Crowded House - Crowded House (1986)
mijn stem
247 stemmen
Australië
Pop / Rock
Label: Capitol
-
Mean to Me (3:14)
-
World Where You Live (3:07)
-
Now We're Getting Somewhere (4:07)
-
Don't Dream It's Over (3:58)
-
Love You 'Til the Day I Die (3:34)
-
Something So Strong (2:54)
-
Hole in the River (3:58)
-
Can't Carry On * (3:57)
-
I Walk Away (3:31)
-
Tombstone (3:30)
-
That's What I Call Love (3:39)
-
Something So Strong [Home Demo] * (1:22)
-
Hole in the River [Studio Demo] * (4:05)
-
Love You 'Til the Day I Die [Home Demo] * (0:54)
-
That's What I Call Love [Studio Demo] * (3:34)
-
Can't Carry On [Studio Demo] * (3:34)
-
Walking on the Pier [Studio Demo] * (3:20)
-
Does Anyone Here Understand My Girlfriend [Studio Demo] * (3:23)
-
Oblivion [Studio Demo] * (3:36)
-
Walking on the Spot [Studio Demo] * (3:44)
-
Something So Strong [Studio Demo] * (2:12)
-
Now We’re Getting Somewhere [Studio Demo] * (4:31)
-
Stranger Underneath Your Skin [Home Demo] * (2:48)
-
Don’t Dream It's Over [Home Demo] * (3:14)
-
Left Hand [Live] * (4:22)
-
Grabbing by the Handful [Live] * (3:32)
-
World Where You Live [Writing Demo] * (1:16)
-
Recurring Dream * (2:58)
toon 18 bonustracks
totale tijdsduur:
35:32
(1:31:54)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 5 september 2015, 20:50 uur
Nee, mijn ding is het ook niet, al doet Ariana Grande het nog wel prima. Miley Cyrus daarentegen...
0
geplaatst: 9 september 2015, 00:58 uur
Fraai debuut van Crowded House en het werd hierna alleen maar beter.
Beatles zijn niet ver weg, gewoon 11 mooie popsongs.
Don"t Dream It"s Over is buitencategorie evenals Something So Strong voor mij.
Geluidskwaliteit had wat beter gemogen.
Beatles zijn niet ver weg, gewoon 11 mooie popsongs.
Don"t Dream It"s Over is buitencategorie evenals Something So Strong voor mij.
Geluidskwaliteit had wat beter gemogen.
0
WPE
geplaatst: 23 januari 2016, 00:59 uur
Alleen al de moeite waar om aan te schaffen voor het wonderschone "Don't Dream It's Over". Wat een prachtige song! Maar de rest is ook van een behoorlijk hoog gehalte. Net als hun drie opvolgers. Gaat me nooit vervelen.
0
geplaatst: 28 augustus 2017, 12:22 uur
Matig debuut
Don't dream it's over is van ongekende schoonheid. Dat niveau wordt niet meer gehaald op deze plaat.
Woodface is een album wat wel mijn constante aandacht houdt. Deze plaat verliest die aandacht toch te vaak.
Ik vind Neil zijn zang ook iets teveel te schreeuwerig op sommige tracks.
Woodface en een best of.. daar kan ik meer mee. Naar mijn idee heeft deze band het tanden Neil en Tim nodig om te grote hoogtes te stijgen. Nu varieert het me net iets te vaak. Een krappe voldoende.
Don't dream it's over is van ongekende schoonheid. Dat niveau wordt niet meer gehaald op deze plaat.
Woodface is een album wat wel mijn constante aandacht houdt. Deze plaat verliest die aandacht toch te vaak.
Ik vind Neil zijn zang ook iets teveel te schreeuwerig op sommige tracks.
Woodface en een best of.. daar kan ik meer mee. Naar mijn idee heeft deze band het tanden Neil en Tim nodig om te grote hoogtes te stijgen. Nu varieert het me net iets te vaak. Een krappe voldoende.
0
geplaatst: 28 augustus 2017, 13:44 uur
Together Alone is ook de moeite waard lennon.
