Randy Newman - Sail Away (1972)

Hoeveel is 2 + 2?
Randy heeft een niet al te mooie stem, maar wel een goede. Naar Randy luister je ook niet voor zijn stem, maar meer om zijn teksten. En daar is deze man verdomd goed in.

nee maar als ik een album beluister verwacht ik toch iets meer dan goede teksten. instrumentaal en vocaal biedt deze plaat mij niks. 1,5* is nog voor de teksten.

Het is hier op de eerste plaats niet te doen om mooizingerij of vocale acrobatie maar om de songs over te brengen (functioneel zingen) en dat doet Randy Newman wel degelijk. Inderdaad, een echt mooie stem heeft hij niet (dat hoeft ook niet) maar ze is wel zeer herkenbaar. Het pianospel is vrij simpel maar zeer doeltreffend.
Randy Newman verstaat de kunst van het weglaten: met zo weinig mogelijk middelen een maximum aan zeggenschap en sfeer bereiken.

Misschien moet je wel iets ouder zijn om deze muziek te kunnen appreciëren.

Misterfool is iets ouder geworden, hij heeft een halfje bijgegeven.

Nu nog naar het concert volgende week, dan is er nog meer kans op verhoging . Dat maakte de vorige keer iig veel indruk, Randy alleen met piano.

Wat hou ik toch van die ironische teksten!

Haha.

Dit is toch wel een van de beste albums ooit.
Zowel muzikaal als tekstueel een meesterwerk.
God's song beroert mij tot tranen toe.

Dat Last Night I Had a Dream slechts 6x als favoriet is aangevinkt verbaast me ten zeerste. Wát een nummer!

Prima plaat waarop Newman met zijn lome bluesy stem zijn vakmanschap laat horen in kleine liedjes met tekstuele spitsvondigheden.

Waarom staat de hoesafbeelding hier gekanteld? Wellicht een platenhoes met de opening aan de bovenkant? Ook op Discogs staat het zo. De hoes van de cassette doet echter vermoeden dat het anders moet. Tenzij Newman voor de lp is gaan liggen.

Bij mijn LP (Nederlandse persing) zit de hoesopening inderdaad aan de bovenkant, als je het zo wilt noemen. In elk geval aan de rechterkant van de huidige afbeelding, dus als je consequent wilt zijn in je beleid op dit punt, dan klopt het.

Maar ik vind het idd wel vreemd staan, die afbeelding hierboven. Bovendien heb ik er wel eens (ik meen) Amerikaanse persingen van gezien waar de opening wel zo gedaan was dat je de tekstregel gewoon horizontaal leest. Geen idee of dat eerste persingen waren.

Op eBay zie ik beide varianten staan, dus dat helpt ons ook niet veel verder. Lastig dus. Maar ik zou idd Discogs en de oorspronkelijke vinyl-uitvoering volgen. En ja, dan hoort het zo, volgens mij...

Mijn probleem, sinds jaar en dag is, dat ik niet echt naar teksten luister.

Ik luister altijd naar muziek, hoe instrumentaler hoe beter. Als de zanger dan een verhaaltje vertelt, is het ook prima.

Bij blues, southern rock en roots rock ben ik iets meer geneigd naar teksten te luisteren, maar kan het al gauw ook 40 jaar duren voor een songtekst echt tot me doordringt.

Dat gezegd hebbende, heb ik duidelijk weinig met wat we nu singer/songwriters noemen. De muziek is namelijk ondergeschikt aan de teksten, waar alles om draait.

Desondanks vind ik Randy Newman fijn wegluisteren, zo op de achtergrond, maar de teksten ontgaan me totaal.

Je moet het aangeven aan Randy Newman, ik hoor niet meteen of het album nu uit de jaren '70, '80 of nog later komt. Los van alle trends van het moment brengt hij gewoon zijn eigen nummers. Sail Away is ondertussen al 50 jaar oud! Misschien dat hij wel beïnvloed is door zijn nonkels die filmmuziek schreven: Alfred Newman (Wuthering Heights, All about Eve), Lionel Newman (Hello Dolly!) en Emil Newman (Sun Valley Serenade). Naast woordkunstenaar Bob Dylan en poëet Leonard Cohen is Randy Newman een echte zingende verhalenverteller. Elk liedje is een kortfilm op zich.

Sail Away is niet zijn beste album, maar heeft wel een verzameling heerlijke nummers. Bekendste nummer uit dit album is wel You Can Leave Your Hat On, maar dan wel dankzij de cover door Joe Cocker 14 jaar later. In de versie van Newman hoor je ook Ry Cooder op de gitaar.

alleen al vanwege “Dayton, Ohio - 1903” is dit album de aanschaf waard.
Ik zit -opeens- in een Randy Newman revival. Blijft tijdloze pracht.

