Extreme - III Sides to Every Story (1992)

Ik heb een zwak voor Extreme. Dat komt niet door de mierzoete hit "More Than Words", maar door de vette mix van hardrock en funk. Op "III Sides to Every Story" wordt die lijn doorgezet, althans zo lijkt het. Zoals de titel van dit album doet vermoeden heeft "II Sides to Every Story" drie gezichten. Op de eerste helft van de plaat hoor ik die hele fijne combinatie tussen hardrock en funk. Gitarist Nuno Bettencourt laat zich weer heerlijk gaan, waar ik met name "Cupid's Dead" een ongekend hoogtepunt vind. Ook hoor ik weer onweerstaanbare refreinen en mooie zanglijnen. Dan volgen er een aantal nummers die wat meer toegankelijk zijn en naar pop neigen. Dit zijn niet mijn favoriete nummers, maar ze zijn redelijk verteerbaar. De laatste nummers neigen zelfs naar progrock of naar symfonische rock. Dat is even wennen, maar Extreme komt er na een aantal luisterbeurten mee weg. Al met al is "III Sides to Every Story" een gevarieerde plaat die een wat volwassener geluid laat horen dan de voorganger "II - Pornograffiti".

III sides To Every Story is een geweldige titel met geweldige muziek. Die dus ook is opgesplitst in 3 delen.
I (Yours) trekt vel van leer waar de nummers van constant hoog niveau zijn, Cupid's Dead en Peacemaker Die zijn daarbij de volle 5 sterren waard. Hoogtepunt is wel de heavy muzikale klanken vermengt met de legendarische (deel) speech "I Have a Dream" van Martin Luther King.
Bijna kan het contrast niet groter zijn als deel II (Mine) start met Seven Sundays, een mierzoete ballad vol met keyboard en piano met de inmiddels bekende meerstemmige zanglijnen.....ik moest er heel erg aan wennen maar nu vind ik het wel ok.....Tragic Comic kan me daarintegen meer bekoren, mellow en toch funky. II is dus meer ingetogen maar de nummers blijven sterk. Kanttekening hierbij is wel dat als Nuno's gitaar ontbreekt (Seven Sundays en Don't Leave Me Alone) ik het als een gemis ervaar.
En dan III (The Truth), das wel de verrassing van dit album. De 3 nummers beschouw ik als een lange symfonisch progressieve werkstuk. Voordat ik dit nummer kende had ik maar sporadisch naar dit soort muziek geluisterd en ik was zeer positief verrast! Het enige minpuntje vind ik nu wel dat de overgangen wel wat vloeiender had gemogen. Maar dat kan de echte pret niet drukken. Mede hierdoor vind ik dit album het beste wat ze hebben uitgebracht en dat is toch verrassend voor een klasse funky hardrock band.