Blue Öyster Cult - Agents of Fortune (1976)

Een album die nergens zou zijn zonder die geweldige kraker. (Don't Fear) The Reaper behoort tot de beste songs van Blue Öyster Cult en steekt met kop en schouders boven de andere tracks uit. Toch zijn er best wat nummers die er heus mogen wezen. Ik zal deze plaat ook in de toekomst opzetten voor This Ain't The Summer Of Love of The Revenge Of Vera Gemini. De eerste helft bestaat uit fijne hardrock met een behoorlijke progressieve inslag. Psychedelisch ook. Op de tweede helft draait het om en krijg je progressieve rock voor de kiezen. Lastig om er een mening over te vormen, maar curieus is het wel. Zeker een nummer als Tenderloin. Deze muziek is niet makkelijk te behappen. Op het eerste oog alleen de moeite waard vanwege (Don't Fear) The Reaper, maar deze plaat heeft aardig wat geheimen prijs te geven.


Tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Blue Öyster Cult
3. Agents Of Fortune
4. Tyranny And Mutation

Ah (Don't Fear) The Reaper... In 2000/2001 had ik mezelf laten verleiden om de Timelife Presents: Classic Rock reeks compleet te volgen. Ik had geen zakgeld meer over, maar kwam wel achter het bestaan van een flinke hoop kwaliteitsbands waaronder Blue Öyster Cult. Wat ik de samenstellers van die cd moeilijk kan vergeven, is het feit dat ze de single variant van dit prachtige nummer (minus de weergaloze gitaarsolo) neerzetten, want het kostte me nog zeker drie jaar meer om er achter te komen hoe het nummer in volle glorie klinkt. Een van de beste nummers ooit, maar daar is al genoeg over gezegd.

Het album is verder wat radiovriendelijker dan zijn voorgangers, maar is voor mij toch geen teleurstelling. This Ain't The Summer Of Love en Tattoo Vampire zijn flink rockende songs, terwijl The Revenge Of Vera Gemini en Tenderloin zwoelere en meer mysterieuze tracks zijn. De productie is prima, het musiceren is van hoog niveau en de afwisseling tussen de verschillende zangers werkt uitstekend. Agents Of Fortune bevat dan wel niet de constante hoge kwaliteit van (Don't Fear) The Reaper, maar is een prima jaren '70 rockalbum dat in al zijn aanstekelijkheid toch net dat beetje extra heeft.

Voorlopige tussenstand:
1. Secret Treaties
2. Agents Of Fortune
3. Tyranny And Mutation
4. Blue Öyster Cult

Ja, dat begint lekker stevig, maar als er in dat tweede nummer dan zo'n ergerlijk hamerpianootje te horen is wordt al spoedig duidelijk dat dit een bizarre mengelmoes gaat worden van donkere rockers (E.T.I., Tattoo vampire), creepy sfeerportretten ((Don't fear) The reaper, The revenge of Vera Gemini), verzorgde pop (Morning final dat precies klinkt als de Cars met Ric Ocasek achter de microfoon en Elliott Easton met een fraaie gitaarsolo, het met synthesizers volgepropte Tenderloin) en ballades (de afschuwelijke afsluiter, wel met een sympathieke tekst maar zó melodramatisch en beroerd gezongen dat ik er echt niet naar kan luisteren). Kortom, dit album klinkt alsof de mannen een "staalkaart van hun kunnen" wilden afleveren, wellicht ook met een oog op de albumlijsten en de hitparade, en zoals daarbij gepast is zijn de arrangementen, zang, solo's en produktie allemaal piekfijn verzorgd, maar omdat met name de tweede helft compositorisch niet overal even sterk is, is het resultaat niet alleen stilistisch gevarieerd maar ook kwalitatief nogal variabel. (In Amerika haalde dit album de 29ste plaats, niet direct sensationeel naar Hollandse begrippen, maar in dat grote land schijnbaar toch voldoende om de band definitief op de kaart te zetten.)
        Blijft over een handvol sterke tot ijzersterke nummers waar ik nog veel naar zal luisteren (met name Vera Gemini met die bijzondere combinatie van mysterieuze stemmen, subtiel gitaarwerk en prachtige string-synthesizer en/of orgel). O ja, er is geloof ik nog één nummer waar ik geen aandacht aan heb geschonken... ik ken het toch al heel lang, maar het lijkt wel alsof (Don't fear) The reaper elke keer dat ik het hoor nog een procent beter wordt. Oppassen dat ik de honderd draaibeurten niet haal... (Op het moment van schrijven heeft het volgens de statistieken bij dit album zelfs meer voorkeursstemmen dan alle overige nummers bij elkaar – dat krijgen zelfs Bohemian rhapsody en Stairway to Heaven bij hun respectieve albums niet voor elkaar, maar het zegt ook wel iets over de rèst van Agents of fortune.)

