Crowded House - Temple of Low Men (1988)

De nummer twee van Crowded House net achter het meesterwerk Together Alone. Neil Finn tovert hier weer gewoon tien kleine meesterwerkjes uit zijn pen. Ook helpt het dat Mitchell Froom zijn beste productiewerk van stal haalt. (Dit in tegenstelling tot het debuutalbum van Crowded House dat eigenlijk vrij verrot klonk.)

Ook deelt hij, in tegenstelling tot Woodface, het songwriterschap niet met grote broer Tim. Ik heb Neil toch altijd een stuk hoger zitten dan Tim.

Dan de nummers zelf....

Into Temptation is waarschijnlijk het mooiste overspelnummer ooit geschreven. When You Came en Never be the Same zijn twee heerlijke typische Neil Finn uptempokrakers. Sister Madly is een lekker atypisch swingend nummer. In the Lowlands drijft lekker op het drumtempo van Paul Hester en Better be Home Soon is een heerlijke akoestische afsluiter. De rest is bijna net zo goed.

4,5 ster en alleen overtroffen door Together Alone, een plaat met even goede nummers maar een andere producer (Youth) die de uitmuntende composities van Neil Finn een net even spannender geluid meegaf.

Deze plaat is naar mijn mening inderdaad een stuk consistenter dan Woodface. Weinig echte uitschieters, maar een verzameling degelijke, goede liedjes. Niets van het niveau van Four Seasons in One Day en Fall at Your Feet, maar ook geen dieptepunten. In het oeuvre van Crowded House slechts overtroffen door het magnifieke Together Alone, waarop haast het hele album van het niveau van eerder genoemde prachtsongs is. Favorieten op deze plaat: I Feel Posessed, Mansion in the Slums en vooral Sister Madly.

TEMPLE OF LOW MEN 1988

De tweede langspeler van Crowded House
is helderder geproducet dan zijn titelloze voorganger.

Maar liefst 4 songs schopten het tot single.
De laatste in dat rijtje was de opener I Feel Possessed.
Een uitstekende Neil Finn compositie. Heerlijke zanglijnen.

Als gast backing vocalist herkennen we grote broer Tim.
De broertjes zullen altijd op elkaars albums blijven zingen.
Naar het schijnt blenden de stemmen van broers altijd
net iets magischer. Voorbeelden genoeg in popland.

Elk CH album heeft zijn gedrocht.
Op Temple of Low Men heet het Kill Eye.
Een agressief gezongen lied dat nergens toe leidt.

Een huizenhoog contrast met Into Temptation
dat naast Don't Dream It's Over en Weather with You
geboekstaafd staat als het trio absolute CH klassiekers.
Wie het hier niet warm van krijgt aan het hartje ... heeft er geen.
Slowen op dit lied is levensgevaarlijk voor je relatie,
tenzij je het met je eigen partner doet natuurlijk.

De grootste uitdaging voor Neil na het vertrek van broer Tim
en het opdoeken van Split Enz, was het volledig zelf volschrijven
van een full album. Je moet dus meer kwaliteitssongs ophoesten
aangezien je niet meer op de composities van je broer kan rekenen.

Mansion in the Slums is zo'n vingeroefening.
Neil schrijf een luisterwaardig lied met voldoende, overtuigende
ingrediënten. Maar het nummer blijft niet lang hangen.

When You Come het hoogtepunt noemen van het album
is een understatement. Qua song zou ik zover niet durven gaan,
maar qua inhoud wordt het vrouwelijk orgasme uitbundig bejubeld.
Toch een heel goed nummer, met opnieuw een verslavend fris refrein.

Kant 2 begint met Never Be the Same. Een nummer
dat ik helemaal opnieuw moest horen. Ik was het helemaal vergeten.
En ik heb weinig gemist, zo blijkt. Samen met track 2 de reden
waarom ik geen 5 sterren voor dit album in huis heb.

Love This Life is als een hart-onder-de-riem brief van een vriend.
Als je het even niet meer ziet zitten, geef me dan een seintje.
Neil Finn eist zich met songs als deze een plaatsje op
in het parthenon van de echte singer-songwriters.

Maar Neils liedjes hebben ook hun achilles hiel.
Soms worden de refreinen zo zeemzoet ingezongen
dat de meligheid om de hoek loert. Herbeluister Love This Life.

De gebroeders Finn zijn geen zwartkijkers.
Zij grocieren hoogstens in melancholie en hartenzeer.
Sister Madly illustreert het gevoel voor humor dat altijd aanwezig is.
CH was live een belevenis, mede door de podiumfratsen.
Een coctail van pop en jazz met een rietje.

In the Lowlands is het donkerste nummer van de elpee.
Opmerkelijk hoeveel sterker de productie van Mitchel Froom
(soms het extra CH lid genoemd) ten opzichte van het debuut.
Een muzikaal onderhoudend nummer zonder meer.

Afsluiten doen we met een kampvuurlied.
Better Be Home Soon draagt Neil op aan zijn vrouw en kinderen.
Het succes van CH zorgt voor vermoeiend touren en lang van huis zijn.
Met zo'n nummer en een bos bloemen leg je elke huiselijke twist bij.

Let ook op de manier waarom Neil en Tim hun vocalen
door elkaar heen weven. Dan duikt het lekkere Froom orgeltje op.
Voor het volgende hoofdstukje Neil, Tim en Mitchel
moet je trouwens hier zijn. Tim Finn - Tim Finn (1989)

Altijd zijn de Beatles invloeden hoorbaar maar dat neemt niet weg dat Temple Of Low Men tot het allerbeste van Crowded House behoort. Neil Finn is echt een ambachtelijke songsmid en met name met Better Be Home Soon heeft hij zichzelf overtroffen.

Krijg altijd een warm gevoel van hun muziek al zijn de teksten soms behoorlijk cynisch. De productie van Mitchell Froom kan niet beter. Kortom, weer een 5 sterren album.