Light Bearer - Silver Tongue (2013)

Mijn liefde voor harde gitaarmuziek zat er al vrij vroeg in. Hoewel mijn voorkeur uitging naar hardrock maakte ik heel soms een klein uitstapje naar de metal. Maar waar ik in de hardrock diepgang en emotie vond was dat in de metal vaak ver te zoeken. Totdat ik op een goede dag via MuMe in aanraking kwam met Cult of Luna. Salvation. Toen begon er een nieuwe wereld voor me open te gaan. Metal met gevoel. Wauw. Vanaf dat moment heb ik me geheel ondergedompeld in de sludge metal. Vele prachtige albums mogen ontdekken. En juist op het moment dat de sludge metal een pas op de plaats leek te maken was daar opeens Lapsus van Light Bearer. Primum Movens ontroert me nog steeds. Tegen het einde, toewerkend naar de climax, staan de tranen in mijn ogen. Ongelofelijk. Emoties in muziek zijn voor mij essentieel te noemen. En de manier waarop Light Bearer mij met Lapsus raakte kon mij niet anders dan doen besluiten ze een plekje in mijn Top 10 te geven.

En toen kwam Silver Tongue. De moeilijke tweede? Zou Light Bearer mij teleurstellen? Al menig favoriete band heeft zijn status dit jaar en het afgelopen jaar verre van waargemaakt. Light Bearer
is echter een ander verhaal. Een heel ander verhaal..

Beautiful is This Burden. Prachtig begin. Tikje onheilspellend. Licht piano gepingel. Violen die voorzichtig aanzetten. Blazers die hun intrede doen. Tromgeroffel. Tot het moment dat er een hoopvoller geluid komt. Prachtig gitaar- en drumwerk zorgen vervolgens voor een bijna hemelse melodie. Hoe beautiful wil je een album beginnen?

Amalgam begint heel creepy. Lijkt wel of je je in de krochten van de hel bevindt. Vervolgens een mooi samenspel tussen gitaar en drums. Elkaar opzwepend naar een zwaarder geluid. Agressie. Geweerschoten worden afgevuurd. Berg je maar. En toch blijft het enorm melodieus. Bijzonder knap.

Matriarch begint met heerlijk vioolspel. Bijna bezwerend. En weer die onheilspellende sfeer. Vrij snel wordt cleane zang ingezet. Erg fraai. Mooie behouden screams volgen. Op driekwart van het nummer gaat de hemel al een stukje open met prachtig vioolspel. Van 08:00 t/m 09:30 gaat bij mij vervolgens het volume omhoog. Wat een gruwelijk mooi stuk!

Clarus. Over een spooky begin gesproken. Brrrr.. Holy! Holy! Holy! Waarna een fraai gezongen gedeelte volgt. Eerste verwijzing naar de albumtitel: I seek a tongue lined with silver, so that my words are clear and just. Het nummer eindigt zoals het begon: spooky. Brrrr…

Agressor & Usurper. Met recht een monsterlijk nummer. Lijkt het grote broertje van Amalgam. Veel agressie. Maar ook hier weer enorm melodieus. Her en der weer een sprankje hoop dat de luisteraar wordt gegeven maar het is minimaal deze keer. I cannot, I will not, I will not yield! En dat is ook echt de toonzetting in dit nummer. Maar gelukkig volgt hierna de verlossing..

Silver Tongue. Over dit nummer zou ik een boek kunnen schrijven. Bij de eerste luisterbeurt was ik al verliefd op dit nummer. Wat een pracht. Ongekend. Het begint feitelijk al met het intro. Lieflijk. Ik waan me voor twee minuten in een zonnig oord. Op het strand. Uitkijkend over de oceaan. Om vervolgens prachtig gebrul over me heen te krijgen. Heerlijk. Wederom zeer sterk instrumentaal ondersteunt. Het is bijna vanzelfsprekend bij deze band, niet normaal. Hemels gitaarspel volgt, zo mooi! Ook hier weer weergaloos drumwerk. Van 09:20 t/m 13:20 breekt de hemel definitief open met koor(?) en al. Tegen het einde "ontspoort" het nummer op fantastische wijze. Kippenvel. Overal. En dan die drums weer.. Het wordt me bijna teveel. Dit is de essentie van muziek. Ongelofelijk. Weergaloos. We the silver tongued!

