Townes Van Zandt - Our Mother the Mountain (1969)

kathleen

Townes van Zandt is zo'n artiest die ik veel te slecht ken en van wie ik de muziek véél beter wil leren kennen.

Met welke zou ik best beginnen ?

Misschien is dit album een goed beginpunt voor je. 'Our Mother The Mountain' is denk ik Townes' meest constante album. Maar vergeet daarna vooral niet naar 'Flyin Shoes', 'Townes van Zandt', 'High Low and in Between' en 'Old Quarter' (en dan vergeet ik er nog een aantal) te beluisteren, want ze zijn allemaal goed.

En dan te bedenken dat hij pas 25(!) was ten tijde van dit album.

Like A Summer Thursday

Een album dat het bij mij vooral in de wat late uurtjes erg goed. Het is allemaal wat duisterder dan "Townes van Zandt", zowel muzikaal als tekstueel.

Hier ligt erg veel het nadruk op het verlies.. verlies van een geliefde, verlies van jezelf. Dit resulteert in een wat droefgeestige sfeer en dito teksten. Het album staat dan ook vol prachtige nummers en teksten, met uitschieters als Kathleen, het titelnummer en St. John the Gambler. Het is wat jammer dat het album een duikje neemt na St. John - ik ben niet zo gecharmeerd van Tecumseh Valley - maar komt dan ook direct naar boven. Een vrij constante plaat, met name aan het begin indruk maakt.

Het was wel weer even wennen aan de zang van Van Zandt. Hij heeft zijn eigen manier, waarin hij het laatste woord van zijn zin wat uitrekt. Opmerkelijk genoeg valt dat hier voor mij wat minder op dan bij "Townes van Zandt".

Maar evenals "Townes van Zandt" beloon ik dit met 4,5*, zeer interessante artiest die Townes.

Heerlijke muziek om echt even voor te gaan zitten. Als je dit 'zomaar' aanzet werkt het niet, maar anders weet Townes je ook echt te raken. Absoluut één van de beste songwriters ooit.

"Our mother the mountain" en "Townes Van Zandt" vind ik persoonlijk zijn beste albums.
Beiden zijn echte meesterwerken.
Beste songs hier zijn Kathleen, het titelnummer en vooral St. John the Gambler.

Net een verzamel gedraaid in de auto. Wat een melancholie. Krijg er een brok van in mijn keel. Jaren geleden gezien in een kleine kroeg op 11 maart 1994 Heythuysen. Vanaf dat moment was ik verkocht. Ik zie dat op dit album mijn favoriete tracks staan, waaronder Like a Summer Thursday en Kathleen. Ga ik zsm aanschaffen.

ineens zie ik dat ik niet gestemd en geen bericht bij mijn favoriete van zandt album hebt geplaatst, oei dat kan natuurlijk niet. net alsdat ik in de beginjaren '90 nog posters plakten voor nighttown en rotown en toen wel de posters van Van zandt, die in rotown speelde, had geplakt maar zelf (gratis)niet geweest was, da's nog erger....

kathleen is toch 1 van de mooiste nummers aller aller tijden! En Tecumseh valley heeft de mooiste tekst allertijden samen met rocket man(Rapp)

Voor de eerste keer iets van Townes van Zandt aangeschaft en dit album valt erg goed mee. Schitterende songs met veel gevoel vertolkt met sobere maar efficiënte begeleiding en hij heeft ook een mooie warme stem. Kathleen vind ik een juweel van een song maar geen enkel nummer valt uit de toon. De titelloze opvolger heb ik nu ook en vind ik zeker zo goed.

Het debuut van Townes was al geweldig. De 3 albums die erop zouden volgen waren nog beter en benaderen stuk voor stuk de perfectie. Het blijft moeilijk kiezen welke van het trio Our Mother The Mountain, Townes Van Zandt en Delta Momma Blues de beste is. Ik kies voorlopig voor de laatste, omdat die het puurst is qua muzikale begeleiding, bovendien is die ook het meest gevarieerd. Terug naar deze Our Mother The Mountain. Het begin riedeltje is exact hetzelfde als Bob Dylans's One More NIght van Nashville Skyline uit hetzelfde jaar. Prachtig begin dat wordt opgevolgd door het schitterende Kathleen. Dat vind ik samen met Like a Summer Thursday en het titelnummer werkelijk geniaal. Ook St John the Gambler is een prachtig stukje muziek. Dan volgt het enige echte minpuntje. Tecumseh Valley. Prima song, daar niet van, maar hij staat ook al op het debuut. Dat geeft niks (hij zou op het volgende album maar liefst 4 nummers van zijn debuut zetten). De versie van Tecumseh Valley voegt op dit album echter helemaal niets toe aan het origineel, sterker het haalt je een beetje uit de sfeer die hij juist zo zorgvuldig heft neergezet tot aan dit nummer. Snake Mountain had namelijk perfect na St John the Gambler gepast. Het album eindigt met een ander hoogtepunt: Why she's acting this way. En dan is het schijfje alweer ten einde. Townes was van de korte songs. In die zin mogen we nog niet mopperen dat de laatste 2 nummers de 5 minuten overschrijden. Normaal gesproken is het juist de kracht van Townes om nummers niet te lang te laten duren. De teksten komen binnen als de bliksem en als je nog volop in vervoering bent van de prachtige teksten van het ene nummer dan is het volgende nummer alweer halverwege.Townes was geniaal.

