Ozzy Osbourne - Randy Rhoads Tribute (1987)

Over briljant gesproken. Voor alle liefhebbers van de eerste 2 Ozzy platen kan ik deze ten zeerste aanraden. Het gitaarspel van Randy Rhoads is geweldig. Volgestouwd met solo's, vooral die in Suïcide Solution is geweldig. En dan staat er ook nog het instrumentaaltje "Dee" op.

5*

Eergister was de sterfdag van Randy Rhoads, helemaal vergeten die hierbij te zetten. Randy was een van de grootste gitaristen van de 20e eeuw, die zeker zijn sporen heeft achtergelaten op de hedendaagse Rock en Metal gitaristen.

http://img144.imageshack.us/img144/7573/randyrhoads2lk5.jpg

RIP. Randy Rhoads.

children of the grave, das toch wel erg vet met rhoads's solospel

Ik ben zo zot op zoek naar dit album dat ik zowat elke prijs zou geven als ik hem zou zien liggen in om het even welke winkel.


Hopelijk vindt ik deze nog ergens!

http://www.nl.bol.com/is-bin/INTERSHOP.enfinity/eCS/Store/nl/-/EUR/BOL_DisplayProductInformation-Start?BOL_OWNER_ID=1000004002335732&Section=MUSIC&lgl=1&plid=Ek%2eR5Lc7y7wAAAEUwVnnQKSQ&lgl_BOL_OWNER_ID=1&lgl_Section=1 daar kun je hem bestellen voor 7.99

Is op zich toch niey zo slecht te krijgen deze plaat, ik zie hem regereld liggen.

Maar jullie wonen ook (spijtiggenoeg) in een ander land.
(Wat raar omdat te zeggen tegen mensen die dezelfde taal spreken terwijl er in ons land mensen wonen die niets met ons gewoon hebben)

Desnood pindakaas je dit album gewoon.

Bwa, ik doe dat niet graag.

Hoe kun je jezelf een fan noemen als je niets eens een album hebt van een bepaald artiest?

En pareltjes en legendarische albums als deze moet je gewoon in je verzameling hebben. In het echt. (en liefst vinyl)

Ja, dat klopt je wilt het liefst alles origineel hebben

Van welke tour is dit eigenlijk? want ik zou graag de originele foto van de cover wel is willen zien. Maar overal waar ik zoek is het zowat paarsachtig...

Ik heb de foto gevonden!
Ik zal de link even plaatsen
Foto

Het is samengesteld uit 2 optredens, maar van welke tour weet ik niet precies. Die hoes staat wel precies voor wat Ozzy toen was; gewoon KEIHARD rocken, wat hij hier nog gewoon klaarspeelt met Randy!

"I Don't Know" t/m "Paranoid" is opgenomen in Cleveland, Ohio op 11 mei 1981. De gitaarsolo van Randy tijdens "Suicide Solution" is van het concert in Montreal, Quebec op 28 juli 1981.

"Goodbye to Romance" en "No Bone Movies" zijn van de allereerste Blizzard tour, waarschijnlijk van Southampton op 2 september 1980, dus nog met Bob Daisley en Lee Kerslake.

Dit album is een der beste albums ooit.
Dit is het gewoon. De ultieme Ozzy-plaat. Het gitaarspel van Randy, gewoon ongeloofelijk. Luister gewoon naar Crazy Train, je weet wat ik bedoel. (onbeschrijfelijk)

"Everybody go crazy". Doen we ook.

Jaren terug eens van Randy Rhoads gehoord, maar tot voor korte schafte ik deze aan (via Black Sabbath ben ik eea van Ozzy aan het kopen gegaan)

Ik heb van Ozzy een aantal Live CD's gehoord, die klinken goed, maar toch vind ik deze stukken beter klinken.., het heeft te maken dat Randy dan ook hierop meedoet, de nummers klinken gewoon beter.

Children of the Grave / Paranoid, zijn dan ook schitterende uitvoeringen (het zal toch het gitaargeluid van Randy zijn wat deze cd gewoon zo goed klinkt)

Ik denk als Randy nog geleefd zou hebben, dat de albums van Ozzy beter zouden klinken als hij hierop op meegespeeld zou hebben, hij speelde goed., helaas dat hij maar 25 is geworden

Beter dan elk live album van Black Sabbath, moet ik eerlijk toegeven (en ik ben nogal een Sabbath fan). Blaast alle Ozzy studio platen weg.