Agents of Fortune is één van de platen die ik vanaf 1980 leende uit de fonotheek, halverwege mijn vijftiende levensjaar. Een ontdekkingstocht met de oren wijd open door het land van vooral hardrock, metal en new wave.
De hoes (in dit geval een enkele, niet de klaphoes) vond ik intrigerend. Vermoedelijk waren er in Nederland weinig mensen die dit album kenden, de groep was hier obscuur.
Twee nummers sprongen eruit: (Don’t Fear) The Reaper en het snelle Tattoo Vampire. Want snel = goed, vond ik. Met de rustiger nummers, waarin bovendien nogal eens een piano klinkt, kon ik weinig.

Toen ik in de jaren ’90 plotseling Don’t Fear regelmatig op de radio tegenkwam, was mijn verbazing groot. Het klonk tot Arbeidsvitaminen met dj Wim Richter toe, indertijd dagelijks in de ochtend op 3FM. Nog altijd weet ik niet hoe dit liedje doordrong tot de mainstream radio van ons kikkerlandje. Wel dat ik heel blij was het liedje weer tegen te komen, ik was het bijna vergeten!
In 2014 maakte het een tweede comeback in mijn bubbel dankzij deze bril-jan-te sketch in The Tonight Show met Chad Smith (Red Hot Chili Peppers) en acteur Will Ferrell. De cowbellhype rond dit nummer was geboren.

Afgelopen week werd het tijd om het gehele album weer eens te draaien en te horen hoe het me veertig jaren verder bevalt. De twee genoemde nummers zijn favoriet gebleven, maar er valt meer op.
Opener This Ain’t the Summer of Love is lekker, ook al vanwege het drukke drumwerk, een knipoog naar de stijl van de periode die wordt bezongen. E.T.I. heb ik indertijd volgens mij ook op de (Britse?) radio gehoord, een nummer met een sterk refrein.
Dat Patti Smith meedoet op The Revenge of Vera Gemini viel me indertijd niet eens op, terwijl ik haar kende van de hits die ze eind jaren ’70 in Nederland had gescoord. Grappig dat deze co-koningin van new wave (met Debbie Harry en Siouxie Sioux uiteraard) debuteerde op een album gevuld met classic hardrock.
De B-kant vind ik nog altijd minder. Natuurlijk knalt Tattoo Vampire onverminderd, maar alleen Debbie Denise kan me wel bekoren; dit had van Bruce Springsteen kunnen zijn!

Vond ik Agents of Fortune indertijd te kalm, inmiddels kan ik het grotendeels goed waarderen, waarbij mijn twee favorieten van toen er nog altijd uitspringen. Bijzonder sterk is tenslotte de productie, van het trio Krugman-Pearlman-Lucas. Warm en sterk, doet aan de kwaliteit van Martin Birch denken.

Slotvraag: gaat Debbie Denise over Debbie Harry, die van de hit Denise van Blondie? Dat laatste liedje stamt echter uit 1978, twee jaar later dus. Of zou het toch?