Crowded House - Together Alone (1993)

De meesten zullen Woodface als hun favoriete album van Crowded house noemen, maar ik ga voor Together alone, dat vol staat van sfeervol en weerbarstig uitgevoerde topnummers die prachtig geproduceerd zijn door Youth. Vooral het titelnummer is onvergetelijk mooi. 4,5*

Ik ben het niet helemaal eens met Titan. Ik ben inderdaad één van die mensen die Woodface het beste Crowed House - album vind. Het niveau dat ze daar bereikten was bijna niet te evenaren, laat staan overtreffen. Ik denk dat ze daarom een ietwat andere weg wilden inslaan. Hun nummers klinken minder fris en poppy op deze plaat. Ik vind deze plaat absoluut niet slecht, goed zelfs, maar toch het minste album van de vier die ze uitbrachten. Mooie sfeer op de plaat, maar ik hoorde ze toch liever met Mitchell Froom achter de knoppen.

Brrr, ik luister hem op dit moment. De trommeltjes op het eind, niet te beschrijven. Hun beste song IMO.

Beste Crowded House. Ik vind het tweede deel van Woodface niet bijster sterk, deze is net wat evenwichter. Ik ben trouwens weer niet zo'n fan van Together Alone, beste nummers zijn imo Distant Sun, Private Universe en Nails in My Feet.

Inmiddels bij mij naar nummer twee gestegen in mijn toptien. Deze hele cd zit zo goed in elkaar, gaat eigenlijk nooit vervelen. De vier beste nummers van Crowded House na Four Seasons in One Day staan hier op: Nails in My Feet, Distant Sun, Private Universe en Fingers of Love. De prachtige luisterliedjes blijven elkaar maar opvolgen op deze cd. Daarmee is Crowded House voor mij ook typisch een band die per cd beter wordt. Ik heb ze chronologisch op 3.5, 4, 4.5 en 5 sterren staan.

Op het gevaar af dat ik - zeker na de Crowded House KO - zo iemand wordt die zijn favoriete bands overdreven ophemelt, toch maar weer eens een reactie hier.

Oprecht geboeid door alle andere muziekstromingen waar ik de laatste tijd naar luister, verwacht ik steeds dat deze nu toch wel een keer een klein beetje zal gaan tegenvallen. Maar nee, elke keer als ik Together Alone weer uit de kast trek, gaat ie weer wat omhoog in mijn top 10. Het verbaast me daarom dat Crowded House hier een beetje wordt weggezet als (op zijn best) af en toe aardig, maar bovenal simplistische pop zonder iets extra's.

Nee, voor mij is dit eigenlijk gewoon een monument. Elk nummer klopt, geen zwakke plek te ontdekken eigenlijk. Gooi de Beatles, Talking Heads en wat zoetgevooiste ballads bijeen en voila, daar rolt dit album uit. En dat is dan toevallig voor mij de perfecte popplaat. Ik wil maar zeggen: Beatles-, REM- en Talking Headsliefhebbers, luisteren en deze plaat omhoog stemmen, want het kan toch niet zijn dat ik werkelijk (bijna) de enige ben die deze plaat kan waarderen.

Net iets moeilijker dan zijn voorgangers, maar sommige nummers behoren ongetwijfeld tot het beste van hun reportoire. Distant Sun, Private Universe, Fingers of love om er maar enkele te noemen.
Crowded House maakte eigenlijk alleen maar goeie platen en de missers zijn op 1 hand te tellen.
Jammer dat het hierbij is gebleven.

Distand Sun vindt ik heel mooi, de rest ook maar eens beluisteren... ben benieuwd

Distant Sun is een absoluut top (pop)nummer. De plaat als geheel is inderdaad ietsje moeilijker, minder direct, maar vind het daardoor hun beste.

Beste nummers: Kare Kare, Fingers of Love

Heb 'm weer geluisterd. Het niveau is m.i. toch een stuk lager dan Woodface. Tuurlijk zijn er ook mooie nummers op dit album, maar die halen niet het niveau van de topnummers van Woodface. Daarom stem verlaagt naar:
3,5*

Heb dit album nu slechts 2x beluisterd en vind het nu al beter dan Woodface. Dit zijn gewoon Beatle-esque nummers! Prachtige muziek en ijzersterke composities. Waar je op Woodface een aantal totaal nietszeggende popsongs vind, deze heeft daar helemaal geen "last" van. Beste Crowded House album

Together alone ; Het Crowded House album voor de fijnproevers. De ijzersterke nummers van de vorige twee albums zijn gebleven, maar het geluid is veranderd.

