Extreme - III Sides to Every Story (1992)

Die Paul Geary maakte er zelf een hele ophef over dat hij zijn drumkit had afgebouwd tot twee snare en een bass drum. Blijft er natuurlijk wel veel ruimte over voor de rest van de band. In deel 1 van de three sides schittert dan ook Nuno Bettencourt. Voor een begenadigd talent heeft de man maar weinig gepresteerd in zijn carriere maar hier steelt hij de show. Rest in piece, incl jimi hendrix riffje en Cupid's Dead zijn daar mooie voorbeelden van. Deel 1 klokt ca 33 minuten en dat is al een geheel early Van Halen album vol
Deel 2 is voor de Queen fans die van veel choirtjes houden. Het wordt mij wat te zoetsappig soms maar het is knap gemaakt. Na een minuut of 20 vinden ze het zelf ook wel mooi geweest en volgt het moment van de waarheid. In een soort van prog-like mini opera van bijna 22 minuten waarbij een complete orchestratie tevoorschijn wordt getoverd. Veel beatles invloeden alhier in het begin en op het eind maar het middenstuk is al wat steviger. Het niveau van Dream Theater wordt misschien niet gehaald maar ik denk dat ze er toch aardig mee wegkomen.
Echter, het meeste gebruik ik deze cd om te luisteren of dat de straaljager nog netjes langs het plafond vliegt de verte in.

Deze was ik helemaal vergeten maar wat vond ik dit een topalbum. Als weer 22 jaar geleden. Pff wat gaat het snel. Heb Extreme ook live of het tribute concert van Freddie Mercury gedaan. Aan hun toen de eer om zowel Queen nummers als eigen werk te spelen. Ze waren toen kennelijk hot.

het is lang geleden dat ik deze plaat gedraaid heb maar op dit moment klant de muziek door de kamer. Mijn vriendin komt zo vast vragen of het wat zachter kan. Mijn cijfermatig oordeel volgt later.

luiserbeurt is voorbij. sterk begin met nog een sterker einde. Mijn voorkeur gaat uit vanaf nummer 7.

De Queen invloeden werden volledig geïncorporeerd, de bandleden maakten er geen geheim meer van dat de Britten een grote invloed op ze hadden. Daarmee is jammergenoeg ook een stuk spontaniteit verloren gegaan. Een aspect dat ik apprecieerde in Extreme. Warheads en Rest in Peace zijn nog wel leuke nummers maar op veel van de overige songs ligt de pastiche er wel erg dik op. Er staan echter nog wel wat juweeltjes op; zo is Peacemaker Die een funky knaller, en heeft ' Am I Ever Gonna Change' een heerlijk kamerbreed refrein. De overige nummers van de plaat vind ik zwak tot redelijk.

Ik moest even wennen aan dit album, en het is misschien wel wat pretentieus, maar tjonge, wat is het een goed album! Met als finale het adembenemend mooie "third story"....

Bij mij is het Truth gedeelte gewoon 1 track onder de noemer Everything Under the Sun en dit dan verdeeld in 3 gedeeltes (Rise 'N Shine , Am I Ever Gonna Change en Who Cares? ) maar het is gewoon 1 epic track. Dus 12 nummers op de cd en het laatste nummer duurt zo'n 21 minuten.

Verder een zeer aardig album, een beetje funk hier en daar en met zelfs wat rap (gaat het ineens weer richting Faith no More en co.), beetje Queen, soms wat gitaar gefreak en dan weer gierende solo's.

Ik ben niet altijd zo van de kijk mijn ballen eens Amerikaanse rock maar Extreme heeft toch een paar zeer aardige albums uitgebracht.

Toch een heus meesterwerk(je) vind ik dit album. Vandaag maar weer eens op de draaitafel gelegd. Het zit allemaal zeer verdienstelijk in elkaar en het vakmanschap spat er vanaf. Die Bettencourt was destijds echt niet voor niets 'the next big thing'. Wat kan de man mooie dingen op z'n gitaar. Ik las ergens dat hij de laatste jaren veel geld verdiend als gitarist in de begeleidingsband van Rhianna (!?!). Ach ja, ik geloof ook wel dat de beste man elk genre aan kan.Op dit album rockt en ronkt hij gelukkig nog heerlijk in het hardrock genre. Qua stijlen schiet het album alle kanten op. En dat bevalt mij eerlijk gezegd prima. Zorgt voor genoeg afwisseling om van begin tot eind te blijven boeien. Zanger Cherone bewijst overigens ook over geweldige stembanden te beschikken.

Wederom een mooi veelzijdig album van de heren.
Iets minder funky dan de voorganger en wat meer hardrock met een vleugje prog.

