Jesse Davis - Jesse Davis (1970)

Heerlijke soloplaat ( die op de 1e persing "Indian Ed" heette ) van deze destijds veelgevraagde studiogitarist en producer, normaal beter bekend als Jesse Ed Davis. Voor mij een van de weinige geslaagde "laten we wat bekende jongens uitnodigen en een feestje bouwen in de studio" platen van de vroege jaren 70, toen de financieële bomen van de platenmaatschappijen nog tot in de wolken groeiden ........

Davis had blijkbaar een strak plan van wat hij op wou nemen want het ontaard nergens in van die richtingsloze jams die veel van de platen uit dat tijdsgewricht zo slaapverwekkend maken. Zijn uitvoering van Van Morrison's Crazy Love bevalt me zelfs beter dan het origineel en ook Roger Tillison's Rock 'n Roll Gypsies ( Davis produceerde diens "Roger Tillison's Album" ) krijg ook een gloedvolle vertolking. Davis' eigen komposities blijven daar voor geen centimeter bij achter, kortom: vette aanrader !!

Zo lang geleden dat ik dit album gehoord heb , dat ik niet eens meer een stem zou kunnen uitbrengen. Maar eens wat aan gaan doen.
Ik denk dat weinigen hier Davis kennen, maar velen hem (onbewust) hebben gehoord, kijk maar eens hier.

Zijn 2e LP Ululu blijkt een paar maand geleden ook toegevoegd op MuMe

Hij werd gecredit op Walls and Bridges. Daar kende ik zijn naam al van. En via via las ik dat Eric Clapton op dit album Jesse Davis had gespeeld. CD gekocht.

Herinner me weer dat boek van Marc Roberty. Mijn bijbel in die tijd.
Eric Clapton: The Complete Recording Sessions: Marc Roberty: 9780713723311: Amazon.com: Books

Zou ook leuk zijn als hij eindelijk eens de credits krijgt voor zijn prachtige minimalistiese solo's op de eerste 3 Taj Mahal albums, waaronder de slide-solo in Statesboro Blues die Duane Allman inspireerde om ook eens zo'n buisje aan z'n vinger te schuiven ............

Verdorie, niemand vertelt mij ook ooit iets. Blijkt dit album al meer dan een half jaar op MusicMeter te staan zonder dat ik daarvan op de hoogte ben gesteld! Ik heb deze man leren vanwege zijn sublieme werk op Gene Clarks twee meesterwerken White light (die eindsolo op 1975!) en No other (waarvan ik nu pas tot mijn schande zie dat ik er nog niet eens op heb gestemd…). Via Droombolus (waarvoor nog dank) heb ik vrij recent Davis' eerste twee platen leren kennen, en die hebben me bepaald niet teleurgesteld. Ik moet zelf vaak denken aan bands als Little Feat (alleen al dat openingsnummer), Dr John en Ry Cooder, allemaal mensen die ook hun best deden om uitgekiende en stilistisch zeer gevarieerde muziek zo achteloos en los mogelijk te laten klinken, en ook de naam van Crazy Horse duikt vaak bij mij op.
        Enige twee minpuntjes zijn Golden sun goddess dat over de schreef van de goede smaak gaat (het zal de tijd wel zijn) en de enigszins nasale stem van Davis, die adekwaat en zelfs prima is tijdens de uptempo-nummers (en op Every night is Saturday night perfect aangeschoten klinkt, of is dat inbeelding?), maar bij ballades als Rock n roll gypsies toch een beetje nuance mist. Maar goed, dat laatste bezwaar wordt grotendeels ondervangen door het rijke en kleurige totaalgeluid vol lekker klinkende drums, geweldige gitaarpartijen en slim pianowerk, dat trouwens ook verantwoordelijk is voor de enorm hoge draaibaarheidsfactor van dit album. Favorieten: Reno Street incident en Every night is Saturday night, aantal sterren: 4.
        Ik besef nu trouwens dat ik dit album wellicht nog nooit op MusicMeter heb gevonden omdat ik altijd zocht op Jesse Ed Davis…
 

Ik mis dan nog Boz Scaggs bij je opsomming. Davis en hij zaten een beetje in hetzelfde muzikale vijvertje te vissen rond deze tijd, inklusief dames koortjes. Het door jou versmade Golden Sun Godess had, uitgevoerd met Scaggs' wat meer subtiele touch, zeker niet misstaan op Moments en had waarschijnlijk zelfs wel hitpotentie gehad. Of is dat nou juist wat je tegenstaat ?

Enne perfekt aangeschoten ? Davis lustte inderdaad wel een slokje..........

Mea culpa: ik dacht niet aan Boz Scaggs omdat die toevallig altijd buiten mijn muzikale blikveld is gebleven, op die éne elpee na natuurlijk (die ik overigens best leuk vind). Maar niets ten nadele van 's mans kunnen verder, en voor zover ik zijn stijl ken had zijn versie van Golden sun goddess inderdaad best fraai kunnen wezen. (Maar misschien inderdaad wel minus dat koortje...)

Dit jaar opnieuw op cd uitgebracht door Music On CD, en het is inderdaad een opbeurend album.
Typisch jaren 70 overigens dacht ik toen ik die hele rits namen van artiesten zag die hebben meegewerkt. Dat maakt zo'n album niet altijd per definitie beter, maar de schade is hier beperkt gebleven.
Ik moest soms ook aan Little Feat denken toen ik de cd in de speler deed, en net als BoyOnHeavenHill vind ik de stem van Davis nogal nasaal, en in dit geval kan ik daar helaas niet goed aan wennen.

de meer progressieve popliefhebber uit de seventies was wel bekend met Jesse "Ed" Davis, want in die periode speelde deze van inheemse afkomst (moeder Kiowa, vader Comanche) uit Oklahoma afkomstige meestergitarist als sessiemuzikant op een oneindig aantal albums mee. op dit debuutalbum staan 5 eigen nummers en 3 covers (tracks 2,6 en .

"Reno Street Incident" heeft inderdaad iets weg van de "Feat" sound en 1 van de hoogtepunten "You Belladonna You" roept de sound van het album Boz Scaggs & Band in herinnering, maar met alle respect persoonlijk hoor ik in de muziek op dit album weinig terug van de hierboven genoemde Ry Cooder, Dr. John of Neil Young's begeleidingsband Crazy Horse.

2 andere hoogtepunten zijn "Tulsa County" een cover van de Amerikaanse singer/songwriter Pamela Anna Polland, dat eveneens verscheen op het "Ballad of Easy Rider" album van The Byrds en de cover van het Roger Tillison nummer "Rock & Roll Gypsies". de cover van "Crazy Love" (Van Morrison) kan bij lange na niet tippen aan het origineel.

het muzikale talent Jesse "Ed" Davis die aan een drugs- en alcoholverslaving leed, kwam in 1988 op 43-jarige leeftijd te overlijden volgens de berichten als gevolg van een overdosis drugs.

de man was een meesterlijk gitarist zoals goed te horen is op o.a. "Every Night Is Saturday Night", maar was naar mijn bescheiden mening als zanger en songwriter minder getalenteerd.

op dit album speelde een waslijst aan muzikanten mee en in de backing vocals werd voorzien door o.a. Merry Clayton, Vanetta Fields, Clydie King (bekende namen uit die tijd) en Gram Parsons.

Album werd geproduceerd door Jesse Edwin Davis (guitar, keyboards, vocals)
Recorded at Olympic Sound Studios, London, England