John & Yoko / Plastic Ono Band with Elephant's Memory plus Invisible Strings - Some Time in New York City (1972)

Ja, hij zou dus nu eigenlijk op 2 moeten staan. Dat is (nog) niet het geval. Tenzij je jouw stem pas vandaag hebt gegeven....?

Lennon vestigde zich al voor deze plaat in New York en had toen al de Staat in zijn nek. Ik kan me echter voorstellen dat deze plaat later niet geholpen heeft bij de aanvraag van een groene kaart.

Niet Lennon's beste technisch gezien, maar er ziet wel veel ziel in. Een snelle plaat, die als een krant 'gelezen' moet worden. Zeer actueel, maar morgen vergeten. Dan weer een nieuwe krant. Helaas is er nooit een verdere krant gekomen.

Ducoz, misschien kun je ook Ono's plaat Approx. Infinite Universe waarderen. Zelfde tijd, zelfde band. En een aardig rustige Yoko. Ook zeer activistische teksten, voornamelijk feministisch.

John Lennon & Yoko Ono – Some Time In New York City

Uit gekomen in 1972, en dus John's, als we alleen zijn naam mogen noemen, 3e solo album.
Plastic Ono Band en Imagine gingen hem voor, een zeer, zeer zware taak om iets te brengen wat kan mee varen met deze 2 albums..

Lennon verhuisde in september 1971 naar New York, en verliet Engeland voor altijd.
Lennon was actiever dan ooit op politiek gebied en lied dat goed merken met zijn muziek, de singles “Give Peace a Chance” en ”Happy Xmas(War is Over)” gingen hem al voor.
Nu samen met de “Elephant's memory Band”, die erg politiek bezig waren, John op z'n politiekst.

Woman is the Nigger of the World:
John zingt over de onderdrukking van vrouwen, het gebruik van vrouwen en dat vrouwen meer als speelgoed of object worden gezien. Ze worden net zo behandeld als negers, we zeggen dat we goed met ze omgaan, maar stiekem doen we net alsof ze niets waard zijn(in die tijdsgeest, denk aan Martin Luther King e.d.).
Het nummer heeft een beetje een grote blues band feel, en klinkt lekker rommelig, en toch puntig en kan zelfs mee gezongen of gedanst worden, zolang de boodschap maar blijft hangen.

Sisters O' Sisters: De eerste “performance”van Yoko op het album, toen ik de teksten las op de hoes dacht ik, ik kan erg goed onderscheid maken tussen John's teksten en die van Yoko, want die van Yoko zijn bijna niet poetisch.Nou moet ik toch zeggen dat het me reuze mee valt en vind ik dit nummer vrij aardig, de song heeft een beetje een springerig, regea achtige feel en kabbelt voor, en ligt aardig in het gehoor. De song is een versterking/ondersteuning van het eerste nummer. Yoko zingt over onderdrukking en over revolutionaire gedachten, voornamelijk op feministisch gebied.

Attica State: Een nummer over de rellen in de Attica State Prison, in 1971, de gevangenen eisten betere leefomstandigheden, ze namen bij uit de handgelopen onderhandelingen waarbij een zwartemensenrechten activist werd doodgeschoten, 33 bewakers gevangen. In dit nummer zingen John en Yoko samen over de gebeurtenissen in Attica State. We're all mates with attica state, wat een toestand dat je zo met “onschuldige”gevangenen om gaat..

Born in a Prison: Yoko's 2e shine beurt. Een bluesy intro en een oprecht klinkende Yoko luiden de song in. Ik vind alleen wel dat ze zichzelf wel tegen spreekt, want ze zingt dat ze gevangen zitten in een plek genmaand school, eerder op het album pleiten ze voor gelijke rechten voor mannen en vrouwen, en zou je alleen maar grotere verschillen creëren als je school zou verbieden voor vrouwen, of bedoeld ze hier bij man en vrouw? Ik vind John en Yoko op de chorusen goed werken, en zorgt voor een aangenaam sfeertje en klinkt lekker in het gehoor. Ook hier heb ik m'n twijfels over het kunnen schrijven van goede teksten door Yoko.

New York City: Misschien wel de meest uitdagende song van het album. Lekker rock n' roll nummer, waar de Elephant Memory band goed tot zijn recht komt, het meest swingende nummer van de plaat. Reveolutionair om de “Have a marihuana if you can”, de politie agend die schreeuwd”Power to the People Today!”. Zo zou John de wereld graag zien...
Z'n imago was weg, en vind uit dat hij die verloren is in Londen, en in de stad New York nog vrijwel gelijk is met alle andere mensen.

Sunday Bloody Sunday: Een nummer met een mars achtige drum intro, behandeld het bloedvergieten in Noord ierland in 1971.John Lennon op z'n sterkst, prikkend in het gezag, op de feiten wijzend. Ono is deze keer wel storend aanwezig en vind ik het dit refrein niet bij haar stem passen.