Ik kom superlatieven tekort om dit album te beschrijven. De vele hemelse melodieën, het waanzinnig mooie drum- en gitaarwerk, de prachtige zang, het fenomenale brulwerk, de talloze momenten dat ik emotioneel geraakt wordt.

Mij rest niet anders dan de volle mep geven en Silver Tongue in mijn Top 10 te zetten.

Torches lit! Light bearers!

Een afbeelding van een appel op het CD-schijfje. Een betere introductie tot ‘Silver Tongue’, het tweede album van Light Bearer (er staan nog twee delen van deze tetralogie gepland), wist ik niet meteen te bedenken. De appel is op het eerste gezicht een alledaagse vrucht, maar er vallen toch wel enkele merkwaardige kanttekeningen bij te maken. Zo is er de uitdrukking “de appel valt niet ver van de boom”, die verder nergens wat mee te maken heeft wat dit album betreft, maar toch al een gedeeltelijke schets van de evolutie produceert. Volgens de leer van de Franse bioloog Jean-Baptiste Lamarck heeft al het leven namelijk de unieke karakteristiek om zichzelf te “ontwikkelen”, dit in beide richtingen. Charles Darwin pikte deze theorie op, en net hij speelde een cruciale rol in het te kijk zetten van het creationisme.

Een andere betekenis van de appel komt al wat dichter in de buurt; de twistappel. Dit voert ons terug naar de mythische Ilias van Homeros, over de Trojaanse Oorlog. In het begin van het verhaal wierp de twistgodin Eris de appel op tafel, met als opschrift “Voor de schoonste”. Hera, Athena en Aphrodite claimden de appel, en Paris, de man die later Helena zou ontvoeren, en daarmee de Trojaanse Oorlog zou ontketenen, werd gedwongen een keuze te maken. Hera beloofde hem macht; Athena zou hem alle wijsheid in de wereld schenken; Aphrodite maakte de belofte dat zij hem de mooiste vrouw ter wereld zou geven. Paris koos voor optie 3, en zo geschiedde, met alle bloederige gevolgen van dien.

Maar de meest ter zake doende bijbetekenis van de appel in het kader van dit album, is natuurlijk die van de verboden vrucht. En daarmee verschijnt Eva, de personificatie van de rebellie van Lucifer, ten tonele.

Want, waar in ‘Lapsus’ sprake was van een protagonist en een antagonist, ligt de situatie in opvolger ‘Silver Tongue’ nog een tikkeltje ingewikkelder. Eva komt gaandeweg tevoorschijn als de tritagonist, en zal uiteindelijk de finale beslissing moeten nemen wie zij volgt. Hier is het verhaal van Adam & Eva (waarin de appel dus een belangrijke rol speelt) een cruciale leidraad. Alex, het brein achter dit project, heeft de verhaallijn van dit album namelijk gebaseerd op het Bijbelverhaal, maar heeft de rollen, met ‘Lapsus’ in het achterhoofd, duidelijk omgedraaid; Lucifer is niet langer de kwaadaardige slang, die Eva verleidt en aanzet tot het kwaad; hij is de afvallige die de autoriteit van de valse God wil ondermijnen, en in de mens een natuurlijke bondgenoot ziet. Wat dan weer een zeer geslaagde metafoor is voor de contraire aard van de mens, die zich tegen alles lijkt te moeten verzetten.

Tegelijk vertelt ‘Silver Tongue’ het verhaal van de eerste mens, zoals de evolutietheorie van Darwin heeft aangetoond. De opmars van de Australopithecus Afarensis op de voorkant van het CD-boekje zijn twee exemplaren te ontwaren) uit de Olduvaikloof naar het noorden, en het ontstaan van ideologie, naar analogie met de zich steeds verder ontwikkelende intelligentie in de menselijke soort. De titel van het album is overigens een vrij directe verwijzing naar het redenaarstalent van de mens, en de vaak catastrofale gevolgen die het in de in het verschiet liggende toekomst zou veroorzaken. De uitdrukking is ontleend aan het Boek Spreuken, een deel van het Oude Testament (of de Tenach, zo u Joods bent).

