John & Yoko / Plastic Ono Band with Elephant's Memory plus Invisible Strings - Some Time in New York City (1972)

Dieptepunt in John Lennon's solo carriere, New York City is nog de moeite waard, de rest is gepruts.

The Luck of the irish en Cold Turkey mooie nummers.

Een paar goeie nummers bij, een paar waar hij weer te veel god-weet-wat in zn bloed had. Cold turkey is gewoonweg een topper vooral die versie verder nog woman is the nigger, new york city en the luck of the irish

De live nummers zijn met The Mothers of Invention

Wie zijn dat ?

Als 13 jarige is dat ook een lastige en zou je allang moeten slapen . Maar zie hier, weer een excuus om langer op te mogen blijven .
http://www.musicmeter.nl/al...

Bedankt !

Mooi album maar veel beter gezien van John.

Buiten de genoemde nummers vind ik Sisters O Sisters en Scumbag ook goed te pruimen. Erg onder gewaardeerde enkel om dat Yoko zingt?

Je kan het nauwelijks zingen noemen, eerder krijsen. Verschrikkelijk!

Halve plaat van John, want wees eerlijk; het gekrijs en geschreeuw (en dan druk ik me nog beleefd uit) van Yoko Ono is tenenkrommend ! John hield van zijn vrouwtje en hield haar helaas ook soms een microfoon onder haar neus, had ie beter niet gedaan !
Wat valt hier dan te genieten ? Het formidabele Woman is the Nigger of the World, Attica State (meer vanwege de tekst want melodie ??), New York City is een stevige rocker, en The Luck of the Irish is biezonder goed door John gezongen, leuk nummer. Misschien nog de live-versie van Cold Turkey, maar dan hebben we het zowat gehad, na een sterk solo-debuut is dit zowat het zwakste van Lennon, gelukkig herpakte hij zich met Walls & Bridges in 1974 waarop hij gelukkig dat kleine Japanse opdondertje in de keuken laat ! Quotering ? 2 sterretjes lijkt me echt voldoende **

Sometimes in New York City is een heel goede plaat. Net als Mind Games. Alle twee net niet 5* maar zeker 4.8* John heeft iets te zeggen en dat deed hij ook.. Walls and Bridges is ook een goede plaat maar zeker geen Topper. In deze periode was John even weg om Cigaretten te kopen en leeftde met May Pang in L.A., iedere dag op stap met Harry Nilson, veel alcohol en zo komt Walls & Bridges ook over. Goede plaat maar geen goede Lennon plaat. Tracks van Sometimes en Mind Games hadden zonder problem op een Beatles plaat terecht komen maar geen enkele track van Walls & Bridges!
En even over dat kleine Japanse opdondertje gesproken: don't critizise what you can't understand!

Ben met je eens, Sister O Sister is een heel goede nummer net als Scumbag. En wat de meeste Beatles Fans niet begrijpen of niet willen begrijpen, zonder Yoko geen John Lennon/Plastic Ono Band, geen Imagine, geen Sometimes in N.Y.C en geen Mind Games. En dat het met de Beatles gewoon afgelopen was, mischien was Yoko dat druppeltje water maar zeker niet meer.

Een krantenkop. De hoes zegt het al . John & Yoko becommentarieren de actuele situatie . Kon John slide gitaar spelen ? Voor twijfelaars: John Sinclair, wat een spel. Bovendien een fantastisch nummer. NYC is een rockstamper van jewelste. Woman is the nigger , de single. Luck of the Irish is een simpel , maar voorzien van een heerlijk meezing folkelement. Wat zou ik graag gewild hebben dat John dit alleen met zijn gitaar had uitgevoerd. Mijn oren doen zo pijn , wanneer er iemand vals bij gaat zingen. Attica State en Sunday Bloody Sunday zijn gedreven , luid verkondigde , politieke Lennon boodschappen. Op de Ono helft hadden wij natuurlijk liever Lennon gezien. Toch hebben sommige Ono nummers hun charme , maar die stem is en blijft voor mij een obstakel.

De song "New York City" heb ilk altijdt als "The Ballad of John & Yoko Part II " begrepen.

Sometimes in New York City heeft John Lennon met de Elephant's Memory op genomen

Elephant's Memory was een fantastische New Yorker Rock Band maar hadden helaas nooiet de grote doorbrak kunnen berijken. Staan zelf nog niet eens op MuMe. Hun eingste groote success was hun backing up voor John Lennon en Yoko Ono in 1972 (Plastic Ono Elephant's Memory Band) een een aantal heel goede platen als ook een aantal TV en live optredens .Twee van hun nummers zijn er ook op soundtrack voor de film Midnight Cowboy, "Jungle Gym At The Zoo" en "Old Man Willow" terug te vinden.

Elephant's Memory zijn er ook te zien en te horen in de documentaire "Hell's Angels Forever" , op een Hells Angels' Pirates Party, SS Bay Belle op September 5, 1973, samen met de Jerry Garcia Band.

Op Sometimes in New York City deed het volgende line up van Elephant's Memory mee:

Stan Bronstein - sax/clarinet/vocals
Rick Frank - drums
Wayne "Tex" Gabriel (Barrett) - guitar
Gary Van Scyoc - bass/vocals
Adam Ippolito - keyboards/vocals

Hun plaat "ELEPHANT`S MEMORY- Elephant´s Memory" (produced by John Lennon & Yoko Ono) (1972) is een aanrader voor Lennonlovers!

