menu

Bob Dylan & The Band - Before the Flood (1974)

mijn stem
3,90 (134)
134 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Asylum

  1. Most Likely You Go Your Way (And I'll Go Mine) (4:18)
  2. Lay, Lady, Lay (3:15)
  3. Rainy Day Women # 12 & 35 (3:27)
  4. Knockin' on Heaven's Door (3:52)
  5. It Ain't Me, Babe (3:40)
  6. Ballad of a Thin Man (3:42)
  7. Up on Cripple Creek (5:26)
  8. I Shall Be Released (3:51)
  9. Endless Highway (5:10)
  10. The Night They Drove Old Dixie Down (4:24)
  11. Stage Fright (4:45)
  12. Don't Think Twice It's Alright (4:37)
  13. Just Like a Woman (5:06)
  14. It's Alright Ma, I'm Only Bleeding (5:48)
  15. The Shape I'm In (4:01)
  16. When You Awake (3:13)
  17. The Weight (4:47)
  18. All Along the Watchtower (3:07)
  19. Highway 61 Revisited (4:27)
  20. Like a Rolling Stone (7:09)
  21. Blowing in the Wind (4:30)
totale tijdsduur: 1:32:35
zoeken in:
4,0
hier ben ik erg benieuwd naar,wat een geweldige set!!

als dit een eerlijke compilatie is dan is dit volgens mij een van de beste live registraties ooit!!!

avatar van Kaaasgaaf
Fantastische liveplaat, maar ik mag hem nooit draaien van mn vriendin. Zij is ook dylan-fan, maar vindt dit niks. Snap ik niet.

DonDijk
Kaaasgaaf schreef:
Fantastische liveplaat, maar ik mag hem nooit draaien van mn vriendin. Zij is ook dylan-fan, maar vindt dit niks. Snap ik niet.


Onder de plak kaas?

EVANSHEWSON
Kaaasgaaf schreef:
Fantastische liveplaat, maar ik mag hem nooit draaien van mn vriendin. Zij is ook dylan-fan, maar vindt dit niks. Snap ik niet.

Weg met die vriendin, haha! Neen, schitterende liveplaat is dit, wie Dylanfan is kan dit toch onmogelijk negeren ????
****

avatar van Toon1
4,0
Gewoon een lekkere live-plaat, die elke Dylan of The Band-liefhebber wel zal kunne smaken. Geen opvallende live-versies, maar het luistert wel lekker weg.

avatar van Running On Empty
4,0
Vandaag gevonden in een uitverkoop bak bij Van Leest. Wat een heerlijk plaatje zeg. Alle nummers klinken gewoon echt super lekker, ook die van The Band zonder Dylan.

avatar van LucM
4,0
Geslaagde live-registratie van Bob Dylan met the Band als begeleidingsband, waarbij vele Dylan-klassiekers in een ander jasje worden gestoken. Zeker aan te raden voor de Dylan-fans.

avatar van PinkEclipse
5,0
Dit is voor mij dé elpee (live) van Bob Dylan. De samenwerking met The Band (weergaloos).
Alle klassiekers op eéń album en live uitgevoerd.
The Band bestaat al (lang) niet meer. (zie: The Last Waltz) dus geeft dit album een extra dimensie aan deze live-registratie.

avatar van Ampivinni
5,0
heerlijk hoe Bob hier schreeuwt in plaats van zingt

4,5
jdb
Prachtig album! Vooral "Don't Think Twice It's Alright" en "It's Alright Ma, I'm Only Bleeding" vind ik erg indrukwekkend uitgevoerd.

avatar van Sibren
4,5
jdb schreef:
"It's Alright Ma, I'm Only Bleeding"



avatar van Slowgaze
3,5
Vandaag voor het eerst gedraaid, maar ik kon hem niet zo waarderen. Beetje flauw bluesrock-arrangementen en Bob klinkt als een standaard Amerikaanse "zangert".
Tekend is ook wel dat mijn vader bij Blowing in the Wind vroeg wie dat "prachtige nummer verkrachten" en ik zei dat het His Royal Bobness zelf was...

avatar van Meneer Joost
4,0
Slowgaze schreef:
Vandaag voor het eerst gedraaid, maar ik kon hem niet zo waarderen. Beetje flauw bluesrock-arrangementen en Bob klinkt als een standaard Amerikaanse "zangert".
Tekend is ook wel dat mijn vader bij Blowing in the Wind vroeg wie dat "prachtige nummer verkrachten" en ik zei dat het His Royal Bobness zelf was...


