Jethro Tull - Crest of a Knave (1987)

Met deze Crest of a Knave lijkt Jethro Tull af te wijken van hun eerdere, matigere jaren 80 sound en dus terug een betere weg in te slaan. Niet meteen te vergelijken met ouder werk want het is toch vernieuwend. Noem het een Dire Straits maar dan met dwarsfluit.
Zeer knap geheel deze plaat met als persoonlijke favoriet She Said She Was a Dancer.

Dikke 4 *

Dat is precies het gevoel dat ik krijg bij het schitterende Budapest.

Ik wil best toegeven dat dit album (iets) beter klinkt dan de 2 voorgaande (A Classic Case even buiten beschouwing gelaten) maar daar is dan ook niet erg veel voor nodig. Als ik Dire Straits muziek wil horen zet ik wel Dire Straits op. (En Budapest heeft inderdaad wel heel veel elementen van private investigations )

En een Grammy Award voor de Beste Heavy Metal Plaat. Metallica fans waren een beetje boos hahaha. Is ook wel vreemd toch?

Ja, is wel vreemd, maar ik denk dat het meer een Grammy was voor die band die er eigenlijk wel een verdient maar in geen enkel straatje past

Maar ik moet zeggen dat er wel degelijk Hard Rock te vinden is op dit album; Martin Barre mag af en toe toch best loos gaan.

Anderson: "Het is nu eenmaal een feit dat Jethro Tull geen pure heavy metal band is en ook geen pure hardrock band. Maar ik daag iedereen uit om te bewijzen dat er in onze muziek geen hardrock-ínvloeden zitten, zeker als je naar onze liveshows kijkt. Onze live-uitvoeringen bevatten veel hardrock elementen: harde riffs, keiharde drums, gierende gitaarsolo's en gierende vocalen." Om er met typische Britse humor achteraan te zeggen: "Muziek heeft meer elementen zoals drama, licht en schaduw, teksten, volume en tonen, en die horen er allemaal bij. Metallica is red meat and potatoes vind ik. Ik doe er wat salade bij, pastiches en zeebanket. Muziek maken is net als de liefde bedrijven; je kunt het snel op-en-neer doen zoals Metallica, of er samen wat moois van maken."

Vind dit wel een van hun betere albums overigens (gaf het 4,5*), vooral Farm On The Freeway en Said She Was A Dancer. Budapest en Mountain Men samen zijn ook een fantastisch duo om aan één stuk te luisteren. En eigenlijk hoopte ik dat de remaster-versie ook Coronach zou bevatten als afsluiter... kippenvel!

Helemaal mee eens, ik vind dit het beste album van Jethro Tull, alleen luister ik de nummers na Budapest bijna nooit. Dat vind ik overigens een geweldig nummer, met name vanaf 7:00. Ook She Said She Was A Dancer is heel erg goed.

4.5

Als dit album hardrock is, dan Michael Jackson ook. Die heeft op zijn hitalbum Thriller ook een paar ruige gitaarsolo's staan. Nee, op zijn best is Crest of a Knave beschaafde AOR, een soort rustige versie van REO Speedwagon en Toto. Wie zich een voorstelling wil maken van dit album moet inderdaad aan een overrelaxte Dire Straits denken met een dwarsfluit erbij. Zoals zo vaak bij dit soort AOR voor 60+ ers hebben drum en bas ongelooflijk saaie partijen te spelen. Dit is muziek die ik zonder angst aan mijn grootouders durf te laten horen. Stevig werk als de nummers Aqualung en Locomotive en grote delen van Thick as a Brick staat hier niet op.
Ook is pijnlijk duidelijk te horen dat Anderson's stem hard is achteruit gegaan. Zijn stembereik is net iets groter dan dat van Bob Dylan - die kan trouwens ook zo een aantal liedjes van dit album op zijn repertoire zetten - en alle dynamiek is er uit verdwenen.
Er zullen best liefhebbers voor dit genre zijn, maar wat mij betreft: saaaiii.

