My Morning Jacket - Z (2005)

Bijna 8j later, moet ik toch constateren dat deze op max. 4* zal blijven hangen.

Bijwijlen werkelijk fantastisch, bijwijlen het tegenovergestelde.

What A Wonderful Man en Into The Woods blijven zwakke schakels en trekken het gemiddelde naar beneden.

Ik vind what a wonderful man nog best een lekkere rocker , into The woods is inderdaad het minste nummer denk ik , beetje domme tekst ook. Voor de rest echt een topplaat , met it beats 4 you en dondante en gideon als favorieten

Deze wordt mij getipt, als liefhebber van southern rock, bluesrock en jambased-music. Maar ik hoor synthpop, ik hoor zelfs amper rock. Het doet me wat denken aan Coldplay en andere indie-bands.

Ik vind het niet slecht, maar ik ben volgens mij bij de verkeerde band terecht gekomen. De stem van de leadzanger staat me enorm tegen, de productie (veel te veel galm) en het lelijke drumgeluid. De nummers zijn ook voorbij, voordat ze begonnen zijn. Het zijn allemaal wel erg korte songs.

Als ik daaraan gewend ben, vallen me fijne baslijntjes op, en de spacey synths. Een beetje een mix tussen new-wave, indierock en (lichte) psych-rock. Ook eens leuk om weer eens muziek buiten mijn bubbel te hebben gehoord.

Oké, dat het album je niet meteen ligt kan, maar de vergelijking met Coldplay deed me bijna de alarmknop indrukken.

Ik ken Coldplay niet goed genoeg om op de hoogte te zijn. Maar ik bedoelde een specifieke indiepop-sound. Ik ken weinig andere bands om mee te vergelijken.

Dondante is de blikvanger hier. Ook geen Coldplay, maar ik kan me bij de associatie in de verte wel iets voorstellen.

Voornaamste aanleiding om me wat meer in deze band te verdiepen was het magistrale One Big Holiday van voorganger It Still Moves. Is ook meer southern rock / bluesbased dan enig nummer dat ik me van deze plaat kan herinneren, maar 't is alweer even geleden dat ik een van beide albums opgelegd heb...

Ik leerde My Morning Jacket kennen via het gekende (in België toch) radioprogramma Duyster dat indie muziek brengt dat perfect onder de titel van het programma past. Z valt daar ook mooi onder, een wat duister en sfeervol album dat een mooie mix vindt tussen indierock, blues en postrock. Met genoeg gitaarwerk en weemoedigheid om tegelijk te genieten als er bij weg te dromen.

Je zou It Still Moves nog even moeten proberen. Deze Z is idd meer pop en meer synth. Ik vind It Still Moves ook een klein tandje beter dan deze, al heeft dat voor mij niet perse met een voorkeur voor bluesrock te maken.