Producer Youth heeft er voor gezorgd dat het zoete Beatlesque geluid wat naar de achtergrond is verdwenen en daarvoor in de plaats komt een meer atmosferisch geluid, meer aards maar tegelijk ook meer hemels.

Het duurde me een aantal luisterbeurten om de tentoongespreide genialiteit te bevatten, maar toen het eenmaal zover was is het album in een ruk doorgeschoten naar de status van een van mijn topfavorieten.

Het enige iets mindere nummer is Skin feeling, niet geheel toevallig het enige nummer waar Neil Finn bij het schrijven niet bij betrokken was. Maar als daar dan tegenover juweeltjes als Nails in my feet, Private universe en Catherine Wheels staan heb je eigenlijk geen enkele reden tot klagen. Vooral niet omdat het op zich best een aardig nummer is.

Zonder aarzelen : 5 sterren.

Ik vind dit album anders behoorlijk Beatlesque klinken, dus snap niet wat je bedoelt met: naar de achtergrond verdwenen. Ik vind het erg duidelijk hoorbaar.

Nou, het is er ook nog wel maar ik vind het een stuk minder duidelijk aanwezig dan met name sommige stukken op Woodface. De geest van John Lennon zal altijd wel op de achtergrond rondwaren op Neil Finn zijn albums.

Veel mensen denken bij Crowded House toch eerder aan de hit Don't Dream It's Over en het album Woodface dan aan deze laatste plaat. Als je dan toch wat over Together Alone hoort, is het vaak iets in de trant van 'dat ie wat minder toegankelijk is dan zijn voorganger'. Mensen, laat me niet lachen, Crowded House maakte helemaal geen minder toegankelijke platen. Zouden ze ook helemaal niet aan moeten zijn begonnen. Wat meneer Finn goed kan is hele ongecompliceerde rechttoerechtaan popliedjes schrijven met, vooral in de coupletten, een haast niet te evenaren melodielijn. En dat is wat Crowded House op deze plaat tot in perfectie uitvoert.

Als ik naar Woodface luister, ik draai hem niet vaak, maar heb 'm gisteren voor de gelegenheid weer eens opgezet, valt me op dat Crowded House daar veel minder sterke composities aan de dag legt. Fall at Your Feet en met name Four Seasons in One Day (blijft mijn favoriete nummer van ze) zijn prachtig, een nummer als There Goes God mag er ook best zijn, maar Chocolate Cake en de laatste zes nummers zijn wat mij betreft maar weinig bijzonder. Gevolg is dus dat Woodface voor mij nogal inzakt. Together Alone vind ik dan op alle fronten beter, en (ieder zijn smaak natuurlijk, ik val niemand aan...) ik kan me eigenlijk bijna niet voorstellen dat anderen Woodface beter vinden.

Want hier begint begint Crowded House wel meteen goed. Kare Kare is een degelijk popnummer. Geen absolute topper, maar het zet prima de toon voor de rest van de plaat. Ontoegankelijk geenszins, wel wat dromeriger dan dat men misschien van Crowded House gewend is. Want dat is wel een duidelijk verschil met de rest van het oeuvre, als je het mij vraagt. Het album ademt veel meer sfeer uit dan bijvoorbeeld Woodface. Aan het eind van Kare Kare valt voor het eerst wat wereldmuziekachtig getrommel te horen. Wat dat betreft heeft Finn wellicht geluisterd naar de Talking Heads. Ook hier werkt die combinatie tussen pop/rock en trommels wonderwel.

Het wat stevigere In My Command staat ook als een huis. Het refrein is misschien een beetje kazig, maar het biedt goed tegenwicht tegen de wat meer doorrockende coupletten. De doorgaans zo beschaafde Finn bedient zich halverwege het nummer zelfs van een piepklein beetje geschreeuw. Nails in My Feet is wat mij betreft het eerste grote hoogtepunt op Together Alone. Melodisch gezien een van de beste nummers van de Nieuw-Zeelanders. Memorabel is vooral de kleine onvolkomenheid in Neils stem aan het begin van het tweede couplet ('circle round in a strange hypnotic state').