Echt een goed live-album. Eigenlijk is dit natuurlijk een live versie van 'Blizzard of Ozz' met nog wat extra nummers erop, maar dit klinkt zoveel beter dan de studioversie! Ozzy is (nog) goed bij stem, en het spel van Randy Rhoads krijgt hier net wat meer ruimte dan op de studioalbums.
Inderdaad beter dan de livealbums van Black Sabbath, maar Sabbath heeft dan ook geen echt goede liveplaten gemaakt (hoewel er dan wel weer een paar vette bootlegs zijn uit de periode met Ozzy).
Wat betreft de Black Sabbath nummers, zelf geef ik de voorkeur aan de versies van Sabbath, maar zoals Randy Rhoads ze speelt vind ik de nummers ook erg goed.
Ik zal deze plaat maar eens op mijn 'nog kopen'-lijstje zetten.

Fantastische live registraties, inderdaad. De energie spat er vanaf. Vooral Randy Rhoads mag hier schitteren. Luister maar naar Crazy Train. Kan dat nummer nog beter gespeeld worden dan hier?
De gejaagde versie van Children Of The Grave is ook fenomenaal. Rhoads door het lint op het eind. En Ozzy is hier ook nog eens goed bij stem. Wat willen we nog meer?
Voor liefhebbers van het debuut is het smullen want alle nummers ervan staan hierop. Aangevuld met Believer, Flying High Again en een handjevol Sabbath nummers is dit de ultieme tribute aan een veel te jong overleden muzikant.

Voor mij persoonlijk één van de beste live albums. Als 12 jarige hoorde ik de uitvoering van Suïcide Solution + Solo in de auto bij mijn vader. Het geluid van Randy Rhoads raakte mij toen enorm. Wat een snelheid en wat een gevoel legde die man in zijn spel. Op iets latere leeftijd dit album snel aangeschaft, hij draait nog regelmatig zijn rondjes.
Stuk voor stuk prachtige uitvoeringen, met veel Rhoads. De klassieke invloeden zijn duidelijk hoorbaar op bijvoorbeeld Revelation.
Toppers voor mij: Crazy Train, Mr. Crowley, Revelation, Suicide Solution en natuurlijk Children of the Grave met een Galopperende RR.

Een werkelijk briljant live album!!! De (h)eerlijke sound is om te watertanden en inderdaad; Rhoads krijgt alle spotlights opzich! En terecht want wat kon de beste man spelen!!
Mijn enige puntje van kritiek is het feit dat er (te) weinig nummers van Diary of a madman opstaan. Enkel Flying high again en Believer komen aan bod en dat vind ik jammer (en een gemiste kans!). Ik had het beter gevonden als i.p.v. de Sabbath nummers er drie nummers van Diary op hadden gestaan.
De coverfoto is trouwens één van de allermooiste foto's ooit!! Je voelt gewoon de blijheid, verbetenheid en gedrevenheid als je naar de gezichten van Ozzy en Rhandy kijkt!

Volgens mij stammen de opnamen van voor het verschijnen van Diary Of A Madman. Flying High Again en Believer waren voorproefjes voor de plaat.

Vandaag dit album op LP gekocht. Eindelijk. Hij stond al een tijd op mijn verlanglijstje, maar meestal vond ik een ander album dat ik toch liever wilde hebben.
Hoewel ik No More Tears vanwege de herinneringen die ik aan dat album heb hoger gewaardeerd heb, zou dit Tribute het album zijn dat ik zou aanraden als iemand me zou vragen welk Ozzy-album ze in huis moeten halen.
Tijdens de opnames van dit album was Ozzy nog goed bij stem en creatief waarschijnlijk aan de top van zijn kunnen. Bovendien had hij Randy Rhoads aan z’n zijde. Wat een virtuoos. Een krachtpatser op de gitaar, die tegelijkertijd toch ook heel subtiel kon spelen.
Dit album is bijna een integrale live-uitvoering van Blizzard of Ozz, aangevuld met een paar nummers van Diary of a Madman en een handje vol Black Sabbathklassiekers. Mijn grootste bezwaar tegen de eerste 2 albums van Ozzy is dat ze niet heel sprankelend klinken. Een beetje tam en mat. Hier rocken dezelfde nummers echter de pan uit. Randy Roads geeft z’n eigen invulling aan Tony Iommi’s partijen op de Sabbathnummers, zonder echter het origineel uit het oog te verliezen.

Waarom dan toch ‘maar’ 4 sterren? Omdat het album niet perfect is. Hoe goed Randy Rhoads ook mag zijn, ik ben niet echt een groot fan van lange gitaarsolo’s. En al helemaal niet van drumsolo’s. Vooral voor dat laatste trek ik er een paar punten af. Daarnaast komen de nummers van Blizzard hier weliswaar beter tot hun recht, dat betekent nog niet dat ik het ook allemaal briljante nummers vind. No Bone Movies bijvoorbeeld, en Steal Away the Night vind ik niet zo denderend, ook niet op dit album.

