Ozzy Osbourne - Randy Rhoads Tribute (1987)

Vandaag dit album op LP gekocht. Eindelijk. Hij stond al een tijd op mijn verlanglijstje, maar meestal vond ik een ander album dat ik toch liever wilde hebben.
Hoewel ik No More Tears vanwege de herinneringen die ik aan dat album heb hoger gewaardeerd heb, zou dit Tribute het album zijn dat ik zou aanraden als iemand me zou vragen welk Ozzy-album ze in huis moeten halen.
Tijdens de opnames van dit album was Ozzy nog goed bij stem en creatief waarschijnlijk aan de top van zijn kunnen. Bovendien had hij Randy Rhoads aan z’n zijde. Wat een virtuoos. Een krachtpatser op de gitaar, die tegelijkertijd toch ook heel subtiel kon spelen.
Dit album is bijna een integrale live-uitvoering van Blizzard of Ozz, aangevuld met een paar nummers van Diary of a Madman en een handje vol Black Sabbathklassiekers. Mijn grootste bezwaar tegen de eerste 2 albums van Ozzy is dat ze niet heel sprankelend klinken. Een beetje tam en mat. Hier rocken dezelfde nummers echter de pan uit. Randy Roads geeft z’n eigen invulling aan Tony Iommi’s partijen op de Sabbathnummers, zonder echter het origineel uit het oog te verliezen.

Waarom dan toch ‘maar’ 4 sterren? Omdat het album niet perfect is. Hoe goed Randy Rhoads ook mag zijn, ik ben niet echt een groot fan van lange gitaarsolo’s. En al helemaal niet van drumsolo’s. Vooral voor dat laatste trek ik er een paar punten af. Daarnaast komen de nummers van Blizzard hier weliswaar beter tot hun recht, dat betekent nog niet dat ik het ook allemaal briljante nummers vind. No Bone Movies bijvoorbeeld, en Steal Away the Night vind ik niet zo denderend, ook niet op dit album.

Toch is dit een prachtig eerbetoon aan Randy Rhoads.

4.0*.

Een aantal jaren geleden heb ik I Am Ozzy gelezen, een biografie van en over Ozzy die de Prince of Darkness samen met Chris Ayres schreef. Een boek waarbij ik soms echt in een deuk van het lachen bij heb gelegen, maar wat me ook nog altijd helder bij staat, is het hoofdstuk waarin hij de dood van Randy Rhoads beschrijft. Je voelt echt aan alles dat Ozzy na al die jaren er nog niet goed van is en het is dan ook niet verwonderlijk dat hij in 1987, 5 jaar na het overlijden van Rhoads, een live-album uitbracht om zijn overleden gitarist te eren. En eren doet hij! Het is jammer dat dit een beetje een mengelmoes van verschillende shows met het nodige knip-en-plakwerk (bijvoorbeeld de solo, en enkel de solo, uit Suicide Solution is uit een ander optreden dan de rest van de song) is, ik heb nu eenmaal liever een echt volledig optreden zonder al te veel gepruts, maar het loopt wel allemaal naadloos in elkaar over. Een setlist bestaande uit een handvol Black Sabbath songs, maar die voornamelijk put uit de twee eerste soloplaten van Ozzy. Hoewel ik meer een liefhebber ben van Black Sabbath, zijn net die nummers net het minste aan dit optreden. Crazy Train, No Bone Movies, Flying High Again en Goodbye to Romance... Het zijn een aantal van de vele hoogtepunten in dit album. Moet ik dan toch een kleine smet noemen? Wel, dan is dat die studio outtakes van Dee. Vind het een vrij nutteloze toevoeging die (losstaand van de kwaliteit) niet bij het album past. Geweldige albumhoes trouwens, het plezier spat ervan af!

Prima live document en een mooi eerbetoon aan één van de meest invloedrijke gitaristen van begin jaren '80. De lofuitingen over Randy Rhoads na zijn tragische dood zijn bijna aandoenlijk. Als gitarist en persoon stond hij hoog in aanzien. Alle gitaristen die bij Ozzy na 1982 in zijn band kwamen werden tegen de meetlat gelegd. Terwijl Jake E. Lee, Brad Gillis en Zakk Wylde zelf al vreselijk goede gitaristen zijn. Vraag me wel af of RR nog lang bij Ozzy was blijven spelen want hij overstijgt alles en iedereen op dit album. Ozzy heeft veel aan hem te danken en als gitarist was Randy Rhoads echt een hele grote meneer. Dit album bewijst het.

Soms besef je pas wat je mist, als het voorbij is. Mede daarom deze dubbele ode van Ozzy aan diens overleden gitarist. Toch weten we dat Rhoads in 1981 af en toe zwaar genoeg had van de drankgelagen van de zanger en het gedrag dat deze dan tentoonspreidde. Het ontslag van bassist Bob Daisley en drummer Lee Kerslake, kort na het verschijnen van Diary of a Madman beviel hem evenmin, net als het feit dat er van hem werd verwacht mee te werken aan een tributealbum aan Black Sabbath, het latere Speak of the Devil. Rhoads overwoog te vertrekken.

Het noodlottige ongeval zette veel in een ander perspectief. Sindsdien zie/lees/hoor ik Osbourne altijd met grote compassie over Randy Rhoads spreken. Tot op de dag van vandaag. Dat de twee op het podium goed samenwerkten, bewijst dit Randy Rhoads Tribute.
Hierop ligt de nadruk op muziek van het Ozzy-solodebuut Blizzard of Ozz, met inmiddels op bas Rudy Sarzo en op drums Tommy Aldridge. De onbekende toetsenist Lindsay Bridgwater mocht in de coulissen zijn spaarzame bijdragen leveren. Op kant 4 overigens nog tweemaal met Daisley en Kerslake, liveopnamen uit Engeland volgens Wikipedia.

Anders dan in de jaren '70 de gewoonte was op livealbums klinken hier nauwelijks uitgesponnen versies in vergelijking met de studio-opnamen, al ontbreekt een drumsolo niet en worden de studioversies niet gekopieerd: daarvoor was Rhoads te creatief. Zo horen we dertien nummers plus nog een akoestische studiobonus waarop Rhoads Dee oefent.
Diens vloeiende gitaarstijl past goed bij de doorstart die Osbourne maakte, waarin één en ander compacter en lichter klinkt dan voorheen, toen Tony Iommi binnen Black Sabbath de meeste muziek schreef. De drie nummers die van die groep klinken, worden daardoor minder zwart en log, net als Brad Gillis later op Osbournes eerste livedubbelaar zou doen. Enige minpunt is dat ik graag meer van Diary of a Madman had gehoord.
De hoes geeft geen informatie over de opnamen en bandbezetting, maar des te meer ruimte aan de persoon van Randy Rhoads, een uniek talent dat inderdaad veel meer in zijn mars had dan alleen hardrock/metal, zoals vielip al in 2012 schreef. In de brief van zijn moeder Delores die op de hoes staat afgedrukt, noemt ze zijn liefde voor klassieke gitaarmuziek en zijn studieplannen hiervoor.

Mensen die niet genoeg van Rhoads kunnen krijgen zouden eens kunnen luisteren naar de twee albums die hij met Quiet Riot maakte in 1977 en 1978, oorspronkelijk alleen in Japan verschenen en nog altijd moeilijk verkrijgbaar. Gelukkig biedt YouTube enige uitkomst. De composities daarop waren weinig bijzonder, maar het gitaarspel spettert bij vlagen. Zie ook wat Sir Spamalot erover schrijft. Toch hoor ik liever dit Tribute, dat ik met een dikke 8 waardeer.