Like A Summer Thursday, Our Mother the Mountain, Second Lovers Song en St. John the Gambler zijn werkelijk prachtig

Oké, Kathleen mag ook niet vergeten worden, dus bij deze:

Townes kan ontroeren, en brengt een soort Townes-mood mee. Positieve kant is dat je er helemaal ingezogen kan worden, 't tegengestelde aspect is dat je 't (en dat merkt Stijn hierboven ook al 'ns op, en daar kan ik me wel in vinden) niet zomaar op kan zetten voor 'n nummertje of twee, maar wel volledig de tijd moet nemen. Maar ach, als 'n negatief punt kan 't niet gezien worden, 't heeft ook wel wat moois. Als jij tijd neemt voor Townes, betaald 'ie 't pas terug. Niet een paar liedjes, daar doet 'ie 't niet voor.

In ieder geval: prachtig. Misschien wel degene met z'n mooiste liedjes.

Veel beter wordt het inderdaad niet. Als geen ander is Townes van Zandt in staat de hele sfeer de veranderen als je een van zijn platen op zet (ik probeer ze daadwerkelijk allemaal op vinyl te krijgen). En zo te zien aan bovenstaande reactie hebben veel mensen een soortgelijke ervaring met Townes van Zandt. Ik kan nog heel veel clichés oprakelen en open deuren in trappen over hoe hij door merg en been gaat, maar dat is dan ook gewoon écht zo.
Geen enkel slecht nummer te vinden op deze plaat en het is werkelijk ongelofelijk dat hij in hetzelfde jaar nóg een plaat van buitenaardse klasse af heeft geleverd. Momenteel zou ik voor track 3,5 en 8 gaan als fijnste nummers, maar dat verandert iedere luisterbeurt weer. En nu de blaadjes weer van de bomen zijn gevallen en het guur en grijs wordt, is het tijd om flink wat van Zandt-platen te draaien.

En wat heeft de man toch verschrikkelijk weinig eer van zijn werk gekregen tijdens zijn te korte leven...maar afijn dat wisten we al. Gelukkig zijn er mensen als Steve Earle die de wereld muzikaal proberen op te voeden met de muziek van onze Townes. En net als Masimo al deed volstaat eigenlijk maar een gebaar:

Helemaal met je eens Bartje. Ik vind het wel grappig dat je hem juist nu de blaadjes van de bomen vallen veel wilt draaien. Ook al is er op zich geen bepaald weertype nodig voor zulk geniaal werk, ik draai hem juist het meeste in de warmere tijden van het jaar. Hij was Texaan en al reisde hij het hele land door, zijn muziek doet mij toch het meest denken aan zijn thuisstaat en dus de zon. Maar ja, de meeste teksten hebben toch inderdaad meer weg van donkere tijden. Kortom Townes is van alle jaargetijden.

Intrigerende en bloedmooie plaat. Ben er helemaal van in de greep. Wauw.

Townes zet hier een half dozijn van zijn beste nummers op een plaat. De meeste vroege albums hebben wel een of meer parels, maar dit album spant de kroon. Ansolute must, dit album.

Mooie liedjes, prachtig uitgevoerd. Spaarzame instrumentatie als omlijsting van vooral prachtig gezongen songs. Vooral het titelnummer is erg mooi.

Dit album is nog duisterder dan "Townes van Zandt". Ik word hier heel depressief van. Toch geef ik me er volledig aan over, omdat dit zo puur is. De vertolking van zijn weltschmerz is zo intens. Kathleen is het pronkstuk.

Afgelopen jaar een beetje de cd voor in de auto met de familie geworden. Verveelt geen seconden.

Prachtig album van Townes. Duister? Mwah, valt best mee. Ik draai hem in alle jaargetijden.

Voorlopig vind ik dit album een beetje uitgaan als een nachtkaars. Als de laatste vier nummers het niveau van daarvoor hadden aangehouden, dan was dit zonder meer mijn favoriete Townes Van Zandt geweest.

Het debuut van Townes had last van een door de platenmaatschappijen opgelegde overdadige productie, zoals bij zoveel in de late jaren zestig debuterende singer-songwriters.

Bij deze opvolger - en de hierna volgende topalbums van Townes - is dit gelukkig veel minder het geval. Een wat soberder instrumentatie en productie zorgt er voor dat de kwaliteit van de songs in de schijnwerpers komt te staan. En dat is terecht: wat een songsmid was die Townes toch. Het ene nummer is nog mooier dan het andere. Er staat geen mindere songs op.

Bij veel albums van Townes is dit het geval. Het lijkt zo gewoon, maar dat is het niet. Bij de een (bv Bob Dylan) leidt dit tot een grootse plek in de muziekgeschiedenis, bij de ander (Townes van Zandt) niet. Is dit vanwege een gebrek aan ambitie en een groot zwak voor de drank, of was er meer aan de hand?

Is de naam Townes, een amerikanisering van de Nederlandse naam Teunis?