Een heel verschil met de voorgaande drie albums. De technisch complexe songstructuren zijn grotendeels verdwenen om plaats te maken voor meer groove en een compacter, makkelijker in het gehoor liggend geluid. Ook is er een nieuwe zanger, die een meer melodieuze insteek heeft, naast het gebruikelijke gebrul. Ik moet zeggen dat ik de band liever op deze manier hoor; ik vond de vorige albums iets te abstract en afstandelijk. Wat mij betreft is dit dan ook het beste album van Hacride tot nu toe, maar de stijlbreuk is dermate ingrijpend dat men beter had kunnen kiezen voor een nieuwe bandnaam.