Blue Öyster Cult - On Your Feet or on Your Knees (1975)

t live werk van boc is prima in orde

Ik herinner mij het nog als de dag van gisteren dat een klasgenoot, nu goede vriend, de klas binnestormde en riep ik heb het licht gezien. Hij had deze LP's (rond met een gat in het midden) dus voor het eerst gehoord. En ik moet zeggen, ik was ook verkocht. Een van mijn all-time greatest ...

Don't Fear The Reaper heeft bij mij een grote indruk achtergelaten. Man, wat een supergoed nummer!

Dat staat hier helemaal niet op

Prima album, bijna alle nummers zijn goed te pruimen. het hitje don't faer the reaper ben ik persoonlijk niet kapot van.
Ik heb ze nog gezien in de jaren zeventig in Paradiso. Gedenkwaardig concert!!! Op een bepaald moment werden er zelfs vuurpijlen vanaf gitaren de zaal in geschoten. Ik meen dat het tijdens het ME 262 was, maar ben niet zeker hiervan. Alweer een tijdje geleden, maar wel bijgebleven. Ik zoiets dergelijks niet weer gezien!!!

Deed George Kooijmans (je weet wel, die Hagenese gitarist) ook al begin jaren 70.

De hoes van dit album is trouwens ook fantastisch, zeker als je hem
openklapt!!!!! Van George wist ik dat overigens niet.

Goed live album van BOC, alleen is het geluid wat dunnetjes.

Tja, in 1975 waren ze nog niet zo gefixeerd op superieure geluidskwaliteit. Dit album moet het meer van de sfeer hebben.



Ik wist ook niet zeker of George die hoezen altijd openklapte .

Dat is toch echt uit het vinyl-tijdperk, die prachtige dubbele-openklap-hoezen

Bij live-albums vraag ik me altijd af: waarom zou ik hiernaar luisteren ipv de originele studio opname? Bij Deep Purple en Rainbow kost het geen enkele moeite om daar antwoord op te geven: alle remmen gaan los.
Dat gevoel heb ik hier niet. Maar dat kan aan de beroerde opnamekwaliteit liggen. Dus luister ik ook naar de live-versie die als bonus-track op Tyranny and Mutation te vinden is. Die is inderdaad beter. Alleen zingen de heren prompt weer vals. Het gitaarwerk is weer niet altijd even boeiend. Toch is de studioversie uiteindelijk beter, omdat Albert Bouchard daar lekker loos gaat. Dat is het eerste minpunt.
Met Harvester of Soul waagt de band zich op zeer glad ijs: blues/boogie. Hier en daar een sci-fi geluidje van Lanier moet het liedje opleuken. Dat kan niet verbergen dat de band voor dit genre weinig gevoel heeft. Het klinkt niet melancholisch zoals The Free het deed - Roadhouse Blues van The Doors is een ander voorbeeld. Er is geen vuurwerk zoals Alvin Lee dat wist af te leveren; die kwam trouwens ook met veel betere riffs. Dat geldt met name ook voor het snelle einde. Tenslotte valt het ook als partysong door de mand; daarvoor kun je beter bij Status Quo terecht. En als de zanger probeert te gillen aan het slot kan ik mijn lachen nauwelijks inhouden. Kan iemand Ian Gillan er even bijhalen? Dat is het tweede minpunt.
Op Then came the last Days of May is de zang alweer onzuiver. Daarnaast probeert de band het liedje in een arenaballad te veranderen, waarmee de subtiliteit van het origineel volkomen verloren gaat. Let bijvoorbeeld op de klank van de gitaren. Dat is minpunt nummer drie.
Vijf live-albums waarvan ik fragmenten ken en slechts één nummer weet de band naar volle tevredenheid uit te voeren: Godzilla.
BOC is een middelmatige band met af en toe originele en interessante ideeën, die af en toe tot iets goeds uitgewerkt worden. Live blijft BOC ver, ver achter bij tijdgenoten. Ook hier laat ik de overige nummers maar voor wat ze zijn.

Gitaarwerk van BOC is hier zoals altijd goed in orde en dan met name de solo's. Zwakke punt heb ik altijd de zang gevonden, soms idd tenenkromend slecht.

Matig livelabum van BOC, vooral de vocalen

Met de muziek op dit album zit het wel snor. Zonder uitzondering prima songs. Vroeger eigenlijk nooit goed naar Blue Oyster Cult geluisterd. Jammer, want het zou mijn draaitafel redelijk vaak gehaald hebben
Ook jammer van de opnamekwaliteit. Het klinkt allemaal wel erg dof. Hierboven staan wat opmerkingen over de tegenvallende zangkwaliteit. Ik kan dat bevestigen, maar ook dat kan (deels) aan de opname liggen.
Het valt me daarom niet mee aan dit album een stem te geven. De muziek een acht, de geluidskwaliteit een vier. Maakt 12 gedeeld door 2 is 6 oftewel 3*. Omdat het toch om de muziek gaat geef ik 3,5*.
Voor ik het vergeet: Gedeeld 50e in de jaarlijst 1975 van oor.