Black & White Boy is een nummer waar je makkelijk voorbij luistert. Dat is toch wel een valkuil bij Crowded House, om alleen maar van ballad naar ballad te luisteren en de rest als noodzakelijk kwaad te zien. Want ook hier weer een lekkere gitaarpartij (mooi loopje!). Fingers of Love opent prachtig, sober (electrisch) gitaartje en een wat galmende zangopname. Het nummer kabbelt lekker door, enige minpuntje is dat het refreintje niet veel om het lijf heeft en het daardoor een beetje te cliché dreigt te worden af en toe.

Pineapple Head staat in het teken van een van de meest aanstekelijke gitaarriffjes uit de popgeschiedenis. Hier staat of valt het nummer bij, want heel veel bijzonders zit er eigenlijk ook weer niet omheen. Niet dat dat voor mij ook maar enigszins problematisch is overigens, want de kracht van Crowded House zit m tenslotte in de eenvoud. Locked out is een van de bekendere track van de plaat en schudt ons even wakker, want voor Crowded Housebegrippen rockt dit best heftig. Leuk nummer dan ook, beetje rock-n'-roll. Ondanks dat wat mij betreft niet echt een van de absolute hoogtepunten.

Locked out loopt prachtig over in Private Universe, door velen genoemd als beste nummer van deze plaat en misschien ook wel van het hele oeuvre van de band. En ja, ook ik word toch altijd weer stil als ik het hoor. De flirt met wereldmuziek krijgt hier erg duidelijk vorm. Hoewel geen persoonlijke favoriet, is het misschien wel de beste compositie die Finn gebrouwen heeft. Het nummer kabbelt rustig naar een prachtig trommeltjesuitro. Aan Walking on the Spot wordt nogal eens voorbij gegaan, maar ik vind het persoonlijk met Nails in My Feet het mooiste nummer van de plaat. Harmonica en piano leggen een prachtige basis waarover Neil weer een hemels coupletje mag zingen. Melodielijn van het couplet zou zo van Forever Changes van Love kunnen zijn getrokken. Het refrein is ook hier net weer iets minder, het zwaartepunt van de CH-ballad ligt dan ook in de coupletten.

Distant Sun is zowat het ideale popliedje. Leuk, vrolijk, nu wel met een sterk en pakkend refrein. Het is dan ook een van de bekendere Crowded Housenummers, en niet ten onrechte. Ook Catherine Wheels mag er zijn. Let hier op het fluitachtige geluid dat af en toe in de achtergrondinstrumentatie terugkomt. Ook hier weer een ijzersterke coupletmelodie, om maar weer eens in herhaling te vallen. Als tegen de drie minuten een heel simpel gitaartje toch weer even een andere wending aan het nummer geeft, kan je toch ook hier weer niet anders dan een dikke pluim uitdelen aan onze Neil.

Skin Feeling is op zichzelf het minste nummer van het album. Het is allemaal net niet pakkend genoeg, juist de couplet zijn wat monotoon en saaiig. Toch staat het nummer wel in dienst van het album: na Catherine Wheels mag de luisteraar wel weer even wat stevigers horen. Refrein is hier trouwens wel aardig: 'It's the truth my child'... Ook hier komt overigens weer wat Afrikaans getrommel naar voren richting het einde. Die trommelinslag bereikt op het titelnummer Together Alone zijn hoogtepunt. De afsluiter lijkt zelfs rechtstreeks uit The Lion King te zijn getrokken. Sterke song weer, lekker dromerig, waarin Simba en zijn vriendinnetje (ben haar naam even kwijt) ergens op een rots figureren. Hemelse afsluiter dus.

Het eindresultaat staat prominent op 1 in mijn top 10. Zoals ik al eerder bij deze plaat schreef, ik ben naarstig op zoek naar concurrenten die dit hoog uit mijn toplijst weg kunnen stoten, maar al luister ik heus veel nieuwe dingen uit veel ingewikkelder en voor sommigen superieure genres, de kracht van dertien popliedjes valt niet te overschatten. En daar kan dus nog niets tegenop voorlopig. Het zal vast mijn wansmaak zijn

Fijn dat jij ook je mening geeft, maar waarom quote je dan mijn bericht? Die heeft er volgens mij niet direct iets mee te maken.

Inderdaad, ben vergeten daarop te reageren denk ik. Wou erop schrijven dat ik het daar dus niet mee eens ben. Maar dat moge nu duidelijk zijn

Ach ja, ieder heeft zo z'n eigen mening, en dat is maar goed ook, anders zou het erg saai zijn.