Ik vind het juist redelijk geniaal hoe Bob zijn eigen materiaal hier voorziet van een nieuwe interpretatie, en vooral de eerste drie nummers van kant 2 (de nummers 12, 13 en 14 in de tracklisting) kan ik niet vaak genoeg horen.

avatar van Slowgaze
3,5
Wat mij betreft had ie er Robert Long-achtige arrangementen tegenaan gegooid, het maakt deze plaat echt niet beter puur omdat ie iets deed dat destijds nieuw was...

avatar van vanwijk
4,5
Fantastische live plaat, vooral Like a Rolling Stone en It's allright ma.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Naast de mijn inziens terechte complimenten voor Dylan moet ik als liefhebber van The Band hier ook even kwijt dat ik dit hun beste live-registratie vind, beter dan Rock of ages en The last waltz : puur, strak, geen tierelantjes met blazers, gewoon rechttoe rechtaan en vol emotie. Met name hoe de oorspronkelijke kant 2 van de vinyl-dubbelelpee afsloot, met eerst The night they drove old Dixie down (geweldig gebruld door Levon Helm) en daarna Stage fright met een heerlijk swingend outro, is nog altijd onovertroffen. En dan dat tergende begin van All along the watchtower, dat als het eenmaal op stoom is gekomen door Robbie Robertson van een knetterende solo wordt voorzien... Eén van de beste en meest sfeervolle live-albums die ik ken.
 

Fedde
BoyOnHeavenHill schreef:
... Eén van de beste en meest sfeervolle live-albums die ik ken.
 

Daar kan ik me helemaal in vinden. De emotie grijpt je echt naar de keel. Dylan schreeuwt het uit. Was dat omdat de monitorversterker te zacht stond? De zaal te onrustig? Ik denk zelf dat hij hier zijn zenuwen overschreeuwt, maar ook zijn opluchting uit. Na enkele moeizame jaren stond hij daar weer. En hij beleeft zijn repertoire intenser dan ooit.

Dat geldt ook voor The Band. Ze raakten oververmoeid begin jaren '70, het vuur was weg, maar nu stonden ze er weer. Ik hou niet van het woord 'passie' omdat het een modewoord is dat voor van alles en nog wat gebruikt wordt. (Je moet zelfs al met passie koffie zetten) maar dat is hier wel van toepassing: gepassioneerd, met hart en ziel.

Dat recensent Bert van de Kamp (o.a. in zijn leuke boekje ABCDylan) hier dan de diepgang mist, is jammer. Een live-optreden neerzetten heeft zo zijn eigen dynamiek. Details gaan verloren, het moet gewoon goed knallen. En dat gebeurt. Op een onverwachte manier. Want Dylan gaat hier geen Greatest-hits naspelen. Hij geeft er een prachtige draai aan. Like A Rolling Stone klinkt ineens als nieuw. Bijna punk. The Band blijft wat dichter bij de originelen maar overtuigt met The Weight en The Night They Drove Old Dixie Down als nooit tevoren.

Bob Dylan & The Band: een gouden combinatie en hier op hun best. Ik ga voor het volle pond.

De CD-remaster van 2009 klinkt trouwens onovertroffen.

avatar van Cor
4,0
Cor
Het leuke van de live-albums van Dylan is dat ze altijd verrassend zijn. Originele bewerkingen van eigen nummers. 'Just Like A Woman' doen we accoustisch, 'Blowin' In The Wind' doen we elektrisch versterkt. Maar ook zo'n nummer als 'Rainy Day Women #12&35' krijgt zo'n eigen bewerking. Dat maakt de concertervaring op plaat altijd spannend.
Samen met The Band kun je natuurlijk geen zwakke plaat afleveren. Wat een setlist!

avatar van Jaep
4,0
Sterke liveplaat, met veel klassiekers van zowel Dylan als The Band, al lees ik her en der dat met name Dylan niet al te enthousiast was over deze tour en plaat. Heeft er wellicht mee te maken dat er geen nummers van het rond die tijd uitgebrachte Planet Waves gespeeld werden (aan het begin van de tour nog wel, maar geleidelijk steeds minder, en niet op deze plaat). Achja, de nukken van een genie, voor de gewone man is dit prachtig materiaal.