Elephnant's Memory deden ook mee op "John Lennon Live in New York City" en op de "The One To One Concert Rehearsals"

In de song "New York City" komen we ook David Peel tegen. Over David Peel, voor John's vroege NYC tijd net zo belangrijk als de Elephant's Memory, heb ik al een bericht geschreven (Have a Marijuana)

Om dit bericht af te sluiten nog even een verwijzing na
ELASTIC OZ BAND - God save us/do the oz (7" with John Lennon & Yoko Ono) (1971)

Op "God save us" deed John lead vocals en guitar. Een fantastischer John Lennon Rock song!

John Lennon's original demo vinden we op John Lennon Anthology als ook op Wonsaponatime maar helaas niet het original met de "ELASTIC OZ BAND". Deze was volgens mij weten alleen als 7"single bij het Beatles' Apple Records label in de handel

Lead zanger van de ELASTIC OZ BAND was Bill Elliot later op George Harrison's Dark Horse label met het duo Splinter (produceerd bij George Harrison)

Up come a man with the guitar
in his hand
Singing "have a marijuana if you can"
His name was Davis Peel
And we found that he was real
He sangs"The pope smokes
dope everyday"

héérlijk nummer. Er staan er zo wel meer op dit album.

dit is misschien wel het politiek meest geladen album dat John ooit heeft gemaakt.
Attica State (een pak doden bij een gevangenisontsnapping), Woman is the nigger ( aanklacht tegen de behandelingen van vrouwen in de maatschappij én nog steeds actueel!)
John Sinclair (was een linkse revolutionair. Werd geschaduwd, net als John en alle revolutionaire bijeenkomsten in die tijd in new york, door de FBI. Hij werd benaderd door een vrouwelijke agente in hippie verkleed. Ze vroeg om een jointje en toen hij die haar gaf, werd hij gearresteerd),
The Luck of the Irish (aanklacht tegen de behandeling van de Ieren)
...
Er staan natuurlijk een paar missertjes op maar nevertheless: 4*

Ik zie echt geen missertjes op deze plaat

New york city...new york city...new york city
Que pasa, new york?
Que pasa, new york?

Well down to maxs kansas city
Got down the nitty gritty
With the elephants memory band

Dit is de eerste plaat die Lennon in new york opnam. De plaat moest worden beluistert als een krant, dat zie je ook aan de hoes. Alleen nieuws is alweer achterhaald voordat je een jaar verder bent, hetgeen ook met deze plaat zo is. vrouwenemancipatie, Noord-Ierland, Rassenrellen, Linkse protestbewegingen, Vietnam zijn thema's die bezongen worden en toen heel actueel waren, maar nu niet meer, waardoor deze plaat tekstueel behoorlijk achterhaald is. Muzikaal heeft de tand des tijd er minder aan geknaagd. Nummers als Woman is the nigger, new york city, sister oh sister en the Luck of the Irish rocken er lekker op los, niet in de laatste plaats door de nieuwe band van JohnandYoko the Elephant memory band. Kortom een lekkere rock plaat die zeker niet tot zijn beste werk behoord, maar wel een goed beeld van een voltooid verleden tijd geeft.

je heeft het goed begrepen....

Ik zei het al in een vorig leven, hier slaat Lennon de bal muzikaal flink mis, hier en daar een leuke uitzondering te na gesproken dan... echt een rommeltje, ik raad deze plaat enkel aan de die-hards aan die alles van Lennon in huis willen halen, want veel soeps is dit echt niet...

En het is nochthans een zware Lennonfan die het zegt, maar wel een kritische!

Ik vind dit album nochtans erg goed. Veel beter bijvoorbeeld dan een 'Mind Games'. Ik snap het niet zo goed waarom mensen dit niks vinden. Ja het mag dan wel rommelig zijn en sommige teksten gedateerd, maar de muziek is erg goed! 2.0* hoor ik hier niet in, wel 4.0*!

@ Toon1; Woman is the Nigger, Attica State, New York City en The Luck of the Irish en dan heb je het toch ècht gehad wat goede songs betreft?

En dan die liveversies op die tweede plaat, die klinken ook al erg belabberd, nou ja, dit zal nooit mijn plaat worden, ik hèb ze, omdat ik een Lennoncompletist ben, maar dat is het dan ook!

Maar ja, smaken verschillen nu eenmaal, gelukkig!

heb deze plaat pas geleden aangeschaft m vinyl voor een habbekrats in nieuw staat, alleen omdat Zappa ook meedoet. Helaas is dit dan ook het enige lichtpuntje op deze plaat... Hoogstaande muzikaliteit wordt afgewisselde met experimentele rotzooi onder begeleiding van het gekrijs van mevrouw Ono. Los hiervan niet eens zo'n onaardige plaat, alleen totaal vergald door haar aanwezigheid..,
3 *

Die Yoko toch he .
Ze heeft al 3 albums vergald .

Alleen 13 t/m 16.

Zappa's versies van deze opnamen (andere edits) staan op de dubbel-cd Playground Psychotics.
(Au heet daar trouwens - heel veelbetekenend "A Small Eternity With Yoko Ono", hoewel Au ook wel goed gekozen is... )

Koop die CD en laat deze in de bak staan, want je haalt er een extra LP met Lennon/Ono-rommel mee in huis.

Goede conceptplaat van John Lennon en Yoko Ono, helaas ondergewaardeerd. Of de live-opnames nou echt zoveel toevoegen is echter de vraag.

Geen vraag!!!!
Een bevestiging dat deze live-plaat geen toegevoegde waarde heeft. Het doet zelfs zwaar afbreuk aan het album. Nooit begrepen (echt zo slecht!!!!)

Ha ha ha...

Ik vind het precies andersom...

Als het niet voor kant D was, zou ik 'm meteen in de kliko smijten.

Hmm. Ik vind de tweede plaat juist een stuk slechter. Een hoop gerammel bij elkaar. Ik Yoko zo nu en dan in de studio best uitstaan, maar live vind ik het niet wat.