Toch is dit een prachtig eerbetoon aan Randy Rhoads.

4.0*.

Ah oké, dat verklaard één en ander.

Dit is echt een knaller. Nu hoor je hoe goed Rhoads live wel niet was. Ik heb alleen een cd waarvan de tracklisting niet klopt. De hoes geeft 14 nummers aan, de schijf 16 nummers (solo's zijn apart gezet).

Gitarist die ons helaas veel te vroeg ontvallen is.

Gus G is technisch beter, maar hierop bewijst Rhoads dat hij in ieder geval voor mij toch dé Ozzy gitarist was.

Als je dit hoort besef je weer hoe matig Ozzy's huidige shows zijn. Volgepompt met een dik, bijna screamo-achtig, gitaargeluid en constant een effect op z'n stem. Bah.

Mee eens! De laatste keer dat ik Ozzy live zag was op Fields of Rock in Biddinghuizen en dat was erg slecht. De keer daarvoor was met Ozzfest in het Goffertpark en dat was wél top trouwens moet ik zeggen!

Het mooie aan dit album los van de muziek is ook dat het een echt tribuut is en geen poging om zichzelf nog eens in de spotlights te zetten en te verrijken.

Klopt! En dan die hoes; fenomenaal!!!

Dit album is bij lange na niet zo briljant als de verstokte fans wel menen, maar evenmin zo saai als ik van tevoren had verwacht. We weten allemaal welke invloed Eddie van Halen heeft gehad en Rhoads heeft daar ook onder geleden: hij demonstreert nogal eens loze krachtpatserij zonder inhoud (Suicide Solution). Hier verraadt Rhoads dat hij uit de hoek van de glamrock komt (Quiet Riot inderdaad).
Maar het zou volstrekt onjuist zijn te stellen dat hij alleen maar een loze krachtpatser was zoals zoveel gitaristen van de jaren 80. Hij probeert wel degelijk de nieuwe speelstijl ten dienste te brengen van expressie. Sommige solo's vertellen een muzikaal verhaal. Dat kan ik altijd waarderen. Maar Rhoads beter dan Blackmore en Page in hun beste dagen? Nou nee. Misschien bijna zo goed als Gary Moore, wat toch weer niet gering is. En dan zou Rhoads binnen een paar jaar ook nog overtroffen worden door Kirk Hammett.
Iets soortgelijks geldt voor zijn riffs. Sommige van ze zijn alleen maar bedoeld om onwetende tieners te imponeren (Flying High Again is een voorbeeld), maar I don't know is een stap richting thrash.
Ozzy Osbourne zingt nog eenzijdiger dan in zijn Sabbath tijd. Ik mag zijn ietwat zeurderige stem wel, maar kan beslist niet zeggen dat hij een topvocalist is met al zijn beperkingen.
De rest van de band is volstrekt gezichtsloos. Don Airey mag af en toe een kunstje vertonen, maar is verder nauwelijks te horen. De bassist en de drummer houden de maat, maar voegen niets wezenlijks toe. Hun tamelijk beperkte vaardigheden hebben een tamelijk ernstige consequentie: Rhoads soleert snel, maar de band presenteert nergens een snel nummer. Verwacht geen Communication Breakdown, Rock'n'Roll, Highway Star of Kill the King. Er is niet veel fantasie nodig om te verbeelden hoe Led Zep, Deep Purple en Rainbow het zogenaamd snelle Steal Away hadden gepresenteerd, dat ook nog eens gevolgd wordt door één der saaiste drumsolo's aller tijden.
Kortom, het album hangt teveel aan twee toppers die nooit (helemaal) tot de absolute top hebben behoord.
Interessant is natuurlijk om de BS-klassiekers met de originelen te vergelijken. Ik ben er niet zeker van dat Rhoads' speelstijl wel past. Het goedkope (als verwijzing naar 10e rangs films, niet naar de band zelf) horror effect is wel weg en daarmee ook de humor van Iron Man. Children of the Grave is echter een verbetering; uiteraard was Iommi zelf nooit een geweldige solist en dat scheelt. Het is helemaal opmerkelijk hoe goed Paranoid het showy spel van Rhoads verdraagt. Ik kan niet zeggen dat het beter is dan het origineel, maar dat komt door Osbourne's vlakke zang, niet door de truks van Rhoads, die het komische element brengen dat in Iron Man afwezig is.
Kortom, een goed album in zijn soort, maar als ik er nooit meer naar kan luisteren zal ik niet verteerd worden door een brandend verlangen, zoals ik dat na 35 jaar nog met Made in Japan of Led Zep II kan hebben.