Is wat donkerder, maar bevat prima materiaal.
Is wat donkerder, maar bevat prima materiaal.
1
geplaatst: 28 augustus 2017, 15:52 uur
lennon schreef:
Woodface en een best of.. daar kan ik meer mee. Naar mijn idee heeft deze band het tanden Neil en Tim nodig om te grote hoogtes te stijgen. Nu varieert het me net iets te vaak. Een krappe voldoende.
Woodface en een best of.. daar kan ik meer mee. Naar mijn idee heeft deze band het tanden Neil en Tim nodig om te grote hoogtes te stijgen. Nu varieert het me net iets te vaak. Een krappe voldoende.
Van de vier vintage Crowded House albums is het debuut de minst constante plaat.
Het klopt dat Neil het hier moeilijk heeft om een langspeler lang te boeien. Tim wordt gemist.
Voor mij start het album met vier voltreffers op rij. Kant 2 kan me niet zo erg bekoren.
De opvolger doet het voor mij beter en Tim zingt in de achtergrond een paar stemmen mee.
Woodface kennen we allemaal en voor het vierde album geldt wat bikkel2 hier treffend schrijft.
0
geplaatst: 3 november 2018, 09:10 uur
Neil had al flink warm kunnen draaien op de "stage plaats " in de band van zijn broer.
Toen het tijd was om op eigen benen te staan begon hij maar meteen een eigen band, Crowded House.
Dit debuutalbum laat meteen een volwassen songschrijver en uitstekende zanger horen.
Een handvol goede liedjes en enkele echte pareltjes maken dit voor mij een ruime 4 sterren album vol met glorieuze refereinen.
Prachtig vind ik het gedreven Now we're getting somewhere, het langzaam onder de huid kruipende Hole in the rivier, meezinger pur sang Tombstone en natuurlijk pronkstuk Don't Dream It's Over.
Prima debuut en dan moest het beste nog komen.
Toen het tijd was om op eigen benen te staan begon hij maar meteen een eigen band, Crowded House.
Dit debuutalbum laat meteen een volwassen songschrijver en uitstekende zanger horen.
Een handvol goede liedjes en enkele echte pareltjes maken dit voor mij een ruime 4 sterren album vol met glorieuze refereinen.
Prachtig vind ik het gedreven Now we're getting somewhere, het langzaam onder de huid kruipende Hole in the rivier, meezinger pur sang Tombstone en natuurlijk pronkstuk Don't Dream It's Over.
Prima debuut en dan moest het beste nog komen.
0
Autobahn
geplaatst: 19 december 2019, 17:53 uur
Ik vind dit wel een beter album dan temple of low men, het kan me net iets meer raken. Dit album is vooral erg stevig, terwijl hun volgende album iets meer rustige nummers heeft. Het beste nummer is overigens hun meest softe nummer op dit album, don't dream it's over. Andere goeie nummers hier zijn I walk away en tombstone.
0
geplaatst: 9 juli 2020, 19:43 uur
Blijft na al die jaren een fijn plaatje om te draaien.
Persoonlijk vind ik het prettiger om te luisteren naar het rauwe geluid van deze debuutplaat i.pv. het gepolijste Woodface.
Persoonlijk vind ik het prettiger om te luisteren naar het rauwe geluid van deze debuutplaat i.pv. het gepolijste Woodface.
0
geplaatst: 10 juli 2020, 14:10 uur
ocinnico schreef:
Blijft na al die jaren een fijn plaatje om te draaien.
Persoonlijk vind ik het prettiger om te luisteren naar het rauwe geluid van deze debuutplaat i.pv. het gepolijste Woodface.
Blijft na al die jaren een fijn plaatje om te draaien.
Persoonlijk vind ik het prettiger om te luisteren naar het rauwe geluid van deze debuutplaat i.pv. het gepolijste Woodface.
Volledig mee eens. Woodface is hun "klassieker", maar dit debuut mag er wel wezen.