Dat het geen hardrock is, ben ik met je eens. Sterker nog, het is een behoorlijk rustig album. Maar ik raad je toch aan nog eens naar Budapest te luisteren, een steengoed nummer.

Ik ben trouwens 16.

Ik wist trouwens niet dat muziek al 20 jaar verboden is in Suriname..

Een doordenkertje.

Ja, stevig in een andere zin. De eerste tien seconden van de cd zouden zo van een Children of Bodom-nummer kunnen zijn... maar je moet er wel van houden.
Of dat gepiel in Budapest... het had best wat subtieler gekund allemaal, maar toch zeker een mooi nummer. Ook Farm on the Freeway is behoorlijk goed, en de rest van de cd is nog allemaal nét genoeg voor een krappe 4 sterren.

Ik zou graag willen, maar volgens Hadiederk is dat verboden voor inwoners van Suriname zoals ik. En ik heb teveel ontzag voor hem om er illegaal naar te luisteren.

Ik ben trouwens 44 met een zoon 13. Die luistert naar Avenged Sevenfold en Linkin' Park. Thick as a Brick vindt hij ook mooi.

Klopt.

Dat was even heel apart.
Maar goed, erg metal vind ik deze plaat idd niet.

Wel vette rock.
Ian klinkt een beetje als Dire Straits, maar toch houdt JT haar eigen sound (door de fluit, tempowisselingen en subliem gitaarspel van Barre)

Het gitaarspel klinkt hier toch heel sterk Hard Rock, maar voor de rest is het eigenlijk meer progressieve rock

Vreemd dat dit album maar zo weinig krijgt, ik vind het toch nog stukken beter dan de volgende albums. Vooral live komen sommige van deze songs goed tot hun recht.
3.5*

"Crest of a Knave" maakt de overige eightiesplaten van Tull overbodig, maar ik kan niet anders dan concluderen dat alle songs, op studiomaat, saai zijn en dat de plaat een beetje doelloos rond de pot draait. "Steel Monkey" mag er zeker zijn en klinkt veelbelovend, maar wat volgt klinkt eentonig: de muziek is niet van hoog niveau en Andersons stem is ook niet meer wat het geweest is... als het al ooit sterk was.
Deze plaat heeft dus een beetje ten onrechte een Grammy gewonnen, maar laten we die prijs zien als een erkenning van Tulls verdiensten vóór "Crest of a Knave".
Gelukkig brengt "Catfish Rising" solaas: een slimme zet om terug te keren naar waar het allemaal begon, de goeie ouwe blues rock.
't Is dus eentje voor de échte fans. Leken: wee uw gebeente als gij deze plaat koopt!

Budapest is zo ontzettend fijn.

'The Waking Edge' en 'Dogs in Midwinter' staan trouwens niet op (mijn) elpee.
7 stuks staan er op de elpee.
Waar 'Part of the Machine' vandaan komt heb ik helemaal geen idee.

Solide album van Anderson en de zijnen. Budapest is een erg goed nummer.

Zeer mooi album !! Geniet vooral van de instrumentale stukken in Farm on a Freeway , Budapest en Part of the Machine waarbij gitaar en fluit elkaar heerlijk aanvullen/afwisselen..Goed album die toch wat anders klinkt dan... nummer zoals Heavy horses en Bungle in de Juungle komen op deze plaat niet naar voren maar toch vind ik deze erg maar dan ook erg prettig !! aanrader !!

Mooie plaat van Tull waarop wel heel erg veel Dire Straits klanken te horen zijn.
Gelukkig blijft de Tull-sound toch wat behouden.

Het heeft wel iets weg van Dire Straits, echter is Barre's gitaargeluid veel rockender en heb ik bij de Dire Straits nog nooit een fluit gehoord..
Eigenlijk is het alleen de stem van Anderson die naar de Dire Straits neigt....

