Crowded House - Temple of Low Men (1988)

Prachtige nummers ! heb zelf alleen de limited Edition live album, van de very best of Crowded house... maar ik draai hem zeker 1 x in de week, en dat nu al 8 jaar lang en t verveeld me nog steeds niet, en dat zal ook wel blijven zo... tijdloze muziek he.. 5 * dus !!!!

Na hun debuut gaat Crowded House verder in stijgende lijn, zeker wat de sfeer van de plaat betreft. Voorbode voor het absolute meesterwerk 'Woodface'.

Into Temptation..... OEF! Wat ontzettend moooooooi!!!

i feel possesed, into temptation, better be home soon...stuk voor stuk schitterende nummers. Ik vind dit ook het beste album ooit van Crowded house, zeker in vergelijking met "woodface" dat ik maar wat zwakjes vind..

Lukske00, smaken verschillen natuurlijk, daar is niets aan te veranderen, hoe moeilijk ik dat soms ook vind .
De smaak van een ander moet je ook respecteren zeggen ze altijd, en als ik eerlijk ben, heb ik het daar ook moeilijk mee. Zoals zovele anderen denk ik ook weleens dat mijn smaak de beste is. Dat is een heel dwaze gedachte, maar toch komt ze soms in me op.
Ik probeer echter steeds toch een poging te doen om de smaak van iemand anders te respecteren, maar in dit geval kan ik het toch niet laten van te reageren.
Dat je dit album van Crowded House het beste album van hen vind, daar kan ik nog ergens inkomen... maar dat je Woodface maar 'zwakjes' vind... daar heb ik ernstige moeilijkheden mee. Zeg je dat nu om tegendraads te doen, of omdat je het echt zwakjes vind?

Graag je argumentatie.

tsja, zwakjes is mss niet het juiste woord, ik vind het zeker geen rotslechte plaat. Weather with you bvb vind ik best wel een leuk nummer. Maar voor de rest vind ik dat het album niet echt "iets speciaals" heeft, en dat had ik bij "temple of low men" wel. Het zal ook wel wat komen doordat ik te grote verwachtingen had,(zeker nadat ik "temple of low men" gehoord had )aangezien "woodface"door velen als het beste Crowded house album word beschouwd.

ik moet wel zeggen dat ik nu ook nog niet zoveel naar "woodface" geluisterd heb. Terwijl ik "temple of low men" al helemaal kan meezingen..
misschien is "woodface" wat "moeilijker" en duurt het langer voordat je de songs echt begint te appreciëren ? ( zo vond ik in het begin The Pixies rotslecht, en nu is het zowat mijn lievelingsgroep)

ik zal alleszinds nog eens extra goed luisteren

Dat lijkt me een goed idee!

Dit is het album waarmee ik de Aussies echt leerde kennen, en ik werd echt van mijn sokken geblazen.
Heel sterk, gevarieerd en met allemaal schitterende nummers : Het is bijna niet mogelijk er enkelen uit te lichten omdat we dan anderen tekort doen. Van de ballads Into Temptation en Better be home soon (prachtig!) over popsongs als I feel possessed en When you come tot het rocky Kill eye.
De aanloop naar het prachtige Woodface !

De nummer twee van Crowded House net achter het meesterwerk Together Alone. Neil Finn tovert hier weer gewoon tien kleine meesterwerkjes uit zijn pen. Ook helpt het dat Mitchell Froom zijn beste productiewerk van stal haalt. (Dit in tegenstelling tot het debuutalbum van Crowded House dat eigenlijk vrij verrot klonk.)

Ook deelt hij, in tegenstelling tot Woodface, het songwriterschap niet met grote broer Tim. Ik heb Neil toch altijd een stuk hoger zitten dan Tim.

Dan de nummers zelf....

Into Temptation is waarschijnlijk het mooiste overspelnummer ooit geschreven. When You Came en Never be the Same zijn twee heerlijke typische Neil Finn uptempokrakers. Sister Madly is een lekker atypisch swingend nummer. In the Lowlands drijft lekker op het drumtempo van Paul Hester en Better be Home Soon is een heerlijke akoestische afsluiter. De rest is bijna net zo goed.

4,5 ster en alleen overtroffen door Together Alone, een plaat met even goede nummers maar een andere producer (Youth) die de uitmuntende composities van Neil Finn een net even spannender geluid meegaf.

Neil Finn bewees al met Don't Dream it's Over dat hij een perfecte popsong kon schrijven.
Op dit tweede album maakt hij er nog een resem prima popsongs bij ;
Better Be Home Soon, I Feel Possessed, Into Temptation, Sister Madly...
Dit bandje raakt op kruissnelheid, maar de volgende zal een komplete voltreffer worden...
Voor deze fijne inspanning : 4 sterren zowaar hoera hoera ****

Middelmatig album 3/5.