Cherone is fantastisch en de samenzang met Bettencourt blijft fantastisch.

Heerlijke band!

Ik kocht 'm toendertijd eigenlijk vanwege de Prog/Queenachtige stukken.
In herinnering was de plaat niet zo heel succesvol. Prettig geprijsd op een bep.moment.
Seven Sundays had zomaar op een pril Queenalbum kunnen staan, briliant liedje.
De ferme rockers zijn lekker, maar minder mijn ding.
Aardig album derhalve.

Dat 'prettig geprijsd' klopt: in mijn herinnering heb ik hem eens voor 10 gulden bij de lokale platenboer op de kop getikt. Moet ergens in '93 geweest zijn.

Nooit spijt van gehad. Het eerste deel van het drieluik volgt het verwachtingspatroon dat ze op basis van de voorganger Pornograffiti hadden neergezet: een vette mix van hardrock en funk, met een excellerende gitarist Nuno Bettencourt. Het is verrassend dat het tweede deel van het drieluik bestaat uit softere nummers: van mierzoet tot poppy. Natuurlijk kenden we dat recept al van de hits van hun voorgaande album, maar hier zijn die nummers bij elkaar gezet. Het doet iets af aan de flow van het album, want een mix van hardere en rustiger nummers had het album afwisselender gemaakt.

Maar in het derde bedrijf - en natuurlijk ook al in de titel - blijkt dat de band bewust voor deze opzet gekozen heeft. Drie heel verschillende muzikale richtingen. In veel gevallen prijsnummers, ook in de pop-sectie van het album. Juist daar valt het gebruik van koortjes (inderdaad Queen- en Beatles-invloeden) erg op, evenals de verzorgde productie, met een mooi open geluid, waarin de diverse instrumenten goed van elkaar te onderscheiden zijn.

De echte verrassing is natuurlijk het derde deel: Everything under the sun, een nummer van ruim 20 minuten, opgebouwd uit verschillende secties. Extreme goes prog, en dat doen ze uitstekend: mooie opbouw, sterke melodielijn, met name in het tweede stuk Am I ever gonna change.

Resultaat: een erg afwisselend album met de speelduur van een dubbel-LP, waarin ondanks het diverse karakter maar weinig zwakke plekken te vinden zijn. Zonder twijfel Extreme's beste album. Jammer dat hierna de koek op was en de belofte van de band - ondanks die paar hits - nooit echt uit de verf kwam. Zal ook wel met het kerende muzikale tij van die tijd te maken gehad hebben.

Even een correctieverzoek ingediend, de LP-versie van dit album bevat een extra nummer: "Don't Leave Me Alone", dat (tot Nuno Bettencourt's ergernis) niet op de reguliere CD-versie staat.

Extreme - Don't Leave Me Alone.

III sides To Every Story is een geweldige titel met geweldige muziek. Die dus ook is opgesplitst in 3 delen.
I (Yours) trekt vel van leer waar de nummers van constant hoog niveau zijn, Cupid's Dead en Peacemaker Die zijn daarbij de volle 5 sterren waard. Hoogtepunt is wel de heavy muzikale klanken vermengt met de legendarische (deel) speech "I Have a Dream" van Martin Luther King.
Bijna kan het contrast niet groter zijn als deel II (Mine) start met Seven Sundays, een mierzoete ballad vol met keyboard en piano met de inmiddels bekende meerstemmige zanglijnen.....ik moest er heel erg aan wennen maar nu vind ik het wel ok.....Tragic Comic kan me daarintegen meer bekoren, mellow en toch funky. II is dus meer ingetogen maar de nummers blijven sterk. Kanttekening hierbij is wel dat als Nuno's gitaar ontbreekt (Seven Sundays en Don't Leave Me Alone) ik het als een gemis ervaar.
En dan III (The Truth), das wel de verrassing van dit album. De 3 nummers beschouw ik als een lange symfonisch progressieve werkstuk. Voordat ik dit nummer kende had ik maar sporadisch naar dit soort muziek geluisterd en ik was zeer positief verrast! Het enige minpuntje vind ik nu wel dat de overgangen wel wat vloeiender had gemogen. Maar dat kan de echte pret niet drukken. Mede hierdoor vind ik dit album het beste wat ze hebben uitgebracht en dat is toch verrassend voor een klasse funky hardrock band.

Grijsgelaserd in '92, en nog steeds regelmatig in de speler .... Peacemaker Die! ik vind alle drie de kanten (Yours, MIne & The Truth) even boeiend, met een lichte voorkeur voor het sluitstuk.