Hààst zo goed als zijn voorganger Woodface.
Nails in My Feet, Fingers of Love, Pineapple Head, Private Universe, Distant Sun, Catherine Wheels, een hele trits hoogtepunten en een schitterende productie !
Topklasseplaat !
4.5 sterren voor mij ! **** 1/2

extra infootje:de locatie waar dit album werd opgenomen (beach kare kare, in een enorme, galmende , leegstaande oude vesting die hoog vanuit de rotsen uitkijkt over het desolate strand kare kare )heeft volgens neil enorm de donkere sfeer van het album together alone bepaald. je hoort ook wel dat het niet bepaald een hartje zomer volleyball- babe- beach-setting was haha.
Trouwens het varkentje in de albumhoes is 't huisdier van neil finn en heet
jawel

MADONNA
groetjes, chocoloco

Na een paar x luisteren maakt het op mij een prima indruk.
Gister voor 5,99 gekocht bij de Plato.
Prettige zomeravondplaat.

Helemaal mee eens. (zie mijn recensie van Temple Of Low Men).

Deze plaat bevat het beste van CH /Neil Finn, maar ook een aantal mindere momenten. De beste zijn "Nails In My Feet, Private Universe, Catherine Wheels, Locked out, Pineapple Head, Distant Sun, FiIngers Of Love"

Minder vind ik "Skin Feeling, Black & White Boy", die hadden wat mij betreft er beter afgelaten kunnen worden.

Prachtige plaat, misschien wel Crowded House' beste.
Minder commerciële hoogtepunten dan op Woodface, maar dit album werkt veel beter als één geheel. Van het begin tot het eind heeft het é'n lijn, de nummers versterken elkaar en het is duidelijk dat CH durfde te experimenteren met klankkleuren.
Echt een topper!

Prachtige, helaas vaak ondergewaardeerde, plaat. Hier staan echte Neil Finn parels op zoals Nails in My Feet, Private Universe, Catherine Wheels en mijn persoonlijke favoriet Distant Sun.

Vrouw en kinderen zijn even de deur uit op deze zaterdagmorgen, dus een uurtje voor mezelf. Kop koffie gezet, even speuren in de muziekcollectie en deze plaat vanochtend eens lekker luid beluisterd.

En dan ervaar ik hetzelfde als de meeste anderen hier. Ik had deze niet zo vaak gedraaid (het is zelfs de enige CH die ik uit de uitverkoopbakken heb gevist), maar het is echt een groeibriljantje. Alle nummers zijn bijna perfecte popliedjes, die hemelse harmoniezang is gebleven, alleen is er een ander productioneel sausje overheen gegooid, met dank aan Youth.

Persoonlijke favorieten zijn en blijven Private universe, Catherine wheels, Distant sun en de titeltrack. Ik ben er nog niet uit welke Crowded House-plaat ik hun beste vind - ik ben persoonlijk ook erg onder de indruk van hun wat onderschatte tweede album Temple of low men. Maar dit is de enige die bij elke draaibeurt een stukje beter lijkt te worden. Laten we eens beginnen met een 4,0.

Dit album werd destijds minder goed ontvangen, de verwachtingen waren ook erg hoog na het meesterwerk "Woodface", maar ik vind dit album er nauwelijks onder doen.
Hier experimenteert Crowded House wat meer met arrangementen en de productie is meer ruimtelijk, maar deze band brengt ook hier verschillende juweeltjes met name "Nails in My Feet", "Private Universe", "Distant Sun" en "Catherine Wheels", quasi perfecte popsongs met hemelse vocalen. "Skin Feeling" is evenwel onder de maat en verhindert de maximale score.

2 mooie filmpjes over het maken van dit album:
YouTube - Making of Together Alone - Part 1
YouTube - Making of Together Alone - Part 2

Gisteren weer eens gedraaid en ben te voorzichtig geweest met mijn eerdere beoordeling: half puntje erbij !

Wat een meesterlijke plaat, ik Vind deze plaat net iets beter dan Woodface, ik twijfelde nog welke Crowded House plaat in mijn top 10 zou komen en het is Together Alone geworden, op Woodface stonden naar mijn mening net iets te veel net niet nummers in tegenstelling tot Together Alone, mijn favoriete nummers op dit album zijn Nails in My Feet, Private Universe, Distant Sun en Fingers of Love maar het scheelt niet zo heel veel met Woodface.

Beter dan Woodface, inderdaad, om alle redenen die hiervoor zijn aangegeven. Ik begin nu pas goed vertrouwd te worden met deze topplaat. Ik doe er een vol punt bij: een 5. En hij is inmiddels mijn top 10 binnengedrongen!