?


YAY! Wát en pareltje! Echt een van de mooiste popsongs ooit!


Commerciëel hun meest geslaagde plaat inderdaad, maar ik vind 'Woodface' net als jij minder goed dan dit prachtige album, al is het alleen maar vanwege de drie prachtige nummers die jij al noemt. En mijn vrouw, die maar weinig met muziek heeft, weet zelfs "Better Be Home Soon" mee te zingen en dat zegt heel veel...

Deze plaat is naar mijn mening inderdaad een stuk consistenter dan Woodface. Weinig echte uitschieters, maar een verzameling degelijke, goede liedjes. Niets van het niveau van Four Seasons in One Day en Fall at Your Feet, maar ook geen dieptepunten. In het oeuvre van Crowded House slechts overtroffen door het magnifieke Together Alone, waarop haast het hele album van het niveau van eerder genoemde prachtsongs is. Favorieten op deze plaat: I Feel Posessed, Mansion in the Slums en vooral Sister Madly.

Voor mij het beste album van Crowded House. Er wordt heerlijk gemusisceerd door de vier Nieuw Zeelanders.....wie zei hier trouwens Aussies?...dat zijn toch echt mensen uit een ander land hoor.
Ik hoor zoveel verschillende dingen in de nummers, van rock tot jazzy swing tot pijnlijk mooie ballads. Respectievelijk zijn dat mansion in the slums,sister madly en into temptation. Love this life loopt al vooruit op always take the weather dat op de volgende plaat staat (woodface)
Better be home soon is een mooie gevoelige ballade-achtige afsluiter van dit korte maar krachtige album

Een 4 voor de nrs een 5 voor de sfeer van het album. Veel gelaagder dan Woodface, die mij bij een aantal nrs wat 'simpel' overkomt... Deze plaat is donkerder. Waarom iedereen Sister Madly zo'n goed nr vinden is mij tot de dag van vandaag een raadsel. Het is lekker meezingen, maar calt wat uit de toon bij de rest van het album vind ik.

Met het tweede album bewijst Crowded House uitstekende popsongs uit hun mauw te voorschijn kunnen halen. "Into Temptation" bv. is een hemelsmooie popsong dat beslist naast het beste van the Beatles (waarmee deze band wordt vergeleken) mag gaan staan, "Better Be Home Soon" en het jazzy getinte "Sister Madly" vind ik eveneens prachtig. Een stevige rocker als "Kill Eye" ligt hen merkelijk minder, de band is op zijn best in pure popsongs.
Een uitstekend album, maar opvolger "Woodface" vind ik (in tegenstelling tot vorige users) juist nog iets beter en consistenter zonder noemenswaardige zwakke plekken.

Wederom een geweldige plaat van Crowded House, met naar mijn mening een van de beste CH songs: Into Temptation.
Ook Better Be Home Soon, Love This Life en Sister Madly haal ik er even uit. Maar ja, noem me eens 1 slecht nummer van Neil Finn...

Chocolate Cake.

Is ook eigenlijk meer een nummer van Tim

Dit is een mooi voorbeeld van een groeiplaat.

TEMPLE OF LOW MEN 1988

De tweede langspeler van Crowded House
is helderder geproducet dan zijn titelloze voorganger.

Maar liefst 4 songs schopten het tot single.
De laatste in dat rijtje was de opener I Feel Possessed.
Een uitstekende Neil Finn compositie. Heerlijke zanglijnen.

Als gast backing vocalist herkennen we grote broer Tim.
De broertjes zullen altijd op elkaars albums blijven zingen.
Naar het schijnt blenden de stemmen van broers altijd
net iets magischer. Voorbeelden genoeg in popland.

Elk CH album heeft zijn gedrocht.
Op Temple of Low Men heet het Kill Eye.
Een agressief gezongen lied dat nergens toe leidt.

Een huizenhoog contrast met Into Temptation
dat naast Don't Dream It's Over en Weather with You
geboekstaafd staat als het trio absolute CH klassiekers.
Wie het hier niet warm van krijgt aan het hartje ... heeft er geen.
Slowen op dit lied is levensgevaarlijk voor je relatie,
tenzij je het met je eigen partner doet natuurlijk.

De grootste uitdaging voor Neil na het vertrek van broer Tim
en het opdoeken van Split Enz, was het volledig zelf volschrijven
van een full album. Je moet dus meer kwaliteitssongs ophoesten
aangezien je niet meer op de composities van je broer kan rekenen.