Hoe soberder de muziek, hoe meer ik naar de teksten luister. Bij dance en hitparadepop bv. vind ik de teksten niet erg belangrijk, als het maar catchy is (hoewel dat steeds minder het geval is met de huidige hitparadepop).
Randy Newman is geen begenadigde zanger maar wel een begenadigde tekstschrijver waarmee hij Bob Dylan naar de kroon steekt.
Overigens blijken singer/songwriters-albums het meest tijdloos wellicht omdat ze het zelden of nooit moeten hebben van een tijdsgebonden productie maar meer van de inhoud.

Een aantal albums van Randy Newman aan het beluisteren en deze is de eerste die meteen aanslaat. Newman luister je niet voor de zang maar voor de sfeer en de teksten. Het is vooral straf hoe hij met korte nummers meteen een sfeer neerzet en er dus bijgevolg ook niet lang over doet om zijn punt te maken. Voor mij een ontdekking deze plaat!

om maar een open deur in te trappen een tijdloze klassieker deze "Sail Away". 12 briljante liedjes zowel tekstueel als qua muziek. als je niks met de teksten hebt kun je nog steeds van de muziek genieten.

veel dubbele bodems inderdaad, of het nu om het grappige "Lonely at the Top", de theologische thema's van "He Gives Us All His Love" of "God's Song", het politieke "Political Science" of het droog komische "Simon Smith and the Amazing Dancing Bear" gaat, een nummer waarmee Alan Price in de UK een hit scoorde.

toch is het niet 1 en al ironie zoals op "Sail Away", want er staan ook een aantal "klein" gehouden prachtige emotievolle, nostalgische liedjes op als "Old Man" en "Dayton, Ohio - 1903".

ben normaal niet zo van de strijkers, maar deze vind ik op "Burn On", "Sail Away" en "Old Man" prachtig klinken.

een album dat ruim 50 jaar later nog steeds van begin tot eind weet te boeien. alhoewel de man het niet zo bedoelt zal hebben, hoort hij naar mijn mening als componist/songwriter thuis in de categorie "Lonely at the Top".

Album werd geproduceerd door Lenny Waronker & Russ Titelman
Recorded in Los Angeles at Amigo, Western & Poppi Studios

Randy Newman: piano
Ry Cooder, Russ Titelman: guitars
Jim Keltner, Gene Parsons, Earl Palmer: drums
Chris Ethridge, Wilton Felder, Jimmy Bond: bass
Milt Holland: percussion
Abe Most: alto sax (track 2)

de tekst van "Political Science" is overigens in het huidige tijdsbestek wel "food for thought" ofwel met een korreltje zout te nemen:

"No one likes us - I don't know why
We may not be perfect but heaven knows we try
But all around even our old friends put us down
Let's drop the big one and see what happens

We give them money - But are they grateful?
No, they're spiteful and they're hateful
They don't respect us, so let's surprise them
We'll drop the big one and pulverize them

Asia's crowded and Europe's too old
Africa is far too hot
And Canada's too cold
And South America stole our name
Let's drop the big one
There'll be no one left to blame us

We'll save Australia
Don't wanna hurt no kangaroo
We'll build an All American amusement park there
They got surfin' too

Boom goes London and boom goes Paree
More room for you and more room for me
And every city the whole world round
Will just be another American town
Oh, how peaceful it will be
We'll set everybody free
You'll wear a Japanese kimono
And there'll be Italian shoes for me

They all hate us anyhow
So let's drop the big one now
Let's drop the big one now

Die song is nog zeer actueel. Weinig veranderd in 50 jaar tijd.

Ga deze plaat maar weer eens opzetten.

Nou, zeg dat wel. Ik draaide dat nummer vandaag weer eens als onderdeel van de verzamel-CD Lonely at the top (1987). Actueler dan ooit, zou je bijna zeggen. Want de satire van Newman in dit nummer lijkt wat vergezocht, maar ze zitten daar aan de overkant van de plas inmiddels met een president die de gekste dingen in z'n hoofd haalt.

Ik zie hem nog niet zo heel snel naar de atoomknop reiken, maar een andere tekstregel uit dat nummer komt akelig dicht in de buurt van de werkelijkheid: "And South America stole our name". We hebben natuurlijk al die idiote naamkwestie van de Golf, en Canada is ondanks de kou nog wel degelijk interessant voor Trump. Maar wat als hij toevallig dit liedje te horen krijgt? Het zou hem zomaar op een idee kunnen brengen...