemaakt inzake Exile, als ik de gemiddelde reacties zo lees....

Ik vind het nog wel meevallen met die Coldplay sound.

Ik hoor vooral veel Depeche Mode terug. Het si gewoon net als de vorige een mix.

En tenenkrommend lijkt het modewoord bij dit album te zijn, maar ik ben het er niet mee eens.

Gewoon een lekkere plaat!

Exile opent spannend met het titelnummer, wat klinkt als een vreemde mix tussen Muse, Depeche Mode en Massive Attack.
Hurts heeft nog steeds de elementen uit de jaren 80 in de muziek, maar voegt er nu het volgende decennia aan toe.
Deze Pet Shop Boys van het heden durven zich wel degelijk verder te ontwikkelen, al weet ik niet of ik achter hun keuzes sta.
Pijnlijk denk ik aan een band als White Lies, die na een geweldig debuut met een achteraf gezien veel zwakkere tweede aan kwam zetten, en nu van aarde lijken te zijn verdwenen.
De koortjes doen mij denken aan Spaceman van Babylon Zoo, met een groot verschil, dat het daar wel werkte.
De laatste Coldplay hoor ik enigszins terug, maar zoals vermeld, heb ik meer het Muse gevoel.
Blind doet mij daarentegen aan t.A.T.u., met een vleugje Take That.
The Road aan Join Me van HIM, zonder de sprankeling, gevolgd door A-Ha.
Ik denk dat het album voor een groter publiek bedoeld is, maar twijfel aan het daadwerkelijke bereik.
Een overschot aan andere invloeden, waardoor het eigen geluid bijna naar een nulpunt is gezakt.
Geen slecht album, alleen jammer dat Hurts hun eigen keurmerk niet op het product durft te printen.
Beetje het Aldi verhaal van de yoghurtdrank; de verpakking ziet er uit als Yogho!Yogho!, het heeft dezelfde kleur als Yogho!Yogho!, maar het is net niet te drinken.
Help is wel een positieve uitzondering op de rest; is toch wel sterk.

Hier had ik echt veel meer van verwacht. Jammer. Net iets te veel eenheidsworst, maar ideaal voor op BBC Radio 1.

Ik kan naar dit album met genoegen 4 dagen in de week luisteren.
Een album met een prettige sfeer.

Ik hou juist van dat bombastische in deze plaat.

Exile is daar een mooi voorbeeld van.

Dat sommige users hier die plaat tenenkrommend slecht vinden kan ik niet begrijpen, behlave als je er echt geen reet aan vindt. Volgens mij is het zo dat als je het 1e album leuk vindt, de tweede ook wel zal bevallen.
Enige verschil is dat het 1e album wat toegankelijker is voor het grote publiek, ondank dat er hier meer heho teksten tussen zitten,

Die halve ster die hier wordt uitgedeeld is een duidelijke antistem, en niet serieus te nemen. Ik denk dat de meeste mensen die Hurts goed vinden dit album na meerdere luisterbeurten toch gaan waarderen. Ik wel in ieder geval!

Inmiddels de deluxe versie in huis met 2 bonus nummers (die hier nog niet bij staan, ga ik zo effe regelen)

De 2 bonus nummers maken de cd alleen maar leuker voor me.

Ik vind het echt een fijn album!

Ik kan hier heel weinig mee. Het debuutalbum vond ik aardig, niet veel meer dan dat. Hier kan ik het gros van de nummers echt niet uitzitten...

En dan maar meteen de volle halver ster? What did you expect from Hurts, om maar even schaamteloos naar een fijn Brits bandje te verwijzen? Het is het soort dramapop dat in de lijn der verwachtingen ligt. Soms té bombastisch, en de kinderkoren en oewoes die een songtekst als Cut out my eyes and leave me blind ondersteunen kunnen best irritatie opwekken. Sandman is slappe hiphop, Miracle heeft een Coldplay vergiftiging en Blind slaat nergens op, gelukkig staan op de tweede helft betere nummers zoals The Road en The Crow, waarin ik dan wel steeds Chris Isaak's Wicked Game hoor. Kort door de bocht wil Hurts niets liever dan de nieuwe Depeche Mode zijn, waar het debuut early D-Mode uitademt is Exile een weerspiegeling van het nineties werk van Gahan enco, zowel instrumentaal als tekstueel. Niet hoogstaand, zeker geen hap voor de meerwaardezoeker maar al bij al toch een vermakelijk album van Hurts.

Zeer knap verwoord, en spijker op zijn kop!

Dit blijft toch wel een heel fijn album hoor. Ik herken me niet in de vele kritieken op deze plaat die ik hier lees. Gewoon een album wat niet gaat vervelen, dat is knap.
Coldplay heeft zijn beste tijd gehad. Trouwens beïnvloeden alle bandjes elkaar wel. Dat is nu muziek, dat brengt mensen samen. Keane is weer beïnvloed door Oasis, Coldplay, Travis
Coldplay weer door A-Ha, Oasis en Hurts door Depeche Mode, OMD en die koortjes klinken als het kinderkoor van Another Break in the Wall, maar dat terzijde. Gewoon een leuke plaat, best of both worlds, wat gesmeden wordt tot een mooi pareltje. Ik heb ze nu een keer live gezien en ga binnenkort weer in Utrecht. Klasseband. Muzikale genieën

meerwaardezoeker haha
Wat is dat een loze kreet

Je quote de verkeerde, "vriend"

Overigens vind ik jouw commentaar honderden malen lozer dan het woord meerwaardezoeker....

Spijker op zijn kop is dat je het er mee eens bent, dus wat maakt het uit wie ik quote.
Maar jullie hebben gelijk, er zijn ook mensen die muziek van minder waarde zoeken

Hurts bewandeld met deze 2de plaat hetzelfde pad dan dat ze met hun debuut deden. Grote gebaar synthpop, al wordt er met deze plaat wel dichter bij Depeche Mode gekropen in vergelijk met hun eersteling. Geen schokkende zaken dus en wellicht zelfs wat makkelijk maar ja het klinkt wel erg lekker.

En wat betreft Coldplay, daar lijkt het niet echt op lijkt me. Behalve dan de laatste anderhalve minuut van Help dat is bijna copy -> paste. Sterker nog ik denk dat Chris Martin hier nog wel eens jaloers op kan zijn