Blue Öyster Cult - Blue Öyster Cult (1972)

in de jaren beginjaren tachtig hadden wij thuis een soos en daar waren veel mensen die boc draaiden van af die tijd ben ik elk album van boc gaan verzamelen eerst op cassette (overtapen van lp) daarna cd

Debuut album van de Amerikaanse Heavy Metal band Blue Oyster Cult (ook wel bekent als BOC). Op dit album schemert de invloed van The Velvet Underground en Black Sabbath nog door (werd later minder). De muziek in combinatie met bijzondere teksten en de hoes maakt het wat mij betreft een prima debuut (4*). De nummers die kennelijk bij de remix zijn toegevoegd (11 - 14) hadden wat mij betreft weglaten kunnen worden.

Ik ken deze band enkel van het overbekende (Don't Fear) The Reaper, en was wel nieuwsgierig naar meer; Vond vanochtend op een rommelmarktje bij ons in Lokeren een box waarin deze cd + ook nog Secret reaties en Agents of Fortune.

Dàt wordt dus beluisteren en gaan ontdekken, ben zeer benieuwd; De debuutcd staat nu al een kwartiertje op en bevalt prima.

Dat zijn nog eens leuke rommelmarktjes voor op de zondag! Bij ons vind je alleen maar cd's van Manke Nelis en Tina Trucker.

Nee, op die rommelmarkt in Staphorst vind je natuurlijk geen BOC.

Heb hetzelfde boxje gekocht gisteren in de Fnac. Voor 18€ kun je dat niet laten liggen.


Deze band stond al langer op mijn "te ontdekken" lijstje. Dus bij deze een ideale gelegenheid.


Kende hiervoor eigenlijk alleen maar "Veteran of the psychic Wars" en "Astronomy", en "Don't fear the reaper" had ik wel es gehoord.

Ik zou zeggen geniet er van ... speakers wel op voluit zetten hoor

Elders heb ik me nogal negatief uitgelaten over BOC. Op het podium moet ik ze inderdaad niet. In de studio is het wat anders. Heel wat anders, iig af en toe. Transmaniacon is een tamelijk geschift liedje; het was even wennen voor het kwartje viel, maar dat dalende loopje is onverslaanbaar.
The last Days of May is een heel fraaie ballad. De melodie is onvoorspelbaar, het bluesy gitaargeluid draagt bij aan de melancholie. De koortjes, de pseudoviolen en de toetsen van Lanier proberen het liedje in het sentimentele te trekken. Maar BOC heeft de goede smaak om nergens te overdrijven en dat is ook voor het jaar 1972 uiterst zeldzaam.
Before the Kiss heeft een riff die met grote letters Cliché schrijft. Om het er nog eens extra in te wrijven is de zangmelodie precies hetzelfde. Voor de ergernis toeslaat - waarom moet men eigenlijk naar derderangs Ozzy Osbourne luisteren? - versnelt de band en gaat via een korte bassolo over naar een sullige boogie, die misplaatst is en nergens op slaat, maar onweerstaanbaar is. Al snel keert de originele riff terug met een iets ander arrangement en het liedje sluit af met stomend gitaarspel. Kortom, er klopt niets van dit liedje; de heren wensen zich niet aan de regels te houden. En dan zitten ze bij mij altijd goed. De band zegt als het ware: wij gedragen ons als idioten en als je dat leuk vindt ben jij de grootste idoot. Als je het niet kan waarderen, vertel dan maar eens waarom dit niet deugt; wedden dat je dat niet kan? Ik kan het niet en bent dus een idioot.
Cities on Flame heeft een riff die zo van Iommi gestolen lijkt te zijn. Om elke beschuldiging van plagiaat te voorkomen schrijven ze er meezinger van een refrein bij die eerder bij een glamrockband past. Albert Bouchard mept intussen alles wat hij meppen kan. In het instrumentale slot haalt de band nog wat rare fratsen uit met de riff. Dan weet de luisteraar helemaal niet meer waar hij/zij aan toe is en ben ik een gelukkig mens.

Tot hiertoe nog niets slechts gehoord van deze band en hopelijk blijft dat zo. Ook dit album is een topper! "Cities on Flame with Rock & Roll"!

Ik dacht na de eerste twee nummers, dit klinkt wel aardig.
Toen kwamen twee draken van nummers en daarna het
beste nummer van dit album Cities....

Daarna werd het een kwelling.

Ik had me nooit verdiept in deze band, maar dacht er eens aandacht te besteden.
Ik moet zeggen, dat het me echt niets doet.

De boogierock die de band brengt, heb ik vele malen beter gehoord. Toch verkocht deze band massaal. Ik snap de aantrekkingskracht. Ik vind een Bachman-Turner Overdrive, Humble Pie of Lynyrd Skynyrd vele malen beter uit de verf komen.
Ik vind de zang voornamelijk erg tegenstaan. Het songmateriaal is nogal middelmatig, maar de solo's zijn dan wel weer lekker, her en der.

Dit is een van de vele Amerikaanse bands die live veel beter is dan op studio-albums. On your feet b.v. vind ik een geweldige plaat, de studio-albums vind ik niet te pruimen, veel te soft.. Blijft idd wel staan dat de zang niet het sterkste punt is van BOC, om het voorzichtig uit te drukken.