Trouwens heel het oeuvre van CH is de moeite hoor .
0
geplaatst: 26 maart 2022, 19:55 uur
Lekker dynamisch debuutalbum van Crowded House met een paar klassiekers. Don' t Dream It's Over is een prachtig nummer ook al heeft het op mij nu niet meer de impact die het vroeger had. Teveel gehoord. Er staat eigenlijk geen slecht nummer op dit album en je kunt hier ook goed horen dat de band goed op elkaar ingespeeld is en live ook serieuze potten kon breken. Seymour en Hester spelen niet mee op "Now We're Getting Somewhere", dat eerder met studiodrummer Jim Keltner en bassist Jerry Scheff werd opgenomen.
1
geplaatst: 7 mei 2022, 20:15 uur
De wat blikkerige productie en het wat wisselvallige karakter van de songs ten spijt hoor je wel de groei en de opgedane ervaring van Neil terug op de plaat. Door zijn oudere broer Tim gevraagd om een vrijgekomen vacature bij Split Enz in te komen vullen, wordt het al vrij snel duidelijk dat Neil op zijn minst gelijkwaardig is aan Tim op het gebied van nummers schrijven. De rest is geschiedenis, Split Enz wordt opgeheven, de oudste broer poept een aantal hele redelijke solo platen uit maar ontbeert de stem om tot grote hoogten te stijgen. Neil krijgt de smaak te pakken en breekt wereldwijd door met Crowded House. De beste man heeft een vreselijk goed oor en oog voor melodie verpakt waarbij de songs aangekleed worden op een haast Beatles achtige manier. Enorm toegankelijk met fraaie samenzang waarbij Neil weet dat het adagium 'minder is soms meer' vaak van toepassing kan zijn in songwriting. Het debuut is nog geen topper maar telt wel enkele heerlijke nummers; World Where You Live, het soms verguisde maar o zo mooie Don't Dream It's Over en het swingende Love You 'Til the Day I Die vormen prima composities. Prijsnummer voor mij is Hole in the River die ook op de verzamelaar Recurring Dream in een weergaloze live uitvoering terug te vinden is. Nog geen klassieker maar van een dergelijk debuut kunnen de meeste 'beginnende' bandjes alleen maar dromen.
0
geplaatst: 7 oktober 2022, 07:50 uur
Een redelijk debuut van Crowded House.
Niet elk nummer kan mij boeien op dit album. Sommige nummers komen wat geforceerd over en de zang van Neil kan mij hier niet altijd bekoren.
Voor mij is het nummer "Don't dream it's over" hetgeen er uitspringt. Ik heb nooit zo begrepen dat ze dit nummer op "Woodface" hebben gezet.
Niet elk nummer kan mij boeien op dit album. Sommige nummers komen wat geforceerd over en de zang van Neil kan mij hier niet altijd bekoren.
Voor mij is het nummer "Don't dream it's over" hetgeen er uitspringt. Ik heb nooit zo begrepen dat ze dit nummer op "Woodface" hebben gezet.
0
geplaatst: 7 oktober 2022, 08:51 uur
Robje1968 schreef:
Voor mij is het nummer "Don't dream it's over" hetgeen er uitspringt. Ik heb nooit zo begrepen dat ze dit nummer op "Woodface" hebben gezet.
Voor mij is het nummer "Don't dream it's over" hetgeen er uitspringt. Ik heb nooit zo begrepen dat ze dit nummer op "Woodface" hebben gezet.
Huh?
0
geplaatst: 7 oktober 2022, 09:04 uur
Ik heb het even nagekeken en weet nog dat ik de CD gekocht heb tijdens een vakantie in Italië. Ik vermoed dat het geen originele persing is, want i.p.v. "Fame Is" staat er op mijn CD "Don't dream it's over"
Voor mij weer een mysterie opgehelderd, want ik leefde in de veronderstelling dat het nummer twee keer was uitgebracht.
2
geplaatst: 7 oktober 2022, 15:00 uur
Robje1968 schreef:
Voor mij weer een mysterie opgehelderd, want ik leefde in de veronderstelling dat het nummer twee keer was uitgebracht.
