Yoko Ono - Yoko Ono / Plastic Ono Band (1970)

Ik heb deze plaat al meer dan 2,5 jaar in de kast staan. Ik kwam de plaat tegen in een platenwinkeltje in New York, maar heb 'm na bezoek 1 laten staan, omdat ik de prijs van $ 20,00 nogal fors vond. De plaat bleef me op de een of andere manier bezighouden en omdat ik heel nieuwsgierig was naar wat dit dan wel precies was, wetende dat Yoko's inbreng vermoedelijk weinig goeds voorgespelde, de volgende toch maar terug gegaan en de plaat alsnog aangeschaft. Plastic Ono Band is ten slotte een van mijn meest favorieten platen aller tijden.

Nu, 2,5 jaar geleden heb ik de plaat voor het eerst beluisterd. Ik vraag me af waar ik precies naar heb zitten luisteren. Een indruk van het eerste nummer is dat John en Ringo lekker aan het jammen zijn, maar dat er gelijktijdig in een aangrenzende studio een konijn levend wordt gevild. Grappig detail: ik dacht in eerste instantie toen ik de plaat opzetten, dat ik 'm per ongeluk op 45 toeren had laten staan vanwege het schelle gekrijs - niet dus. De titel van het nummer vat wel goed samen hoe ik over dit nummer denk: Why???

Voor het tweede nummer geldt hetzelfde uitgangspunt als het eerste nummer, zij het dat John en Ringo tijdens het jammen wat gas terug hebben genomen. In plaats van een levend gevild konijn, imiteert Yoko tijdens dit nummer een krolse kater op een zwoele lentedag. Ze heeft er duidelijk zin in. Why Not, vraag ik me dan ook af. En dat is dus wederom precies waar het nummer over gaat. Toeval bestaat niet?

Greenfield Morning I Pushed an Empty Baby Carriage All over the City. Goed, ik kan me voorstellingen maken hoe het klinkt om een lege kinderwagen over de straat te duwen. Het is me zelf ook wel eens overkomen. Maar er is wel een wezenlijk verschil tussen hoe dat klinkt als ik het doe en hoe dat klinkt als Yoko het doet. De vogeltjes op het eind van het nummer maken gelukkig een hoop goed.

Ik denk dat ik het voorlopig maar even bij kant A laat. Ik ga me nu 2,5 jaar mentaal voorbereiden op kant B.