menu

Sanctuary - Refuge Denied (1987)

mijn stem
3,85 (31)
31 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Epic

  1. Battle Angels (4:52)
  2. Termination Force (3:40)
  3. Die for My Sins (3:43)
  4. Soldiers of Steel (5:32)
  5. Sanctuary (3:59)
  6. White Rabbit (3:13)

    met Dave Mustaine

  7. Ascension to Destiny (4:59)
  8. The Third War (3:54)
  9. Veil of Disguise (5:57)
totale tijdsduur: 39:49
zoeken in:
avatar van Germ
3,5
Oerdegelijke metal, geproduceerd door niemand minder dan Dave Mustaine.

De Jefferson Airplane cover (met solo van Mustaine) is wat mij betreft het hoogtepunt van het album.

Sanctuary zou hier na nog één album (die beter is dan deze) alvorens onder de naam Nevermore tot grote hoogten te stijgen

avatar van James Douglas
Die uitvoering van White Rabbit met de de introsolo van Mustaine is inderdaad huiveringwekkend vakmanschap. De rest is inderdaad oerdegelijk maar kan mij hedendagen maar kort bekoren.

avatar van Kronos
4,0
De opvolger, Into the Mirror Black, is beter en wat tijdlozer.

avatar van Epitaph
3,5
Bij die introsolo van D. Mustaine van White Rabbit hoor wat een herkenbare spelstijl hij heeft.

avatar van James Douglas
Ja heerlijk, die smerige sound ten tijde van Peace Sells weerklinkt daar prachtig.

avatar van wizard
3,5
Best een leuk plaatje dit, maar vergeleken met Into The Mirror Black vind ik deze plaat over de gehele linie wat minder: muzikaal, vocaal (minder afwisselend), en productioneel (de plaat klinkt scheller, ten minste op mijn stereo).

3.5*.

avatar van Guinness1980
4,5
Ben ik dan de enige die Refuge Denied een geweldig album vind?

avatar van Kronos
4,0
Guinness1980 schreef:
Ben ik dan de enige die Refuge Denied een geweldig album vind?

Dat lijkt me met 19 stemmen en een gemiddelde van 4,02 toch een wat overbodige vraag, Guinness1980.

Veel moet dit debuut volgens mij niet onderdoen voor zijn opvolger. Elk nummer is raak maar er zijn ook uitschieters, zoals Battle Angels, Die for My Sins, White Rabbit en als kers op de taart de afsluiter Veil of Disguise.

De productie van Mustaine klonk mij destijds best goed in de oren maar nu vind ik het toch nogal rommelig. Vooral te wijten aan de drums die soms als geweerschoten klinken. Als je daar doorheen kan luisteren en met de ijselijk hoge gillen van Warrel Dane kan leven valt hier veel te genieten.

Het mooie artwork van Ed Repka maakt het plaatje af.

Ik zag Sanctuary ooit nog live op Aardschokdag in '88, samen met andere favoriete bands: Megadeth, Testament, Flotsam and Jetsam, Vicious Rumours en Nuclear Assault.

avatar van Edwynn
De productie is weliswaar rommelig maar de plaat heeft wel praktisch hetzelfde geluid als Peace Sells. Toevallig vind ik dat juist uiterst charmant. De composities vind ik geweldig. Met het lijflied Die For My Sins als ultieme Sanctuary hymne.
Into The Mirror Black is iets volwassener maar ik waardeer beide platen even hoog.

avatar van Kronos
4,0
Edwynn schreef:
De productie is weliswaar rommelig maar de plaat heeft wel praktisch hetzelfde geluid als Peace Sells.

Ik zou zeggen theoretisch, maar praktisch niet.

De basis, het idee erachter, lijkt me in principe hetzelfde. Maar het pakt bij Megadeth toch véél beter uit. De bas is duidelijker te onderscheiden, de gitaren klinken helderder, voller en vetter, de zang van Mustaine zit beter in de mix en die 'geweerschoten-drums' verstoren de rest niet.

In de praktijk, voor mij althans, een geheel andere beleving.

avatar van Edwynn
Peace Sells is in alle productionele opzichten beter. Maar het totaalgeluid vind ik wel degelijk vergelijkbaar. En het geluid van Refuge Denied vind ik erg charmant. Ondanks de slordigheden. Peace Sells vind ik ook charmant. Maar dan vanwege de totale gaafheid.

avatar van glenn53
4,0
Ik heb deze nu pas en ik vind het ook erg Judas Priestachtig waarschijnlijk door de zang.

avatar van gigage
3,5
geplaatst:
Van de 2CD die samen met Into the mirror Black werd uitgebracht heeft de tweede schijf toch wel wat meer minuten in de CD lade doorgebracht. Daarmee degradeert het dit debuut niet naar de kelder van de thrash scène maar er kan er maar een de beste zijn. Dat ligt deels aan de ietwat lompe productie van deze schijf. Alles had wel iets strakker en of droger gemogen. Daarnaast , en wat je wel bij meer beginnende thrash bands hoort, zit er soms weinig verschil in de intensiteit tussen de coupletten en de eventuele refreinen. De luisteraar moet zelf maar uitzoeken waar wat zit en waar de nadruk op gelegd had moeten worden. Dat lukt wel, maar kost iets meer tijd.

Daartegenover staat dat de band geen tempowisseling schuwt, geen gelegenheid laat liggen om er een furieuze solo tegenaan te mikken en dat Warrel Dane nog hoger probeert te komen dan King Diamond.

Ja, deze hoort ook gewoon bij de Amerikaanse metal klassiekers van weleer, voor mij.

Gast
geplaatst: vandaag om 11:49 uur

geplaatst: vandaag om 11:49 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.