John & Yoko / Plastic Ono Band with Elephant's Memory plus Invisible Strings - Some Time in New York City (1972)

Het aandeel van Yoko is inderdaad hilarisch

Sister o sister, we'r all water, Angela, Born in a prison. Het zijn allemaal Yoko songs en echt goed te pruimen moet ik zeggen. De rommeligheid van Sometimes in New york city vind ik juist een deel van de charme van deze grillige maar heerlijke plaat die vol staat met stevig rock!! Ze hadden er van mij nog een paar mogen maken samen!! Geen glad product met leuke liedjes maar een plaat met ballen en protest en een Lennon die waanzinnig goed zingt op deze plaat, wat de geloofwaardigheid ten goede komt.

The Luck of The Irish Met een geweldige "rake tekst" werd dat nummer gelijk in de ban gedaan door de BBC ." While the bastards kill with God their side". "If you have the luck of the Irish, you'd be sorry and wish you were dead" Zomaar een paar regeltjes.Angela (Davis) vechtster voor gelijke rechten voor wit en zwart, Woman is the nigger of the world, Attica State, John Sinclair. Het is toch heerlijk om te horen hoe John losbbandt met allerlei politieke statements. Ok muzikaal niet allemaal toppers, maar voor die tijd zéér gedurfden eindelijk kon z'n hart luchten na die Beatlesperiode. Dit was nou de periode van John & Yoko & Peace. Hun laatse grote publieke, politieke stuiptrekking, Daarna werd hed stiller en rustiger. Hun volgende periode brak aan. Die van een gezin stichten. Die periode werd abrupt beëindigd met de moord op John,

Ik doelde op haar aandeel aan kant D. Met name "Au", dat zeer treffend getiteld is (hoewel Zappa's titel "A Small Eternity with Yoko Ono" ook zeer passend is.)

Dat vind ik ook, maar bij sommige mensen kan Yoko Ono noueenmaal niets goed . Nou ik denk , dat je daar maar mee moet leren leven. Helaas!

Dat leer ik nooit. Dan spring ik liever vrijwillig van een of andere hele hoge rand.

Yoko Ono heeft duidelijk twee kanten. Aan de ene kan het oergekrijs in nummers als Au, John John etc etc...nummers die ook nog eens 20 minuten of langer door gaan, maar na 2 minuten al op zenuwgestel slaan. De andere kant van Yoko is dat ze in staat is om vooruitstrevende commerciele nummers te maken. Walking on thin ice is daar zo'n voorbeeld van, dat nummer is razendknap gemaakt en bovendien het laatste nummer waar lennon op is te horen, opgenomen op de beroerde avond van 8 december 1980. Een aantal jaar geleden is Walking on Thin Ice opnieuw gemixed door The Pet shop boys en werd plots een nummer 1 hit in de Amerikaanse Dance chart. Yoko was toen al in de 70 en had haar eerste hit. Bleek dat Lennon ook profetisch was, ooit zei hij dat Ono pas op latere leeftijd een hit zal scoren en mensen haar muziek gaan waarderen. Dat proces is nu aan de gang in Amerika waar ze onder jongeren een populair cult figuur is geworden. Momenteel staat haar dance versie van Give peace a chance op 1 in de dance charts. Haar nieuwe fans brengen haar op geen enkele wijze in verband met The Beatles geschiedenis. Sommige waren nog niet eens geboren toen Lennon werd vermoord.

Blij eens iemand ook vriendelijke en opbouwende dingen over haar schrijft. Ik vind inderdaad ook veel niet goed van haar maar er zijn ook platen en cd´s die een ruime voldoende verdienen. Bovendien zullen bepaalde critici van haar zich moeten neerleggen , dat John haar als levenspartner koos, Ik heb ook vrinden , die ik een andere vrouw toe zou wensen, maar ja

Ik vind dat dit album altijd is ondergewaardeerd. O.K. het is geen meesterwerk, maar de nummers die door John Lennon worden gezongen zijn goed tot zeer goed. Het aandeel van Yoko Ono is wat minder maar toch niet echt slecht.

Over Yoko Ono gesproken. Haar eerste twee solo-albums (Plastic Ono Band en Fly) zijn goed te pruimen. Instrumentaal gezien in het grotendeels rauwe repetitieve rock. De zang (of gekrijs zoals velen het noemen) van Ono irriteerde mij de eerste twee à drie luisterbeurten maar begint mij bij elke volgende luisterbeurt steeds beter te bevallen.

Over Yoko zou ik maar niet al te veel schrijven, want die heeft niet zo veel "vrienden" op deze site. Over het album ben ik het met je eens met, voor mij, als uitschieter The Luck Of The Irish.