The Luck O'The Irish:Had misschien wel het mooiste en beste song op het album kunnen zijn.
Fantastische melodie, Engelse/ Ierse folk muziek en een sterk prikkende politieke tekst, Engelse overheersing afkeurend. If you had the luck o' the irish, you wish you we're dead. Duidelijke taal, het leven is niet meer zo als het er voor was. Waarom zijn de Engelse er urberhaupt? Ze moorden met God aan hun zeide, zoals ze dat zelf goed zouden praten, God praat alles goed, Oh je doet dit in de naam van God? Dan is het niet erg. Jammer dat Yoko de chorusen zingt, maar niet verschrikkelijk storend, maar haalt de kans om het beste nummer van de plaat te zijn wel onderuit.

John Sinclairit was het eerste nummer van John Lennon(buiten Imagine om) dat ik kende, deze kreeg ik te horen via de cover van Blind Melon die overigens ook best verdienstelijk is.
Een nummer over de opgepakte en veroordeelde dichter John Sinclair. Ongelukkig, bood 2 joints aan aan undercover agenten, ja het is toch wat! 2 joints?! Voor deze 2 joints werd hem 10 jaar cel opgelegd en John kon natuurlijk niet stil blijven zitten en toe kijken.
Wat resulteerde in een heerlijk blues nummer. If he was a soldier man, shooring gooks in Vietnam.
He'd be free, ze zouden niet aan hem komen, want zo zijn we als Amerikaanse regering dan weer wel!Soms lijkt John vast te lopen (Got To), maar dit alles resulteert in een prima song. Een van m'n favorieten.

Angela:Een song door John en Yoko samen, waar Yoko de overhand heeft. Angela, een zwarte rechten activiste die werd op gepakt in1970. Ze werd geprojecteerd als een gevaarlijke zwarte terroriste. In het nummer stellen John en Yoko haar als een gelijke en zelfs een voorbeeld, dat ze niet alleen staat en als een 'leraar' word gezien. Sterk nummer.

We're All Water: Lekker up tempo rock nummer, geschreven en gezongen door Yoko.
In het nummer stelt ze verschillende mensen aan elkaar gelijk, zoals Mao en Nixon. Want als we alles strippen zijn we allemaal water. Opzich een aardig nummer, maar naar het einde toe word het toch licht unbearable, met dat gekrijs van haar. Waar ze sommige andere live performances van John al mee verziekte... Nou moet ze dit natuurlijk helemaal zelf weten en is het haar song.
Voor een keer oke... maar beetje jammer.

Al met al kijk ik terug op een prima album, geen echte hoogvlieger, maar zeker niet zo slecht als soms beweerd word, of de score die Windows Media Player aan het album geeft(1,5 ster).
Het is puur politiek, lekker rocken tegen het gezag in. Ik maak graag muziek, maar hoe doe ik dit zo dat ik er plezier in heb, maar ook nog wat voor de mensen kan betekenen?Zo dus, Some Time in New York City past precies in de tijdsgeest van toen, en is dus een goed muzikaal document om terug te kijken naar een mooie, te snel vergane tijd.

Ook ik kijk terug op deze bespreking en moet ik concluderen dat dit m'n minste is, de nummers zijn inhoudelijk sterkt, maar hebben geen echt verborgen deuren of diepere betekenissen, die ik bloot kan leggen. Regel recht en direct, dat is het album. Ik hoop hem zo geen te kort te hebben gedaan..

Mooi stukje Duco. Persoonlijk en tegelijkertijd ook informatief .

Mooie beschrijving over album. Je hebt 'm niet alleen met je oren beluisterd, maar ook met je gevoel. Een dikke pluim!!!!

Ook een pluim vanuit het noorden voor Duco's commentaar op dit album .
Mooi ook dat er weer iemand is die de kwaliteit van nummers als o.a. NYC en John Sinclair inziet.

Goede recentie waar ik me persoonlijk helemaal in kan vinden. Zure bijsmaak krijgt het nummer Attica State. De moordenaar van Lennon zit daar al sinds 1980 vast ( ik zal zijn naam hier niet noemen)

Ik ben eigenlijk heel teleurgesteld in dit album. Ik ben niet teleurgesteld in John Lennon zijn ervaring, maar meer omdat hij Yoko heeft losgelaten op dit album. Niet dat ik er iets op tegen heb, maar dat is absoluut geen verstandige keuze geweest. Het album begint nog goed met Woman Is the Nigger of the World, een liedje over de onderdrukking van het vrouwelijk ras ten tijde van de jaren '60 en '70. Typerend voor de toen al vervlogen hippie tijd. Een nummer die heel erg leunt aan het bleus genre met een ietwat rauwe kant. En dat maakt het nummer heerlijk en het beste nummer van het album.

