Haircut One Hundred - Pelican West (1982)

Erg vermakelijke cd! De cd hangt ergens tussen aan de ene kant de Postcard-bands als Josef K, Fire Engines en Orange Juice en aan de andere kant inderdaad de latere, meer commerciële Tropicanapop acts, Culture Club, Duran Duran en vooral Wham! in, en kan ook als de missing link tussen deze twee stromingen gezien worden.

Deze pop is springering, funky, maar zit in de meeste gevallen ook verdomd slim in elkaar (Milk Firm, Lemon Firebrigade).

Al in 1981 moesten we lachen om de naam Haircut One Hundred, vaak ook als Haircut 100 geschreven. Maar naar wat ik hoorde op de radio waren er overeenkomsten met bijvoorbeeld Spandau Ballet. Swingende wavepop met de nodige funk, blazers en percussie, waarbij conga's. Zoals single Favourite Shirts (Boy Meets Girl) die half oktober de Britse hitlijst betrad en eind november zomaar twee weken #4 haalde. Een liedje dat goed in elkaar zit en waarbij alles fris was, inclusief kapsels, koppies en kleding.
Britse tieners kochten hun singles graag: Love Plus One kwam in maart '82 tot #3, Fantastic Day eind april tot #9, non-albumsingle Nobody's Fool haalt eind augustus diezelfde notering. Elpee Pelican West (verdeeld in Cut One oftewel kant 1 en Cut Two) staat verspreid over maart en april drie weken #2. In 2016 herverscheen het album als 2cd.

Geen nummers 1 dus, maar zoals bart1989 een dikke vijftien jaar geleden reeds noteerde: "Ik vind dit album echt geweldig. Da's voor mij de perfecte pop of zo, zo goed fout gedaan dat het echt goed is. Je wordt er zo gelukkig van!" Voor mijn smaak is het iets teveel van hetzelfde, maar dat kun je natuurlijk ook van menig album beweren. Laat ik er daarom een dikke 8 aan geven: goede liedjes in vrolijke sferen en bovendien goed geproduceerd.
En is het iemand opgevallen dat de zang soms aan die bij Tears for Fears doet denken, zoals in het heerlijke Surprise Me Again? Ja, het is Nick Heyward, dezelfde die na dit album de groep verliet en solo zou scoren. In Milk Film valt hij ook op, een nummer met iets meer melancholie.
Wat me verbaast: ze scoorden in Nederland geen hits. Dat herinner ik me toch anders, op de radio waren ze zeker aanwezig.

Mijn reis door new wave vervolgt. Ik ben terug in 1981, kwam van de dubreggae van het Londense The New Age Steppers en ga naar maart dat jaar omdat ik de elpee Waiata van Nieuw-Zeelanders Split Enz vergat.