Vanaf mei 1980 las ik als kersverse puberfan van het zwarte Black Sabbath álles over hen. Daarbij het bericht dat de band met het blauwe Blue Öyster Cult zou gaan touren door de Verenigde Staten, onder de noemer Black & Blue.
De hoezen, het swastika-achtige logo en de umlaut in de groepsnaam (lang voordat Motörhead er furore mee maakte) hadden al eerder mijn aandacht getrokken. Dit moest héél heftige muziek zijn! Toen ik najaar 1980 oud genoeg was om lid te kunnen worden van de fonotheek in het dorp, ging ik ook hun werk ontdekken. Daarbij was ik wel enigszins op mijn hoede: als dit maar geen nazishit bevatte...

Mijn eerste kennismaking was via On Your Feet or on your Knees uit 1975. Op de hoes staat prominent een begrafeniswagen voor een kerk. Het zette me onmiddellijk op het verkeerde been: dat deze dubbelaar een liveplaat is, had ik niet zien aankomen. Dat was omschakelen qua verwachtingen.
Tweede verrassing: muzikaal gezien is het niet zo hard. Het imago doet weliswaar aan metal denken, maar op deze plaat klinkt de muziek stukken rustiger. Sterker nog, de zang viel al helemaal tegen. Die is als die van een standaard rockbandje, waar ik Dioaanse krachtpatserij had verwacht.
Maar deze puber met een bescheiden budget en nauwelijks eigen platen had weinig keus. Dus werden de vier plaatkanten gedurende drie weken regelmatig gedraaid. Vier songs sprongen eruit, ik herken ze nog altijd als ik ze (nu van streaming) draai.

Het zal de zomer van '81 of '82 zijn geweest, warm was het zeker toen ik de dubbelaar draaide, helaas door een eerdere lener van de binnenhoezen ontdaan.
Harvester of Eyes met z’n prachtige gitaarsolo in het laatste deel; die kwaliteit wordt in het instrumentale Buck’s Boogie nog eens spetterend overtroffen. Absoluut hoogtepunt vond ik (Then Came the) Last Days of May; prachtige titel en doordat het liedje ingetogen is, vallen de bescheiden zangkwaliteiten niet negatief op. En wát een solo, hoe goed getimed! Op afsluiter Born to be Wild, van Steppenwolf geleend, gaan de mannen dan eindelijk eens goed lós; althans, in de oren van de tiener die regelmatig had zitten zuchten op zijn hete zolderkamer.
Regelmatig was ik opgeveerd, meestal voor slechts even. Het intro van M.E. 262 klinkt bijvoorbeeld als het Status Quo van die jaren, maar dan zonder de intensiteit van de Britse band. De her en der opduikende sterke gitaarsolo’s vond ik hoogtepuntjes in de vaak (te) lange versies, zoals in Before the Kiss (A Reward).
Opvallend is dat de band tweemaal op een ongewone plaats wordt geïntroduceerd: bij aanvang van het tweede nummer én bij aanvang van de afsluiter. Naar ik vermoed omdat sprake is van een livecompilatie van diverse concerten. De tweede aankondiging is iconisch met zijn wolvengehuil.

Een dikke veertig jaar later glimlach ik om de puber die ik was. De opnamen dateren van 1974: hetgeen ik verwachtte zou pas vanaf 1979 opduiken, enkele nummers van Purple en Sabbath daargelaten. De plaat werd een ontnuchterend geschiedenislesje.
Mijn "ikken" van toen en nu vinden dezelfde nummers leuk. Hierbij valt me nu op dat de band in muzikaal opzicht een plek tussen de eerste generatie hardrock (Steppenwolf, MC5) en southern rock inneemt. De gitaarsolo's bijvoorbeeld doen me aan het laatste genre denken. Ze blijken nog altijd een klasse apart.

Van vermeende nazisympathieën heb ik rond BÖC nooit iets gemerkt. Wel met het flirten met het occulte (hier op Seven Screaming Diz-Busters, waarin "stoer" over een gesprek met Lu Cifer, hun grap, wordt verteld). Wat dat betreft tref je hier thematiek aan die later binnen metal modieus werd. Ook science-fiction bleek een terugkerend thema, op dit album zich uitend in geinige synthgeluiden, progressief voor die tijd.

Leuk om weer eens te horen, vier nummers komen op mijn streamingplaylist van de band.