Bedankt voor de tip Ad. Ik zal je advies ter harte nemen. Echter nog één opmerking over Yoko Ono. Wisten jullie dat zelfs een zeer respectabele alternatieve rockband , te weten Sonic Youth, een nummer van Yoko gecoverd heeft en wel Voice Piece for Soprano (duur: 12 seconden).

ja ik heb hem nu dubbel op cd , verdomme 2 x besteld , wie wil er een copy voor 5 euro
de studioplaat is zeer goed , een john op vooral politieke dreef , maar die live kant , ocharme , alleen moesten we die verschrikkelijke yoko kunnen wegbranden , dan zou het nog niet te vet zijn

Da's idd grappig. Ik vind ze zelf soms nog best wel luisterbaar als zingt, niet als ze dat vreselijk geluid maakt alsof ze onder haar voeten gekieteld wordt

Michel, er zijn maar zat "fans" van haar die dat er vast voor over hebben, om hem daarna ritueel te verbranden

Ik vind dit Lennon's minste album. Het klinkt valk en rommelig en de teksten vind ik geforceerd overkomen. De live opnames met Zappa klinken beter op Zappa's Playground Psychotics.

Deze vind ik niet heel erg sterk. Woman is the Nigger of the World en Cold Turkey zijn goede nummers. The Luck of the Irish had een goed nummer kunnen zijn (als John hem solo had gedaan). Ook John Sinclair had goed kunnen zijn, dat herhalende stuk is alleen te irritant voor woorden. Verder zijn de blazers (indien gebruikt) veel te nadrukkelijk aanwezig, dat stoort me ontiegelijk.

Het ergste is natuurlijk het hysterische gekrijs van dat opdondertje... Even zonder grappen, Don't Worry Kyoko is toch niet daadwerkelijk serieus bedoeld? Ik kan heel wat hebben, ook als het avant-gardistisch is, maar dit raakt kant noch wal....

De live-kant met Zappa vind ik wel weer erg interessant, hij geeft structuur aan het avant-gardistische. Zappa wist tenminste hoe zoiets moet!

Ik vind dat er heel erg veel potentie in het songmateriaal zit, helaas is de uitwerking bedroevend. Heel erg jammer. Een 2,5 voor de studio kant en een 3,5 voor de live kant, want Don't Worry Kyoko en Au zijn ondermaats.

hmmm, dit is inderdaad niet het beste Lennon-album. Wel tof dat je blijft luisteren! Als live-album van Lennon is Live in New York City wel lekker en Live Peace in Toronto (hoewel sommigen hem afkraken zitten er echt fantastisch muziek op!).

Ik zal ze een keer proberen.

Live In New York City is prachtig, vooral omdat er ook nummers van deze plaat worden gespeeld die live erg goed uit de verf komen.

Uitermate zwak album van Lennon en Ono. Vooral de nummers van Yoko zijn tenenkrommend, en haar rol op de overige nummers is ook veel te groot. De live nummers rocken wel lekker, maar ook hier werkt Yoko me op de zenuwen.

"New York City" en "Woman Is the Nigger Of the World" vind ik de sterkste nummers.
"Attica State", "Sunday Bloody Sunday" en "The Luck Of The Irish" zijn ook goed, maar ook hier weer dat mens ...

Op Playground Psychotics van Zappa staat de Zappa mix van deze live opnames.

We hadden hier ramen en deuren al gesloten en radio Rijnmond aangezet en toen bleek dat het hier om het gekrijs van Yoko ging. Je kan ook niet overal op voorbereid zijn hè.

Dit moet toch niet zo slecht zijn, aan het gemiddelde te zien is het toch niet zo'n fantastisch album?
Kan iemand dat toe lichten?
New York City, John Sinclair, Woman is the Nigger... en Cold Turkey zijn bv toch goede nummers?

Veel irritant gejengel van mevr. Ono, ik denk dat dat maakt dat deze plaat minder goed ontvangen wordt, daarnaast een paar heel redelijke (maar nog altijd niet de beste) Lennon songs...

Wat voor mij de plaat vooral aantrekkelijk maakt is kant 4.... Zappa & Mothers & Lennon...

Vind Yoko best aardig klinken op de plaat, vooral de nummers samen met John

Zeker een goed album, maar ook geen briljant. Di's nou de eeste keer dat Lennon en Ono "zich op politiek gebied" lieten gaan. Muzikaal is er best wel wat op aan te merken en je kunt (mag) hem ook eigenlijk niet vergelijken met ander lp's van Lennon. Dit is en politiek statement waar Lennon jarenlang "last" van heeft gehad om zijn green card te krijgen om zich definief in Amerika te kunnen vestigen.

Ik vind het eigelijk een vrij goede plaat zelfs, Ono schiet eigenlijk nergens echt uit de bocht en klinkt best aardig(vergeleken met Milk and Honey bah bah bah(sommige nummers dan)).

De Elephants Memory Band voegt toch wel wat lekkers toe aan de muziek en geeft het wat bluesy ballen mee. Ik houd wel van John op de politieke toer, maar misschien had het wel een 5* geweest als het toch alleen John had geweest. Bespreking volgt.

Dat is dan ook het enige

Voor de liefhebbers zijn er filmpjes van Zappa on stage met Lennon en Oh No:

Baby Please Don't Go
Well/Jamrag/Scumbag
King Kong

Vreemd dat Angela maar 1 (mijn) stem krijgt. Ik lijk gekke Henkie wel. Zo'n mooi nummer en nog wel met een hoofdrol voor Yoko Ono. Het kan verkeren.

Haha, en die draagt dan mijn stem!
Joue nu ook?