Voor mij weer een mysterie opgehelderd, want ik leefde in de veronderstelling dat het nummer twee keer was uitgebracht.
Haha, nou, voor mij was dit het begin van een nieuw mysterie, want dit heb ik nooit geweten. Ik ben daarom op mijn vrije vrijdagmiddag maar eens op onderzoek uitgegaan. Op Discogs zie ik dat er inderdaad een Italiaanse LP-persing bestaat die Don't dream it's over als extra toevoeging heeft. En er is blijkbaar ook een Spaanse CD met die toevoeging. Beide albums tellen 15 tracks; Fame Is ontbreekt hier dus niet.
Ik kom ook een Italiaanse CD tegen, maar die heeft gewoon de reguliere tracklist van 14 nummers, zoals die ook elders in de wereld is uitgebracht. Ik kan je dus niet vertellen of jouw versie een bootleg is of niet, maar de kans lijkt me aanwezig dat het een 'echte' variant is. Alleen vind ik 'm zo snel niet op Discogs. Ook de Engelstalige Wiki-entry van het Woodface-album maakt er geen melding van.
Wel kom ik op heb wereldwijde web twee singles tegen van Don't dream it's over die in 1992 zijn uitgebracht: een Italiaanse persing en een Spaanse persing. De ene heeft het bandlogo van Woodface en de andere heeft zelfs de volledige Woodface-hoesafbeelding op de cover.
Ik vermoed ik dat Don't dream it's over - dat bij ons en in diverse andere landen al een hit was in het verschijningsjaar 1986 - in Spanje en/of Italië een verlate hit is geweest in 1992. Dat was het jaar waarin het album Woodface, na een aarzelende start in 1991, volop in de schijnwerpers stond. Wellicht is het nummer er in deze landen aan toegevoegd. Dergelijke praktijken heb ik bij andere albums ook wel eens gezien.
0
geplaatst: 7 oktober 2022, 16:14 uur
Via Google stuitte ik ook nog op een Crowded House-discussie op het Steve Hoffman Music Forum (post #4439, halverwege de pagina), waarin e.e.a. wordt bevestigd. En om het af te ronden: er blijkt dus ook een Zuid-Koreaanse persing te bestaan met 13 nummers. Hierop ontbreekt There goes God, wat ongetwijfeld met censuur op religieuze gronden te maken zal hebben. Maar die versie heeft dan wel weer een tekstvel met unieke foto's die op andere edities ontbreekt. En info over de band in het Koreaans. Lijkt me een leuk hebbedingetje. Helaas vrij zeldzaam en enigszins aan de prijs... 
1
geplaatst: 8 oktober 2022, 07:40 uur
gaucho schreef:
Haha, nou, voor mij was dit het begin van een nieuw mysterie, want dit heb ik nooit geweten. Ik ben daarom op mijn vrije vrijdagmiddag maar eens op onderzoek uitgegaan. Op Discogs zie ik dat er inderdaad een Italiaanse LP-persing bestaat die Don't dream it's over als extra toevoeging heeft. En er is blijkbaar ook een Spaanse CD met die toevoeging. Beide albums tellen 15 tracks; Fame Is ontbreekt hier dus niet.
Ik kom ook een Italiaanse CD tegen, maar die heeft gewoon de reguliere tracklist van 14 nummers, zoals die ook elders in de wereld is uitgebracht. Ik kan je dus niet vertellen of jouw versie een bootleg is of niet, maar de kans lijkt me aanwezig dat het een 'echte' variant is. Alleen vind ik 'm zo snel niet op Discogs. Ook de Engelstalige Wiki-entry van het Woodface-album maakt er geen melding van.
Wel kom ik op heb wereldwijde web twee singles tegen van Don't dream it's over die in 1992 zijn uitgebracht: een Italiaanse persing en een Spaanse persing. De ene heeft het bandlogo van Woodface en de andere heeft zelfs de volledige Woodface-hoesafbeelding op de cover.