Na mijn Helloween marathon is het nu tijd voor een iets ander soort band om compleet chronologisch beluisterd te worden: Blue Öyster Cult. Een proto-metalband die hier in Nederland buiten Don't Fear The Reaper (geeneens een hit geweest hier) of een sporadische verwijzing naar Godzilla of Burning For You nauwelijks bekendheid geniet, terwijl ze wat mij betreft qua intelligent songmateriaal, rauwheid, sfeer en speltechniek mijlenver boven een Black Sabbath staan.

Op het debuut is men echter nog wat zoekend. De productie is nog wat matigjes en lang niet alle songs zijn even goed, waardoor het nog lang niet zo plezierig is als het later zal worden. Cities On Flames With Rock And Roll is bijvoorbeeld in essentie een lekkere stamper, maar het tempo ligt erg laag en het klinkt lang niet zo heavy als het zou moeten. Er is in de vorm van Transmaniacon MC, TheN Came The Last Days Of May en Workshop Of The Telescopes al een hoop talent te horen, maar het moest gewoon allemaal nog even groeien.

Hoogtepunten zijn de strakke ritmesectie en het sterke soleerwerk van Donald Roeser die in ieder geval de fundering laten horen van een erg toffe band. Voorwaarts, dit gaat nog een stuk meer te genieten worden!

Now we 're talkin'. Blue Öyster Cult. Een rockband uit beginjaren '70. Fijn om die rocktijd van toen steeds meer te ontdekken. Wat kwam er veel moois uit. Heb er ooit een album van gehad maar niet deze.
Mooie recensie door lennert.
Gaan we luisteren op Spotify en ... opletten in de tweedehands bakken!

Over Blue Oyster Cult kun je zeggen wat je wilt maar niet het een heavy-metalband is. Om ze dan ook met Black Sabbath te vergelijken vind ik dan ook niet terecht.

Ik wel, aangezien ze in het leven geroepen zijn als het Amerikaanse antwoord op Black Sabbath. Dat deze band voor heavy metal wel degelijk heel belangrijk is, betoog ik in de volgende column die geschreven is voor metalfan.nl: [url=http://www.metalfan.nl/other.php?id=90]Special: De Stenen Wortels van Heavy Metal: Blue

Dat mag jij vinden natuurlijk. Maar BOC blijf ik geen heavy metalband vinden. Amerikaans antwoord op Black Sabbath ? Zal best maar dan zijn ze verkeerd gescout

Blue Öyster Cult is ook geen heavy metal. Dat beweert Lennert ook niet. Ze zijn een ongelooflijk grote invloed geweest op veel metalbands en hebben in hun begindagen best wat weg van de vroege Black Sabbath.


Anyway, ik vind dit debuut heerlijk. Dit is een veelbelovende plaat van een band die uiteindelijk nog best groot zou worden. Helaas in Europa niet zo groot als in thuisland Amerika. BÖC heeft altijd een wat schimmig, occulte imago gehad. Dat zit 'm in de teksten, het artwork van verschillende platen, dat gekke symbool wat een kruising is tussen een kruis en een omgekeerd vraagteken en nog wel meer dingen. De muziek op deze plaat is voor een goed deel ook lekker sfeervol. Het heeft wel iets gevaarlijks en dat effect zal in 1972 alleen maar groter zijn geweest.

Dat occulte geluid zit 'm wel in Transmaniacon MC en Screams. Stairway To The Stars is mijn favoriet, omdat ik het wel lekker opzwepend vindt. Erg fijne meezinger. Hoewel de band niet perfect is, kun je wel horen dat Buck Dharma en Eric Bloom uitstekende, gezichtsbepalende muzikanten. Het geluid is niet heel best, maar ook dat komt de sfeer wel ten goede. Niet alle platen hoeven loepzuiver te klinken. Deze ook niet. BLue Öyster Cult komt met een flink pak heerlijke songs aanzetten. Er is nog ruimte om te groeien en dat geldt zeker voor de laatste twee songs. Die sla ik eigenlijk altijd over en dat is ook wel terecht nu ik er wel naar luister. Desalniettemin een heerlijke rockplaat.

Blue Oyster Cult. Je hoorde er vroeger wel van, maar de band is toen nooit echt aangeslagen in ons land. Ook voor mij geldt dat ik dit album eigenlijk nu pas leer kennen. Het album staat op 62 in de 100 Greatest Albums of 1962, vandaar dat ik er nu tegen aan loop. Een Amerikaanse chart, dus die notering is niet vreemd. Dat het een tegenhanger van Black Sabbath zou zijn hoor ik er niet in. Ik vraag me dan altijd af waar zo'n typering vandaan komt.
Ik vind dit album een lekker debuut. Zeker muziek om wat vaker en meer van te beluisteren. Echte toppers staan niet op het album, maar ook geen missers. Het album Secret Treaties ken ik al wel en dat album bevalt me toch iets beter. Het album staat op 89 in de huidige Best Ever Album chart over 1972.
3,5*