Blue Öyster Cult - Tyranny & Mutation (1973)

Tyranny And Mutation is als album in ieder aspect beter geslaagd dan het debuut. Betere productie, vlottere songs en een veel betere dynamiek. Eric Bloom's intrigerende en snerpende stemgeluid komt hier uitstekend naar voren en stuurt de groep zo alvast meer naar een heavy metal georienteerde sound. Voor de liefhebbers van het occulte komt op een track als 7 Screaming Diz-Busters Lucifer op bezwerende wijze in de teksten terug ("Lucifer The Light!"), onder begeleiding van Roeser's fantastische gitaarsolo's. Zeker nog niet het beste werk, maar we zijn alweer een stukje beter onderweg!

Voorlopige tussenstand:
1. Tyranny And Mutation
2. Blue Öyster Cult

Ik wil deze plaat zo graag goed vinden, maar het lukt me niet. Er zit meer vaart in de songs en de productie is helderder (niet per se beter), maar er blijft niks hangen. Ik heb deze plaat een of twee jaar geleden enkele keren gehoord en toen viel het me na het debuut ook al tegen. Dat is ook nu weer het geval. De nummers doen me gewoon niks. Ik heb zelfs de meest gewaardeerde songs (Hot Rails to Hell en 7 Screaming Diz-Busters) nog extra gedraaid, maar er zit niets in waardoor ik het vaker wil draaien. Het klinkt allemaal ook niet slecht. Ik val er niet bij in slaap en ik voel ook geen behoefte om het af te zetten (behalve bij Baby Ice Dog), maar ik krijg bij deze plaat vooral de indruk dat er wat verplichte wijzingen van bovenaf opgelegd zijn om vooral toegankelijker te klinken. Het occulte sfeertje is nergens te bekennen. Ik vind het echt heel standaard allemaal.


Tussenstand:
1. Blue Öyster Cult
2. Tyranny And Mutation

De eerste keer dat ik dit draaide was ik behoorlijk onder de indruk, de tweede keer vroeg ik me af waar mijn enthousiasme van de eerste keer precies vandaan kwam, en alle daaropvolgende keren pendelde ik eigenlijk steeds tussen beide uitersten heen en weer. Meestal hoor ik een stevige up-tempo-rockband, een beetje in de richting van de Stones en de New York Dolls, maar dan met minder sterke nummers, een dunne sound, en zangers wier stemmen me koud laten of (in het geval van leadzanger Eric Bloom) me zelfs gauw gaan tegenstaan. Het klinkt als rock die evenveel met attitude als met muziek te maken heeft, maar de enorm lovende en pretentieuze recensie die de All Music Guide online aan dit album heeft gewijd ("screaming, methamphetamine-fueled rock & roll that was all about attitude, mystery, and a sense of nihilistic humor [...] the middle of rock's Bermuda triangle where BÖC marked the black cross of the intersection between New York's other reigning kings of mystery theater and absurd excess: the Velvet Underground and Kiss") wordt maar zelden waargemaakt. Niet de schuld van BÖC natuurlijk, die mannen stonden misschien ook met hun oren te klapperen toen ze die recensie lazen, maar ik blijf toch zitten met de vraag hoe deze band al vóór (Don't fear) The reaper zo'n reputatie kwam te hebben. Af en toe wordt het even wèl echt spannend, zoals op 7 screaming diz-busters wanneer na de titelregel een lekker gitaarloopje omhoog en weer omlaag krult en er daarna effectieve bijdragen van piano en orgel alsmede een mooi mysterieus einde komen. Daarnaast is Wings wetted down een mooie sfeervolle ballade, en het slotnummer is ontegenzeggelijk intrigerend, maar voor mij is de rest té gewoontjes om dit over de hele linie een echt goede plaat te kunnen noemen.