Mansion in the Slums is zo'n vingeroefening.
Neil schrijf een luisterwaardig lied met voldoende, overtuigende
ingrediënten. Maar het nummer blijft niet lang hangen.

When You Come het hoogtepunt noemen van het album
is een understatement. Qua song zou ik zover niet durven gaan,
maar qua inhoud wordt het vrouwelijk orgasme uitbundig bejubeld.
Toch een heel goed nummer, met opnieuw een verslavend fris refrein.

Kant 2 begint met Never Be the Same. Een nummer
dat ik helemaal opnieuw moest horen. Ik was het helemaal vergeten.
En ik heb weinig gemist, zo blijkt. Samen met track 2 de reden
waarom ik geen 5 sterren voor dit album in huis heb.

Love This Life is als een hart-onder-de-riem brief van een vriend.
Als je het even niet meer ziet zitten, geef me dan een seintje.
Neil Finn eist zich met songs als deze een plaatsje op
in het parthenon van de echte singer-songwriters.

Maar Neils liedjes hebben ook hun achilles hiel.
Soms worden de refreinen zo zeemzoet ingezongen
dat de meligheid om de hoek loert. Herbeluister Love This Life.

De gebroeders Finn zijn geen zwartkijkers.
Zij grocieren hoogstens in melancholie en hartenzeer.
Sister Madly illustreert het gevoel voor humor dat altijd aanwezig is.
CH was live een belevenis, mede door de podiumfratsen.
Een coctail van pop en jazz met een rietje.

In the Lowlands is het donkerste nummer van de elpee.
Opmerkelijk hoeveel sterker de productie van Mitchel Froom
(soms het extra CH lid genoemd) ten opzichte van het debuut.
Een muzikaal onderhoudend nummer zonder meer.

Afsluiten doen we met een kampvuurlied.
Better Be Home Soon draagt Neil op aan zijn vrouw en kinderen.
Het succes van CH zorgt voor vermoeiend touren en lang van huis zijn.
Met zo'n nummer en een bos bloemen leg je elke huiselijke twist bij.

Let ook op de manier waarom Neil en Tim hun vocalen
door elkaar heen weven. Dan duikt het lekkere Froom orgeltje op.
Voor het volgende hoofdstukje Neil, Tim en Mitchel
moet je trouwens hier zijn. Tim Finn - Tim Finn (1989)

@ Dazzler: geweldige recensie.

Vandaag weer eens gedraaid (in een duo sessie met de debuutplaat) en het viel me op hoe goed 'ie eigenlijk is. Ook had ik het idee dat dit het eerste album is waar op alle nummers duidelijk de stempel 'Crowded House' mag staan, waar ik op de debuutplaat nog een zoekende band hoorde. Zwaar onderschatte plaat met naar mijn mening een van de beste CH songs: Into Temptation.
Ook Better Be Home Soon, Love This Life, When You Come en Sister Madly haal ik er even uit.

@everybody else

Als je deze zo goed vindt als rkdev, moet je echt Tim Finn (1989) eens opsnorren.
Ook met Neil Finn op gastvocalen en Michtel Froom als producer en toetsenist.
Een plaat die ik minstens zo sterk vind als deze Temple of Low Men.

Meer nog, als je de beste songs van dit CH album en van het Tim Finn album
samenvoegt heb je een plaat die volgens mij nog beter is dan Woodface (1991).

@Dazzler: zie mijn post daar. Maar moet 'm weer eens gaan draaien en kijken of 'ie ook naar 4* kan.

'Love This Life' is mooi.

Ontzettend saaie, onorginele pop. De zanger is oke, maar ik ga me niet voor nog een luisterbeurt wagen. Jammer. Had er meer van verwacht.

Ja, als je allemaal scherpe randjes of spannende wendingen zoekt, moet je niet hier zijn. Als je originaliteit of experimentaliteit zoekt, moet je ook niet hier zijn. Dt is gewoon pure popmuziek zoals popmuziek bedoeld is.

En dat is dus niets voor mij. Daar ben ik vannochtend achter gekomen.

Niet met je eens Eveningguard. Het mag jouw smaak of ding niet zijn maar je zou moeten toegeven dat het vakmanschap van deze liedjes afdruipt. Lennon en mcCartney, dat niveau ongeveer.
De zang is ook van excellente kwaliteit. De gebroeders Finn hebben hemelse stemmen.
Ze maakten meer platen onder de naam Crowded House, maar dit is toch een van de beste. Hun bekendste cd's, waaronder Woodface, reken ik niet tot de beste. Hun reunie-album, van een paar jaar terug, vond ik zelfs compleet mislukt. Maar Temple of Low Men blijft staan.