De ontwikkeling ook van een bewustzijn, en daaruit voortvloeiende stormvloed aan radicale tegenstellingen.

De ideologie even terzijde leggend, wil ik ook nog wel wat kwijt over de muziek zelf. Daar gaat het, in de meeste gevallen, toch om. ‘Silver Tongue’ is een waardige opvolger voor ‘Lapsus’, maar weet de torenhoge verwachtingen niet geheel in te lossen. Zo is er qua speelduur meteen een struikelpunt te vinden. Waar ‘Lapsus’ afklokte op een goed uur, gaat ‘Silver Tongue’ richting de 80 minuten. En hoe intrigerend en fascinerend dit ook is, voor één album met zulke zware materie is dat net iets teveel van het goede. Of, dat zou het kunnen zijn, want ik val er nou ook weer niet zo erg over, maar ik kan me wel inbeelden dat anderen dat doen. Soit.

Het album trapt op magnifieke wijze af met ‘Beautiful Is This Burden’, dat de draad oppikt waar die in ‘Lapsus’ werd achtergelaten. Lucifer en zijn volgelingen zijn verstoten, en voelen zich tekort gedaan. Ze wegen hun opties af, en besluiten dan maar om een machtige toren, de toren van Dis, te construeren. Dit denkproces wordt vergezeld door 18 minuten van haast het heerlijkste wat sludge metal te bieden heeft; van een huiveringwekkend mooie opbouw (met cello en viool!) over de getormenteerde vocalen van Alex (ik, of mijn fantasie, hoor in de verte soms zelfs half in de wind verloren gegane schreeuwen), over het weergaloze gitaarwerk tot de perfecte beheersing van de drummer. De toren kan metaforisch verder nog verpakt worden als een radiotoren, waar Lucifer zijn ideeën de vrije loop kan laten, eens hij in de universele ether is.

‘Amalgam’ (waarin men aan de slag gaat met de constructie van de toren van Dis) en ‘Matriarch’ (waarin Eva haar intrede doet) zijn op muzikaal vlak net wat minder, wat er ook mede voor zorgt dat dit album niet kan tippen aan de voorganger. Tekstueel zijn ze echter minstens even belangrijk voor het verhaal, vooral ‘Matriarch’, dat enkele rustpuntjes kent (wat het geheel jammer genoeg niet altijd gunstig uitkomt). Deze song behandelt de groeiende onrust en de geboorte van paniek in de geest van de Almachtige God, en de automatische reactie die daaruit ontstond; Adam en Eva waren een feit. Nu wordt er, in het verhaal van Alex, vooral toegespitst op Eva. Zij is in feite een metafoor voor het abstracte denken, wat tussen de rechtlijnigheid van God en het anarchisme van Lucifer in ligt.

In ‘Clarus’ spreekt Lucifer zijn grootste wens en hoop uit, om ook buiten de poorten van de Hel gehoor te vinden. Met het ontluiken van Eva denkt hij eindelijk zijn kans te grijpen:

“I seek eyes that see through worlds;
I seek a mouth to voice my cause;
I seek a tongue lined with silver, so that my words are clear and just, for my father has lied.”

‘Aggressor and Usurper’ doet vervolgens zijn naam volle eer aan, door op een agressieve manier de deur in te trappen, en de menigte letterlijk te overweldigen. Het nummer kent het meest grillige verloop van alle songs van Light Bearer tot nu toe, en stuitert soms van hondsdolheid naar muisstilte en terug. De song is dan ook essentieel voor het verhaal; in ‘Aggressor and Usurper’ wordt Eva blootgesteld aan de twee belanghebbende entiteiten, en wordt zij richting een beslissing gedreven; aan wiens zijde zal zij staan? Voor beide kemphanen heeft ze een woordje over:

On the word of the false God:
“I have heard your plea in the coaxing of leaves, the empty appeal contorted by intent.
There is malignancy, frequencies distinct. Beneath the majesty a potent tragedy –
Subtle fractures, imperfections. Coursing hemoglobin, heart pummels out a rhythm so misaligned,
So obstinate, decisions unwilling to give.”

On the world of Lucifer:
“There is urgency, the numbing certainty of their conviction, pains me to hear.
The choice is evident, the reigns erode, cannot hold alone!”