Ik vermoed ik dat Don't dream it's over - dat bij ons en in diverse andere landen al een hit was in het verschijningsjaar 1986 - in Spanje en/of Italië een verlate hit is geweest in 1992. Dat was het jaar waarin het album Woodface, na een aarzelende start in 1991, volop in de schijnwerpers stond. Wellicht is het nummer er in deze landen aan toegevoegd. Dergelijke praktijken heb ik bij andere albums ook wel eens gezien.
(quote)
Haha, nou, voor mij was dit het begin van een nieuw mysterie, want dit heb ik nooit geweten. Ik ben daarom op mijn vrije vrijdagmiddag maar eens op onderzoek uitgegaan. Op Discogs zie ik dat er inderdaad een Italiaanse LP-persing bestaat die Don't dream it's over als extra toevoeging heeft. En er is blijkbaar ook een Spaanse CD met die toevoeging. Beide albums tellen 15 tracks; Fame Is ontbreekt hier dus niet.
Ik kom ook een Italiaanse CD tegen, maar die heeft gewoon de reguliere tracklist van 14 nummers, zoals die ook elders in de wereld is uitgebracht. Ik kan je dus niet vertellen of jouw versie een bootleg is of niet, maar de kans lijkt me aanwezig dat het een 'echte' variant is. Alleen vind ik 'm zo snel niet op Discogs. Ook de Engelstalige Wiki-entry van het Woodface-album maakt er geen melding van.
Wel kom ik op heb wereldwijde web twee singles tegen van Don't dream it's over die in 1992 zijn uitgebracht: een Italiaanse persing en een Spaanse persing. De ene heeft het bandlogo van Woodface en de andere heeft zelfs de volledige Woodface-hoesafbeelding op de cover.
Ik vermoed ik dat Don't dream it's over - dat bij ons en in diverse andere landen al een hit was in het verschijningsjaar 1986 - in Spanje en/of Italië een verlate hit is geweest in 1992. Dat was het jaar waarin het album Woodface, na een aarzelende start in 1991, volop in de schijnwerpers stond. Wellicht is het nummer er in deze landen aan toegevoegd. Dergelijke praktijken heb ik bij andere albums ook wel eens gezien.
Grappig dat ik je hiermee onbewust op je vrije vrijdagmiddag mee bezig heb gehouden. Ik ben afgelopen week verhuisd en mijn cd`s liggen nog in diverse dozen te wachten tot ze worden hergeordend.
Ik ben dus vanochtend op zoek gegaan naar de CD "Woodface" en moet tot mijn schaamte bekennen dat het nummer "Fame is" er wel degelijk op staat. Ik heb inderdaad een versie waarop 15 nummers staan. Het nummer "Don`t Dream it`s Over" staat op de tracklist als nummer 8.
Ik heb dus nooit begrepen waarom hij dus 2x op een reguliere CD is uitgebracht, totdat gisteren na jouw uitleg. Dank daarvoor!
0
geplaatst: 3 maart 2025, 14:32 uur
Ik heb nooit zo goed begrepen waarom het debuut zoveel lager aangeschreven wordt dan met name Woodface en Together Alone. Wat mij betreft staat deze evengoed vol zomerse pareltjes. Past perfect bij het opkomende lenteweer. 
0
geplaatst: 3 maart 2025, 19:05 uur
Het debuut is charmant en telt een handjevol heel aardige nummers. Het is denk ik tevens de meest vrolijke schijf van de heren. Niet dat de overige albums somber van aard zijn, maar de Split Enz invloeden zijn hier en daar nog aanwezig.
Vreemd genoeg vind ik het debuut een stuk sterker dan Woodface. Met die plaat heb ik nooit een klik gekregen, maar dat is weer een andere discussie.
Vreemd genoeg vind ik het debuut een stuk sterker dan Woodface. Met die plaat heb ik nooit een klik gekregen, maar dat is weer een andere discussie.
* denotes required fields.
* denotes required fields.