Ik vind overigens Budapest één van de allermooiste nummers van Tull ooit...

Voor het eerst in jaren weer eens gedraaid.

Ik vond het altijd een nieuw begin voor Jethro Tull. Het werk na de begin jaren '70 vond ik nooit al te boeiend, maar dit is een ander verhaal. Dit is een prachtige plaat.

Eigenlijk vind ik alle nummers top. Ik moet er bij zeggen dat Dogs In The Midwinter en The Waking Edge niet op de LP versie stonden, en deze hadden ook weggelaten mogen worden.
De drumcomputer wordt veel gebruikt, maar storend is dat niet. Wat opvalt in positieve zin is het weergaloos goede gitaarwerk van Martin Barre. Zwaar ondergewaardeerde gitarist. Op vrijwel alle nummers is hij belangrijk.

De vergelijking met Dire Straits ligt (vanwege Andersons stem, Barre's gitaarsound en het jaren '80 soundje) voor de hand, maar ik vind het allemaal stukken boeiender en vooral gepassioneerder klinken dan Knopflers bandje. Neigt bij vlagen meer naar symfo en progressieve rock, en klinkt veel minder veilig en middle of the road.

De eerder genoemde bonustracks zorgen voor een halve strafpunt. Kom ik nog steeds op een dikverdiende 4 sterren.

hhhmm drie postings op rij van mensen die het op Dire Straits vinden lijken, dat vind ik toch wel meevallen. JT is toch wel een stuk minder "veilig" of heb ik het mis?

Dire Straits gebruikt wel erg simpele songstructuurtjes en uiteraard hebben die lui geen dwarsfluit.

Ook scheurt Barre harder.

Het is vnl. Ian's zangstem die doet denken aan de Straits...

Laat chevy het maar niet lezen of we zijn vertrokken voor een lange discussie.

Ik vind sommige gitaarlijnen ook wel erg dicht tegen Dire Straits aanleunen hoor.
Zeker in Said She Was A Dancer en Budapest.

ik vind eigenlijk alleen de "heavy" nummers goed:steel monkey, jump start,dogs in midwinter,raising steam. barre is echt goed, de fluit heb ik nooit goed begrepen, al moest golden earring het ook gebruiken, maar ik heb deze cd vanaf 1987 en zodoende zo vaak gedraaid, dat die in mijn systeem zit, dus toch een 3.5

In mijn oren zijn Farm On The Freeway en Budapest, nummers die je juist niet noemt, de topstukken van dit album. Prachtig gitaarwerk onder andere. Zo zie je maar.

Budapest is echt een parel inderdaad.

Maar Sugartummy geeft niet zo om dwarsfluit en die is juist in Budapest erg aanwezig

Volgens mij heeft Ritchie Blackmore zich eens laten ontvallen, dat ie Barre een zeer goede gitarist vindt. Dat lijkt me afgaande op deze plaat wel te kloppen.

Mijn commentaar in 2008 bleek wat zuinig... destijds had ik, zoals de meerderheid, 70's-platen als Thick as a Brick duidelijk hoger zitten, maar inmiddels moet ik toch concluderen dat dit mijn persoonlijke favoriet van Jethro Tull is. Zo kan ik extreem vrolijk worden door die bliepjes in Steel Monkey en Dogs in the Midwinter. Budapest eist op de plaat de meeste aandacht voor zich op, maar daarna is het nog zeker niet afgelopen. Mountain Men is bijna net zo sterk met die fantastische break op 2 minuten. Eigenlijk is alleen Raising Steam duidelijk minder.

Derhalve toch eens op cd in huis gehaald. En uiteraard prachtig dat dit album een Grammy won voor Best Hard Rock/Metal album. Of, zoals ze zelf zeggen, de categorie voor 'Best Nice Bunch Of Guys Who Haven't Won A Grammy Before.'