Yes - Magnification (2001)

Hm dit is op zich, wat mij betreft, wel een van de betere recente Yesplaten, maar dat zegt helaas meer over die andere recente Yesplaten. Dat orkest doet het zo slecht nog niet en zelf zijn het natuurlijk ook goede musici, maar ik krijg toch regelmatig het gevoel naar een gospelvoorstelling te luisteren. Zonder dat gezweef van Jon A. had ik het waarschijnlijk beter getrokken.

Los daarvan weten de composities me toch ook niet zo te imponeren. Jaren '70 Yes was regelmatig chaotisch of echt vernieuwend en dat wilde de soms wat flauwe liedjes nog wel eens wat verbloemen. Hier lukt dat niet meer.

Ook dit album valt me vooralsnog tegen. Voor mijn gevoel zit de band hier gewoon op een dood spoor. Dit album klinkt voor mij wel wat geïnspireerder dan de voorgangers. Er zitten wel wat interessante momenten in, maar het grote deel gaat voorbij zonder indruk te maken. Er zit weinig instrumentaal geweld in. Steve Howe speelt op veilig, Chris Squire is me helemaal niet opgevallen en geen Wakeman (sowieso geen toetsenist aanwezig...). Dat dit de laatste met Anderson is, voelt raar. Natuurlijk wisten ze dat zelf nog niet, maar toch. Het is ook allemaal niet slecht. Tegelijkertijd is het heel onmemorabel.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. The Yes Album
3. Going For The One
4. Yes
5. Time And A Word
6. Drama
7. Tales Of Topographic Oceans
8. Fragile
9. 90125
10. Big Generator
11. Relayer
12. Tormato
13. Magnification
14. The Ladder
15. Talk
16. Open Your Eyes
17. Union

Ik ben stiekem een beetje voor gaan lopen op de marathon door van het weekend eerst twee live dvds aan te schaffen en te kijken, namelijk Keys To Ascension en het in de Heineken Music Hall opgenomen Symphonic Live. Daar speelde men in ieder geval al de titeltrack, In The Presence Of en Don't Go, waardoor ik toch wel benieuwd werd naar Magnification als album. Geen toetsenist? Dat is sowieso al een vreemd iets op een Yes-album...

Toch werkt het geheel wel. Het heeft een beetje een rock-opera/musical-vibe (en The Moody Blues' Days Of Future Past, maar de band en orkest werken prima met elkaar samen in de composities. En dan is er de productie: verdorie, wat klinkt Squire hier vet. Vooral in het vrij stevige Spirit Of Survival komen zijn Rickenbacker-klanken zo heerlijk naar voren. Zijn leadzang op Can You Imagine is overigens ook zeker de moeite waard. Ik had de beste man nog nooit zo hard naar voren horen komen, maar begrijp nu goed hoe hij en Anderson samen perfecte harmonieën kunnen maken. Ook Anderson's gerijpte stem is nog steeds genieten.

Het materiaal is bijna allemaal raak. Ja, het blijft absurd dat men live dan Don't Go moest spelen, want dit liedje is dan weer precies alle suikerzoete hippieliefde van Anderson samengeprakt in een flauwe meezinger. De rest... veel beter tot werkelijk waar prachtig. We Agree werkt dan echter ineens wel. Het komt veel oprechter over en heeft dat obligate meezinggehalte van Don't Go. Howe speelt hier tevens mooi ingetogen partijen die me goed raken. Het type song dat een band eerder aan het einde van de carriere maakt dan aan het begin, maar verdomd als het niet mooi is. Hetzelfde geldt voor het folkloristische Soft As A Dove waar Howe's akoestische partijen en de fluit een hoofdrol spelen. De soundtrack van een rustig landschap bij een zonsopgang.

Het echte muzikale geweld komt het beste naar voren bij de twee openingstracks en de epics aan het einde. Op Dreamtime zijn de sitar van Howe en basgitaar van Squire in duel met dreigende strijkers en blazers, terwijl Anderson een opzwepend betoog zingt om mij over te halen de teksten er weer bij te pakken. Wat een heerlijk spannend nummer dat vertrouwd en toch vernieuwend klinkt voor de band! In The Presence Of kondigde Anderson live al aan als de gedachte dat we omgeven zijn met het goddelijke. Gezapig en suikerzoet... maar toch ook oprecht en mooi.

"And I know this love is real
(Deeper than every river)
Realize this is meant to be
That's what your eyes they say to me
You are listening to how I feel
So expectedly
(Brighter than every morning)
From the ocean to the sky
(Beautiful as the sunset)
Every river to the sea
Nature surrounds me constantly
We can hear love constantly
This is for you and me"

Het musicalgehalte is hier wederom hoog, maar onder de juiste beelden werkt het prima. Howe speelt daarvoor toch ook prima partijen onder Anderson's zang en White's galmende drums slaan op het juiste moment terwijl het orkest verder aanzwelt en Anderson de volgende teksten spuit:

"Can you imagine
Any reason
To know you're only fooling yourself
And then you'll understand why
You'll understand why"

Okay man, ik denk dat ik je snap. En ik ben helemaal niet spiritueel, maar ik maak hier wel een uitzondering voor. Ik had niet verwacht dat ik in het nieuwe milennium de band nog zo'n score zou geven. Als dit daadwerkelijk de laatste plaat met Anderson is, dan heeft hij in ieder geval zijn alles gegeven.

Tussenstand:
1. Close To The Edge
2. Going For The One
3. The Yes Album
4. Drama
5. Fragile
6. Time And A Word
7. Magnification
8. 90125
9. Tales From Topographic Oceans
10. Yes
11. The Ladder
12. Talk
13. Tormato
14. Relayer
15. Big Generator
16. Open Your Eyes
17. Union

Bizar idee, Yes zonder toetsenist (behalve dan Alan White incidenteel op piano), maar ik moet zeggen dat het orkest de band goed aanvult en soms domineert maar soms ook goed op de achtergrond blijft. De muziek zelf is een mooie mix van klassieke gecompliceerde structuren en stevige rock waardoor Yes op een waardige manier de 21ste eeuw binnen kan stappen zonder concessies te hoeven doen aan de eigen muzikale identiteit. Spijtig dan dat de echt sterke muzikale structuren en composities van The ladder hier grotendeels ontbreken, waardoor bijvoorbeeld de twee lange epics op het einde van de plaat een beetje doelloos voortkabbelen zonder dat er veel punch in zit en ook zonder een echte climax – het is allemaal zeker niet slecht, maar mijn enthousiasme na de eerste twee keer draaien heeft inmiddels plaats gemaakt voor een zekere ontnuchtering omdat veel nummers eigenlijk daarna niet meer groeien. Het openingsnummer is voor mij meteen het hoogtepunt, met een paar typische Yes-melodiebuigingen, een klassieke Howe-break en een lekker zware bas, en ook Give love each day blijft het hele nummer door interessant, maar bij de rest van de plaat blijft de echte opwinding toch uit. En ja, die teksten van Jon Anderson, "If we were flowers / We would worship the sun / So why not now?" (nou, bijvoorbeeld omdat we géén bloemen zijn?) en "To justify, to magnify, to realize that everything is love", ik heb daar af en toe toch wel enige moeite mee. Zeer onaantrekkelijke hoes ook.