Maar dan begint het. Op Sisters, O Sisters wordt er nog op een normale toonhoogte gezongen, al is er hier en daar een uitspatting te detecteren. Nu weet ik niet meer welke nummers precies op een te overdreven hoge toonhoogte wordt gezongen, maar ze zijn er wel. En dan nog maar te zwijgen over de rare geluiden die zij produceert uit haar mond. Ik heb een heel groot vermoeden dat zij tijdens het opnemen van het album heel wat drugs heeft genomen. Uiteraard heb ik niets tegen drugs, ik gebruik het ook af en toe, maar zingen als een lunatic die gemakkelijk als ontoerekeningsvatbaar kan worden geclassificeerd gaat er ook een beetje over. Wat wel positief is dat je duidelijk kan horen dat zij een Japanse vrouw is, want ze zingt heel traditioneel. Zoiets heb ik ook gehoord in films over feodaal Japan, toen dat Japan nog geen vaste regering kende. Het deel dat John Lennon doet is weliswaar heel goed en typisch zijn geluid. Ook de teksten zijn weer typisch verbonden aan een thema en in die tijd heel revolutionair.

Ik wil hier absoluut niet denigrerend over komen tegenover vrouwen, dat is mijn niveau trouwens niet. Maar Lennon had beter Yoko enkel bij zijn bedavonturen betrokken en niet bij zijn muzikaal avontuur. Ik ben van mening dat Lennon sterk genoeg was om dat zwaarbelastend avontuur op zijn eentje te voltooien. Eerst wou ik dit album een drie en een half geven, toen dat kattegejank van Yoko begon zou ik eerder stranden op een twee en een half. Ik heb tijdens het schrijven van dit bericht dit album terug opgezet en het klinkt nu wel wat beter. Een drie zou eigenlijk meer op zijn plaats staan.

Na deze regel had je eigenlijk al kunnen stoppen

Inderdaad, had haar maar in haar kooi gelaten, wie weet wat er dan voor moois had kunnen ontstaan tussen Lennon en The Mothers...

Ik moet zeggen dat ik deze plaat ook nooit meer luister eigenlijk. Heb deze ooit eens in nieuwstaat uit de eurobak gevist en kwam er thuis achter waar 'ie nog in zo'n top staat was. Ook bij mij staat hij lekker stof te vergaren, maar goed, Zappa staat er op he, dus ik hou hem er maar tussen.

Als je dit vergelijkt met ander solomateriaal van Lennon, dan schiet het aan alle kanten te kort. Nummers zijn niet oprecht, eerder jammerig.

En de live kant... Ach, er is al 3 pagina's vol over gekalkt. I rest my case

Je kan ze altijd nog meenemen op vakantie en dan gebruiken al frisbee. Werkt uitstekend!

Een dubbelalbum bestaande uit een studio- en live gedeelte en ze stelt mij teleur.

Plaat 1 staat vol aanklachten tegen misstoestanden in die tijd met scherpe teksten van John Lennon. Op zich geen slechte songs maar die worden verknald door de inbreng van Yoko Ono en ook de overproductie is veeleer storend. De songs zouden veel meer aan zeggingskracht hebben gewonnen als John Lennon ze akoestisch zonder poespas en Yoko Ono bracht. Uiteindelijk heb ik Woman Is the Nigger of the World (het beste nummer hierop mede omdat Yoko Ono niet te horen is), New York City, Sunday Bloody Sunday en The Luck of the Irish aangevinkt.

Plaat 2 met live-opnames kan helemaal vergeten worden buiten misschien Cold Turkey dat hier te lang is uitgesponnen. De rest wordt ontsierd door het tenenkrommende gekrijs van Yoko Ono, songs zijn hier nauwelijks te horen en de inbreng van Frank Zappa is te weinig. Met name Don't Worry Kyoko en Au zijn niet om aan te horen.

Dat nummer 'Au' doet zijn naam eer aan.

Via The Signature Box met dit album in aanraking gekomen, waarbij het album is verdeeld in het studio album (tracks 1-10) en de live jam (11-16).

Mijn beoordeling gaat alleen over het studio album en die vind ik behoorlijk verrassend. Hij rockt behoorlijk en daar hou ik van. Zelfs de songs waarop Yoko achter de microfoon staat, komen positief door de keuring.

Maar de cd met de live jams komen daarentegen absoluut NIET door die keuring. Ongelofelijk dat men dat vroeger op plaat hebben gezet én de opnames hebben bewaard. Wat een gekrijs van Yoko zeg. Net een heks op de vuurstapel. Of vanuit haar avantgardistische achtergrond bezien: verkleed als kalkoen probeert ze indruk te maken in een weide tussen andere kalkoenen...
Snel vergeten deze zooi en lekker alleen richten op het échte album, want die is zeker de moeite meer dan waard om op te zetten. Rock on

Oeffff. Ik ga heel ver om (ex-)Beatles altijd het voordeel van de twijfel te geven. Maar dit.... het solowerk van Lennon is (mede door dit album) als wisselvallig te betitelen. Mind games is het hoogtepunt wat mij betreft, dit is het dieptepunt. Pedanterie, betweterigheid, argeloosheid, prekerigheid.... in die zin een veelzijdig album ja. Maar je zet het niet voor je plezier op.