avatar van meneer
Een bijzondere herinnering om naar te luisteren. Dylan staat deze tijd natuurlijk wat meer in de picture ivm zijn Nobelprijs. Maar dit album is voor mij dan weer memorabel. Samen met mijn oudere broer luisteren naar deze weergaloze samenwerking van Dylan en The Band. Mijn broer liet mij kennismaken met Bob Dylan van wie hij een ongelooflijke grote fan was (en is?). Samen zijn we naar een concert van hem geweest in de jaren 80 met Santana als voorprogramma in Ahoy. Later kocht mijn broer nog een boerderij die hij 'Maggie's Farm' noemde naar een nummer van Dylan.

Waarom weet ik nog steeds niet, maar mijn broer besloot een aantal jaar geleden om alle contact met zijn familie te verbreken. Sindsdien heb ik hem niet meer gesproken. En juist als ik dan deze dagen Dylan hoor en vooral dit album dan mis ik hem. Soms is het leven hard..

Nobelprijs voor de vrede hè Bob ?

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Mooie plaat, verdrietig voor jou (meneer) om dan hierbij (of bij Dylan in het algemeen) zulke pijnlijke associaties te hebben. Zo is dit album kennelijk lètterlijk Before the flood.

avatar van kort0235
Vond dit maar een hele matige plaat. Ik moet wel zeggen dat ik The Band een fantastische band vind, maar dit live-optreden kon mij niet bekoren.
Evenmin Dylan, die hier niet goed tot zijn recht komt.

avatar van Wandelaar
4,5
Tijdens het korte uitstapje naar Asylum Records maakte Dylan, kort na zijn studioplaat Planet Waves een reeks concerten waarvan dit album verslag doet. Dylan durft het weer aan, samen met The Band, het podium te betreden na zo’n zeven jaar thuis gezeten te hebben. En het resultaat is niet gering. Recensent Robert Christgau schreef: "Without qualification, this is the craziest and strongest rock and roll ever recorded. All analogous live albums fall flat."
Zo is het wel een beetje: je wordt hier van je stoel geblazen.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,5
Inmiddels ook de 2009-remaster aangeschaft. De gewaardeerde Dylan-liefhebber Fedde is helaas niet meer op MusicMeter actief, maar ik ben het geheel eens met zijn commentaar van 11 juli 2013: "De CD-remaster van 2009 klinkt trouwens onovertroffen." Ook leuk dat daarbij het applaus tussen elpeekanten 1 en 2 en tussen 3 en 4 "doorlopend" is gemaakt, zodat je nu tweemaal 46 live-minuten aan één stuk hebt in plaats van viermaal 23 minuten zoals op de vinylversie.

avatar van heartofsoul
3,5
Van dit album heb ik jarenlang slechts het eerste deel gedraaid. De reden was dat ik nauwelijks benieuwd was naar de tweede schijf van het vinylalbum. Sinds enige tijd beluister ik de remaster uit 2009, maar dat maakt voor mijn waardering niet heel erg veel uit. De schreeuwerige, geforceerde zang van Dylan kan ik niet erg waarderen en doet letterlijk pijn aan mijn oren. Moet er wel bij vermelden dat ik om te beginnen al niet zo'n liefhebber van live-albums ben (en dan heb ik het over rock-albums - voor andere genres ligt dat voor mij doorgaans anders). Als Bob even mag uitrusten, en The Band Up On Cripple Creek inzet, haal ik opgelucht adem. Al hoor ik van The Band dan toch liever hun studioplaten. Wat me overigens van Dylan tegenstaat is het "coveren" van zijn eigen composities, hetgeen naar mijn mening zelden goed uitpakt en heel vaak in verkrachtingen uitmondt.
Nu ik wat ouder word luister ik misschien met wat kritischer oren en wil ik alleen het naar mijn smaak allerbeste horen, en daar hoort dit album niet toe. Dit album is, als ik mag resumeren, niet voor mijn oren gemaakt. Wel een ruime voldoende, vanwege het gedreven spel van The Band.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:30 uur

geplaatst: vandaag om 11:30 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.