Hacride - Back to Where You've Never Been (2013)

Zin in. Lazarus was een van mijn favoriete platen van 2009. Wel een stomme albumtitel, en er schijnt een andere zanger te zijn. Dat verlaagt de verwachtingen wel. Mijn MAotY zal waarschijnlijk toch Habitual Levitations (Instilling Words with Tones) van Intronaut worden.

Lazarus heb ik al lang niet meer beluisterd, dat ga ik morgen maar weer eens doen. Ik hoop dat de nieuwe zanger goed is, laat ze maar snel met een voorproefje komen!

Komende woensdag zal het nummer Overcome op MetalSucks te horen zijn. Ik ben benieuwd!

mm, ff wenne, vooral de zang : Exclusive Track Premiere: Hacride’s “Overcome” | MetalSucks

Ik vond het nieuwe nummer ook niet echt denderend. Muzikaal overtuigde het niet en de zang vond ik al helemaal niks.

Valt inderdaad tegen, het middenstuk vind ik nog wel goed, maar de rest is niet echt geweldig. We zullen het zien, maar ik stel mijn verwachtingen al wat bij.
Wel weer eens schitterende hoes!

Overcome is inderdaad niet denderend. Die cleane zang in het laatste deel is veel te 'nu-metal', en de riffs klinken ook nogal willekeurig. Het doet me wat aan een mislukte Textures denken, eigenlijk.

Volgens mij hebben ze een nieuwe drummer èn een nieuwe zanger. Kun je je verwachtingen weer bijstellen

Antagoon, dit is het eerste album met een nieuwe zanger en een nieuwe drummer. Samuel Bourreau zong namelijk op Lazarus en nu neemt Luiss Roux de vocalen voor zijn rekening. Dit kun je lezen in het statement van Indie Recordings, de platenmaatschappij van de band.

Wat is er in godsnaam met Hacride gebeurd? Weg zijn de gelaagde composities en de sfeer. De nieuwe zanger heeft zwakke screams en afgrijselijke cleane zang en de muziek is erg middelmatig. Ik ga hem nog meer luisterbeurten geven maar op dit moment zou een voldoende er echt niet in zitten.

Maar dat zeg ik toch ook, Don?

Je eerste reactie op de plaat baart me wel zorgen. Luister de laatste twee platen regelmatig en hun sound bevalt me erg goed. Beter dan die van het rete strakke Gojira. Durf het bijna niet te zeggen.....het is organischer.

Hacride is inderdaad een stuk organischer, dat is gewoon zo. Gojira heeft iets mechanisch over zich door de superstrakke en snelle drumpartijen van Mario Duplantier in combinatie met het gitaarwerk. Maar het nieuwe album van Hacride klinkt helemaal niet organisch.

Een heel verschil met de voorgaande drie albums. De technisch complexe songstructuren zijn grotendeels verdwenen om plaats te maken voor meer groove en een compacter, makkelijker in het gehoor liggend geluid. Ook is er een nieuwe zanger, die een meer melodieuze insteek heeft, naast het gebruikelijke gebrul. Ik moet zeggen dat ik de band liever op deze manier hoor; ik vond de vorige albums iets te abstract en afstandelijk. Wat mij betreft is dit dan ook het beste album van Hacride tot nu toe, maar de stijlbreuk is dermate ingrijpend dat men beter had kunnen kiezen voor een nieuwe bandnaam.

Song "Strive to ever more" staat toch lekker te repeaten hier... behoorlijk toegankelijk nummer, groovend en prima afwisseling. Waanzinnig intro!! Ik heb de oude cd's geprobeerd maar was een zware hap, al ga ik die tzt zeker bestuderen. Toch nieuwsgierig naar dit album.

Over het algemeen matig album. "Strive to ever more" en "Overcome" zijn fijne knallers, "Synthesia" heeft een lekker donker sfeertje maar de rest blijft totaal niet hangen.
"Requiem for a Lullaby" wordt hier en daar episch genoemd, maar is behoorlijk saai.
Jammer!

Vind hem eigenlijk wel tof na 1 keer luisteren, veel afwisselender dan hun vorige albums.
Ze spelen nog steeds wel complexe structuren alleen is er hier veel meer sfeer te vinden.
Die andere albums vind ik overigens ook goed, alleen werd je daar wat murw gebeukt, dit is veel beter behapbaar.

Apart dat zo'n fantastische band ineens een zwalkalbum produceert,de zanger is bout,de eerste 2 platen liet Hacride zien dat ze meekunnen met het grote Meshuggah en landgenoten Gojira,nu zakken ze echt wel door de mand,progressie is altijd goed maar dit is té.
Op vele websites (o.a. lordsofmetal-die ik over het algemeen zeer goede reviews vind hebben) krijgt de plaat echter onnoemlijk goede beoordelingen.Het is maar wat je ligt.Muzikaaltechnisch gewoon wel erg goed,dus 2,5

Hacride slaat een wat softere richting in en die keuze begrijp ik niet. De kracht school namelijk voornamelijk in een meedogenloosheid van gigantische omvang. Daarin wordt hier duidelijk ingeleverd, er is wat meer melodie voor in de plaats gekomen. Meestal is dat goed nieuws, maar hier klinkt het niet altijd even gepast. De nieuwe zanger speelt hier een grote rol in, want die is vooral in de cleane stukken te gewoontjes. Ik ben benieuwd of ze de live-prestatie van 2009 op ProgPower in oktober op hetzelfde festival gaan evenaren. Dat lijkt met dit album als laatste referentie onmogelijk.