Yes - Classic Yes (1981)

Ik heb het een aantal keren geprobeerd, maar ik zal wel nooit een echt Yes-fan worden. een verzamelaar als deze vind ik nog goed te verteren, maar zelfs hier vind ik vaak dat ze na een goed begin de verkeerde kant opgaan. Als voorbeeld neem ik Yours is no Disgrace; perfect intro, maar als de zang inzet denk ik jammer..., en het had ook in de helft van de tijd gekund (zonder de zang ). Maar goed, ze zijn ontegenzeggelijk belangrijk geweest voor het genre, al zijn ze ook medeverantwoordelijk voor de slechte naam van het genre (lange nummers, gepiel op de vierkante centimeter, en iedereen die door elkaar heen speelt), en deze verzamelaar is wel de moeite waard.

waarschijnlijk is dat door elkaar heen spelen en die lange nummers kenmerkend voor de jaren 70 (eind jaren 60)
toen ontstonden er zoveel bandjes die erop los experimenteerde; sommige goed, sommige minder
Yes hoort wat mij betreft in de eerste categorie (hoewel ik me heel goed voor kan stellen dat hier geen liefhebbers voor zijn; het klinkt ook nogal gedateerd)

hoe hier niks aan toe tevoegen

Dit is de eerste cd die ik van Yes heb gehoord. In het begin moest ik erg wennen en vond er ook niet al te veel aan. Maar hoe vaker ik deze cd heb gehoord hoe meer ik hem ben gaan waarderen. De zang van Jon Anderson vind ik geweldig. Eerst had ik er nog moeite met zijn stem maar nadat ik er aan gewend ben geraakt vind ik het juist erg mooi. Mijn favoriete nummer van deze cd is Starship Trooper. Vooral de het gitaarwerk van Steve Howe is erg goed bij dit nummer. Het mooie van deze cd vind ik dat je geen één keer het idee hebt dat je de nummers al eens eerder gehoord hebt wat ik bij andere cd's nog wel eens heb.

Zoals Jester ook al aangaf een echte Yes fan zal ik ws. nooit worden, maar ze hebben wel ontegenzeglijk mooie dingen gedaan, waar gelukkig een aantal terug te vinden zijn op deze 'verzamelaar', want het is meer Fragile als wat anders, maar dan gelukkig zonder dat individueel geneuzel, op die vis van Squire na dan, maar die volgde onherroepelijk op Long Distance Runaround, nog steeds geen favoriet van mij.
Maar wat is Heart of the Sunrise een prachtig goed in elkaar stekend nummer. Wonderous Stories is wel okee, maar niet meer als dat. Your is no Disgrace is een prima nummer, maar kan niet tippen aan bijv. een Heart of the Sunrise. And You And I is mooi gedaan en maakt mij i.i.g nieuwsgierig of ik Close to the Edge ook niet een kans moet geven.
Leuk is verder dat ze een live uitvoering erop hebben gezet van Roundabout en I've seen all Good People, waarin de live kwaliteiten goed tot uiting komen van deze aparte band.

Mijn eerste kennismaking met het Yes 70 er jaren werk . Ik werd nieuwsgierig nadat ik de groep leerde kennen in de 80er jaren .
Mijn voorkeur voor albums als The Yes Album , Close To The Edge, Fragile en Going For The One , Komt duidelijk voort nadat ik deze compilatie kocht en mij echt omver blies .
Duidelijk is wel dat de betere albumtracks hier zijn samengesteld .
Awaken en Close To The Edge even buiten beschouwing latend .
Conceptachtige songs met fraaie sferen en vakkundig gemusiceerd . En ook niet onbelangrijk ; een geheel eigen sound .
Na al die tijd draai ik 'm zo nu en dan eens en ben er nog altijd danig mee in mijn nopjes .
Leuk ook de 2 liveversies uit '' 78 '' van Roundabout en All Good People .

Deze verzameling is dan ook door Chris Squire samengesteld.

Die twee live-nummers komen, als ik het goed heb, van een speciale single die met het originele album meegeleverd werd. Een verzamel-cd dus waar de fans ook nog wat aan hebben, naast het wederom uitstekende artwork van Roger Dean.

Dit was eigenlijk het eerste verzamelalbum van de periode vanaf The Yes Album (1970) tot en met Drama (1980).

Dan worden voor het gemak de albums Tales from topographic Oceans, Relayer, Tormato en Drama zelf overgeslagen. Terwijl juist deze (m.u.v. Tales...) zulke interessante singles hadden opgeleverd.

Zoals Relayer het singletje Soon had.

Dan zijn Roundabout en I've seen all good people niet eerder verschenen live opnames en dan vraag je je af: wat heeft samensteller Squire met dit album gewild, welke kant moest het op?

Eén ding weet ik wel: in 1981 was Yes op sterven na dood. In 1980 was het fel bekritiseerde Drama verschenen, zonder vooruitzicht op een vervolg. Jon Anderson en Rick Wakeman hadden de band in 1979 verlaten en Steve Howe was lid geworden van Asia.

Het zal te maken hebben gehad met de geldstroom van Yes, die jaren had gevloeid maar inmiddels (de tijdgeest zat ook niet mee) behoorlijk was gaan haperen.

Aangezien de gemakzuchtige Squire er geen bijzondere verzamelaar van wilde maken met dus die zeldzame en nauwelijks verkochte singles, is Classic Yes driemaal niets. Elke zichzelf respecterende Yes fan kan met alle albums uit die tijd drie verschillende versies maken van wat Squire hier bij elkaar heeft gesprokkeld op een winterse achternamiddag.

De compilatie was dus ook in 1981 al volstrekt overbodig, hoewel je altijd mensen hebt die er in trappen, zal Squire hebben gedacht.

Omdat Yes muziek uit de jaren '70 vrijwel onovertroffen is, op wat kleine strubbelingen na, geef ik er toch vier sterren aan.

Wat mij gebeurt..... Deze cd wilde ik dus opzetten. Het eerste wat mij opviel was dat de cd-speler een andere speelduur aangaf dan wat er op MM stond vermeld. Nog raarder werd het dat er andere muziek opstond. Het was wel Yes maar niet wat er op het hoesje stond. Schijfje eens bekeken...staat er de zelfde tracklist op als het hoesje. Dus er staat verkeerde muziek op het schijfje. Iemand wel eens zoiets meegemaakt ?

Ja heb ik wel eens meegemaakt. Enkel bij mij was het een album van Eric Clapton en stond er ook (toevallig?) Yes op.

Voorbeeldige, door Chris Squire samengestelde verzamelaar van Yes uit 1981. De band lag mijn of meer op zijn gat na het vertrek van Jon Anderson en Rick Wakeman. Okee, in 1980 maakten ze met aanvulling van de Buggles leden Trevor Horn en Geoff Downes het ondergewaardeerde Drama maar dat leidde na een tournee niet meer tot een vervolg.

Prima kennismaking met de pre-90125 Yes.