Phoenix - Bankrupt! (2013)

Ik heb een aantal recensies gelezen. Strekking over het algemeen is: ja, hij lijkt wel op Wolfgang, maar tegelijkertijd is het toch een erg aangename plaat. Wees eerlijk, van de indierock/indiepop bands zijn er niet veel meer die nog steeds leuke platen maken. En de 00s zijn echt nog niet zo lang geleden.....

Heerlijke plaat weer. Niet heel anders dan zijn voorganger, maar moet doet. Phoenix voorziet de tweedaagse zomer (op of zijn minst lente) van het moment van een heerlijke soundtrack, maar zoekt ook stiekem het experiment.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Phoenix - Bankrupt! - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Ach houd toch een keer op met dat het niet vernieuwend is blah blah blah. Niks is vernieuwend. Alle akkoorden bestaan al en zijn al gespeeld.

Hoes is prima!

Ik geef het voor nu 3,5 sterren met de mogelijkheid te groeien naar 4 sterren. Tot nu toe klinkt het album in zijn geheel lekker en luistert het fijn weg, maar er blijven voor mij te weinig nummers echt uit springen die ik ook snel los zou opzetten.

Wat viel de single Entertainment een aantal weken geleden enorm tegen. Het bleek helaas geen nummer te zijn met veel groeipotentieel. In feite geldt dit ook voor de rest van het album. Het is allemaal “net niet”, en in vergelijking met hun vorige album is dit simpelweg behoorlijk matig. De verrassing is weg en echt pakkend is het ook niet. Sterkste nummers zijn het aansteklijke Bourgeois en The Real Thing. Ook mag het grotendeels instrumentale titelnummer niet vergeten worden, al komt die ook weer niet in de buurt van Love Like a Sunset, wat inderdaad een nummer is van het vorige album.

Zeer herkenbaar album van Phoenix, maar haalt niet het niveau van zijn 2 voorgangers. Er missen simpelweg de echte topnummers zoals 1901, Consolation Prizes en Lisztomania. Daarnaast begint het allemaal ook wel een beetje voorspelbaar te worden/ is het teveel een herhaling van zetten. Desalniettemin een mooi album om de zomeravonden mee door te komen.

Ongedwongen, zomerse indiepop is officieel het handelsmerk van Phoenix sinds het intussen vier jaar oude ‘Wolfgang Amadeus Phoenix’, dat na drie albums en liefst tien jaar aan de weg timmeren de doorbraak betekende voor de Fransmannen. Een fel overtrokken hype, al leverde de band met ’1901′ en ‘Listomania’ wel twee terechte hitjes af. En nog voor die langverwachte opvolger er was, werd Phoenix meteen gebombardeerd tot headliner in festivalland. Drie jaar terug nog gewoon in de AB, even later op Werchter rond de middag (een vrij slappe passage, overigens) en nu plots afsluiter op Coachella – jawel, ná Sigur Rós en The XX. U merkt het – aan deze release kunnen we gewoon niet voorbij. Lees meer

*tegelijkertijd met sigur ros

net als de plaat van the yeah yeah yeahs, vind ik 3,4 te laag voor deze plaat.
3,4 is voor mij een onvoldoende. Kijk maar eens naar platen die 3,4 krijgen, dat is niet best.
Op zijn minst verdient deze plaat een 3,7......

Het is maar net hoe je de waardering van de sterren interperteert. Voor mij staan 5 sterren gelijk aan een 10, 4 sterren gelijk aan een 8 etc. Dus zou 3,4 (momenteel 3,3) sterren iets van een 6,3 zijn en dat vind ik een toepasselijk cijfer voor dit album.

Hoe kom je precies van 3,4 naar 6,3 meneer rekenwonder?

Sterke plaat! Het album ligt wel in het verlengde van voorganger WAP, waarvan het niveau niet gehaald wordt, maar het is wat mij betreft beslist geen herhaling van zetten. Ik kan echt genieten van bijvoorbeeld 'Trying to Be Cool' of persoonlijk hoogtepunt 'Bourgeois'. Het geduld en inlevingsvermogen van de luisteraar worden in de titeltrack wel danig op de proef gesteld, maar de draad wordt daarna weer goed opgepakt.

Het blijft jammer dat het tussen Phoenix en Nederland nooit echt iets geworden is. Verhoudingsgewijs weinig media aandacht, dit jaar wel een ijzersterk optreden op Pinkpop - dat slecht bezocht werd, afgaand op de televisie beelden (nee, ik was er ook niet ) en ook hier maar 80 stemmen voor 'Bankrupt!'. Heeft de band er dan toch te lang over gedaan om met een opvolger te komen?

Deze plaat is gewoon minder sterk als Wolfgang Amadeus Phoenix, dat van begin tot eind schitterend was. Hier enkele nummers die dat niveau halen (Bourgeois, Trying to be cool) maar het centrale titelnummer haalt de vaart er volledig uit.
Een album waarvan ik vooral de highlights blijf beluisteren.

Heerlijk catchy cd'tje, onterecht genegeerd geweest hier op musicmeter! Vooral Trying To Be Cool en Entertainment zijn gewoonweg schitterende nummers.

Ik moet Wolfgang Amadeus Phoenix ook nog altijd es in z'n geheel beluisteren, dat ga ik zo snel mogelijk doen.

Leuk album, leuke popliedjes. Niet heel speciaal maar ik vind de liedjes zelf wel goed genoeg om vaker op te zetten. Maar... die productie, en dan met name de mastering... Ongelooflijk wat een compressie, in sommige nummers zit gewoon geen enkele dynamiek meer qua volume. 1 grote bak met geluid zonder nuance. Synths die elkaar moeten overschreeuwen, en dan hoor je ook nog vocalen die er tussendoor gedrukt worden. Ik vind het echt absurd dat het zo slecht gemixt en gemastered is.

Wattttttt een Mume score van 3,35? SCHANDALIG. Dit blijft namelijk een uitstekende Indie synthpop plaat van het onvolprezen Phoenix. Een geweldige sound en een paar uitstekende synthpop songs idd wat ongelijkmatig gemixt zoals Koba terecht opmerkt maar overall toch absoluut boven het maaiveld. Uitstekende plaat! 5 sterren om gemiddelde wat op te krikken