Lucifer biedt haar vervolgens een appel aan, die Eva dankbaar aanneemt. God ziet dit als een poging om haar om te kopen (wat het natuurlijk ook is), en ontbrandt in zijn toorn. Hij en Lucifer gaan een verbaal gevecht aan, waarin God zijn vroegere discipel probeert te dwingen om voor hem te zwichten (“Yield!”), en wanneer Lucifer dit niet zinnens is (“I cannot, I will not, I will not yield!”), vervloekt hij Eva, haar ervan beschuldigend dat zij een grote zonde heeft begaan door met Lucifer in zee te gaan. In het Bijbelverhaal worden zij en Adam op dat moment uit het Paradijs verstoten; in ‘Aggressor and Usurper’ wordt de achterliggende, masculiene gedachte volledig uitgekleed. In een Spaanse furie (wat zich ook geweldig vertolkt in de stoot van adrenaline die het nummer in de laatste minuten krijgt geïnjecteerd) zorgt hij ervoor dat het vrouwelijke geslacht van dat moment de pijn van de zwangerschap en menstruatiecyclus voor eeuwig zou moeten verduren. Hij beschuldigt Eva ervan hem te hebben verraden, terwijl zij in principe nooit definitief aan zijn kant heeft gestaan. Een heel andere visie dan die van de Bijbel, dus.

Afsluiter en titelnummer ‘Silver Tongue’ opent daarentegen zeer voorzichtig, en behandelt de periode meteen na de Val van Adam en Eva. De kreten van Lucifer waren gehoord, de mens zou beginnen aan een steile klim richting het firmament, allemaal dankzij Eva. Vanuit muzikaal oogpunt onderscheidt deze song zich van de andere nummers, doordat het algehele geluid dat ik erin terug hoor, er één is van hoop en zaligheid. De sierlijke strijkers, het euforische gitaarwerk, het koortje in het tweede deel van de song zelfs; ze dragen allen bij aan dat gevoel. Dit geluid verwacht ik op deel 3 echter niet vaak te horen; anders zou er volgens mij helemaal geen derde en vierde deel behoren te volgen.

Maar goed, het eindpleidooi van de medestanders van Lucifer, heeft, wanneer de laatste zinnen weerklinken, zelfs iets extatisch. De beslissende overwinning op de valse God lijkt te zijn behaald. Afwachten dus of dit voorbarige vreugde is, ik vrees van wel..

Net als ‘Lapsus’ is ‘Silver Tongue’ dus een overdonderend album, en meer dan een ondergeschikt deel van een bepaald concept, kan je het ook als een op zichzelf staand verhaal ervaren. Dat is de kracht van het project Light Bearer, van Alex en de zijnen; je kan het album op verschillende niveaus beleven. Als je echt helemaal meegaat in het verhaal, gaat er een prachtige wereld voor je open, met uiteenlopende en duidelijke ideologische standpunten. Zo pleit Light Bearer in dit verhaal er eigenlijk voor om komaf te maken met de masochistische mentaliteit van onze maatschappij, en is het gedachtegoed in dat opzicht zeer emanciperend en filantropisch. Tegelijkertijd klinkt er uit dit verhaal, nochtans doorspekt met Bijbelse verwijzingen, naar mijn gevoel een atheïstische aard, en zelfs een zeker afgunst en walging wat betreft religie, wat ook terugkomt in de liner notes. Zo staat er ergens te lezen:

“We live in a world today where most of the gods that ever existed lie buried in the mass grave we call mythology: Zeus, Odin, Minerva – the list goes on forever. However, there is certainly room for one more. In one sense, the rise of monotheism can be seen as an advance as it has done away with a multitude of gods and therefore brought us closer to the real number. Most importantly, it showed us that gods are not at all immortal. As the last of the false gods descends into mythology, humanity can finally be free from the shackles of religiously induced misogyny, homophobia, speciesism an racism.”

Aan de andere kant kan je ‘Silver Tongue’ simpelweg als onafhankelijke release beluisteren, en nog steeds je oren een zaligmakend orgasme schenken. Verdere tekst en uitleg (de lyrics + begeleidende teksten) kan je hier nalezen; ik heb me er, zoals bij mijn bespreking van 'Lapsus', wederom voor een aanzienlijk stuk op gebaseerd.

4 sterren