AC/DC - Fly on the Wall (1985)

Na het teleurstellende "Flick of the Switch" volgt het nog meer teleurstellende "Fly on the Wall". Het lijkt alsof de inspiratie weg is en AC/DC vervalt in een herhalingsoefening. Nu weet ik ook wel dat het concept van AC/DC niet heel vooruitstrevend, complex of ingenieus is. Maar voor AC/DC begrippen vind ik dit toch echt heel matig. Ik mis de energie van de vroegere platen en de liedjes zitten ook gewoon minder goed in elkaar. Op "Fly on the Wall" heeft AC/DC het tij nog niet kunnen keren.

Opnieuw is dit geen meesterlijk album (waarvan ik de cd Atlantic 7567-81263-2 uit 1995 heb) maar die tijden zijn lang voorbij, vanaf Back in Black. Vanaf dan zijn er nog opflakkeringen op de diverse albums maar AC/DC wordt definitief een live groep met de hits, een album lijkt enkel nog een aankondiging voor een nieuwe toer. Ik heb daar verder geen problemen mee, niemand dwingt je om het album te kopen.

Ook ik heb een aantal dingen aan te merken over het geluid van dit album want over de balans tussen de heren muzikanten heb ik opmerkingen. In het openingsnummer is het al fronsen bij het horen van de stem van Brian Johnson, later lijkt dit zich te stabiliseren. Ook hoor ik veel galm op de prominente drums van Simon Wright die later op de drumstoel bij Ronnie James Dio terecht kwam. Angus en Malcolm deden de productie van dit album, hiermee kunnen ze toch niet tevreden zijn geweest?

De songs zijn maar gewoontjes en volgen braafjes het beproefde AC/DC recept, het is nog meer hard rock geworden, het is iets minder swingend en weinig bluesy elementjes zul je nog horen. Bij het nummer Danger lijkt men iets af te wijken van het vertrouwde pad. Hier en daar vind ik het ronduit saai en weinig begeesterend, ene oor binnen, ander oor buiten.

Voor een zelf samen te stellen verzamelaar zou ik nog gaan voor Fly on the Wall, Shake Your Foundations en Sink the Pink. De andere nummers bevatten te weinig inhoud om verder nog te onthouden. Gewoontjes.

Bij het titelnummer vraag ik me af wat ze met de zanger hebben gedaan. Weggestopt in een regenton ?
Verder een nummer dat ik ben vergeten voor dat het is afgelopen.
Shake Your Foundations klinkt al iets beter met Brian Johnson nog steeds in die ton. Overtuigd nog steeds niet echt.
First Blood gaat dezelfde voet verder. Het wordt er niet beter op.
Danger bevalt mij iets beter. Brian is uit de ton gekropen.
Sink The Pink is iets beter maar het blijft erg matig allemaal tot nu toe.
Playing With Girls volgt het bekende recept.
Stand Up. Gebeurde het maar....
Bij Hell Or High water is Brian weer terug in zijn ton
Bij de laatste twee kan ik alleen maar in herhaling vallen.

Kortom Fly On The Wall is een slecht geproduceerd album met matige songs.

Klopt mijn zomerse gevoel bij Fly on the Wall? Jazeker, op 28 juni 1985 verschenen, vertelt Wikipedia.
Qua vakantie was dat een mooie zomer: met vrienden per auto naar Frankrijk en na regen door naar Spanje. In de auto Shirley Bassey als gouden compromis, "Diamonds Are Foreveeeeeerrr"!

Qua AC/DC was het dus minder, om de exacte redenen hierboven door MuMensen genoemd. Zwakke productie qua zang- en drumgeluid, nummers die wel in de formule passen maar spontaniteit missen en mijn toevoeging is dat het qua sologitaar ook niet spettert.
Ik begrijp dat de heren Young zelf produceerden om in een Zwitserse studio terug naar de basis te gaan keren. Wat dat betreft was het beter geweest om in Australië op te nemen onder de productionele hoede van Vanda & Young, als op de eerste albums.
Dat Simon Wright een goede drummer is, is een feit. Maar voorganger Phil Rudd heeft een swing die Wright ontbeert.

Videoclips waren inmiddels belangrijk en vroegen de nodige aandacht. Een vijf nummers tellende videoband met dezelfde albumtitel was het gevolg.
Mijn favo's zijn dezelfde als bij anderen: Shake Your Foundations en vooral Sink the Pink. Ook aangenaam is dat Brian Johnson ter variatie in het begin van Danger een octaafje lager zingt.

Al met al een krappe voldoende voor deze vlieg op de schutting, zoals spinout scherp observeerde.