John Martyn - Bless the Weather (1971)

John Martyn, mijn ontdekking van het afgelopen jaar, en dan vooral deze plaat. Het is nooit te laat zal ik maar denken . 'One World' had ik al een tijd in huis, ook erg goed. Maar pas ruim een jaar later deze in huis gehaald en intussen al bijna grijsgedraaid. Met 'Just Now' als favoriet, maar de rest van de nummers doet er nauwelijks voor onder. Prachtplaat! 4,5*

Een van de vroegere platen van Martyn, en nu zonder Beverly. Als je de latere releases luistert merk je de ontwikkeling van zijn stem van zacht naar steeds rauwer.
Er staan een paar juweeltjes op zoals head and heart, en het blijft mooi, ook na jaren.

Mijn top10 was voor lange tijd ongewijzigd maar nu dan toch maar een plekje vrijgemaakt voor dit album. Én ik geeft 't de volle vijf sterren.

Dit is de eerste plaat waarbij JM van de folkpaden gaat afwijken.
Een prachtige plaat met een van de mooiste2 akkoorden nummers ooit. nl de titelsong van het album. Head and heart is een van mijn favoriete songs op deze plaat. En Glistening Glyndebourne....het eerste nummer met echoplex.

Wat is dit toch een mooie plaat.

Het eerste album wat ik leer kennen van John Martyn en heel blij toe! Dit is folk met een licht alternatief randje. Automatisch vergelijk ik dit met Nick Drake, vooral omdat het ook in zelfde tijd uitgekomen is. Dit klinkt allemaal wat voller, alhoewel Nick Drake zeker een grote favoriet van me is. Voor de tijd van het jaar is dit een perfect album, maar Bless the Weather? Hmm, heb ik mijn twijfels over Maar bless John Martyn zeker.

WAT een plaat! wat mij vooral bevalt is de jazz in John Martyn's stem, hij heeft net wat voller stemgeluid.

Eigenlijk al een blauwdruk voor latere albums, klinkt dit al echt zalig mooi, met jazzinvloeden ook.
Mooi zweverig album, de begeleiding is prima, maar de stem van Martyn is echt wel de troef van deze prachtplaat.
Het ligt nderdaad wat in het velengde van Nick Drake, met een toch iets vollere instrumentale begeleiding.

Ook dit is een prachtig album, niet zo goed als Solid Air dat dan weer wel .
Zweverig is idd het juiste woord. Het titelnummer is mijn favoriet;

Bless the weather that brought you to me
Curse the storm that takes you away

Teksten schrijven kon de beste man ook.

Ik hoop dat nog véél mensen deze prachtartiest ontdekken; Ikzelf ben er ook rijkelijk laat mee....

Ik ben beaster1256 dan ook eeuwig en drie dagen dankbaar om me op het BESTAAN van deze artiest te wijzen.

De meeste van zijn albums liggen bij Mediamarkt echt aan hele democratische medium prijsjes, dus daarvoor mag je het niet laten.

Mooi album, net als die andere 6 of 7 die ik ondertussen in recordtijd heb aangeschaft.

En ik denk dat ik voor het volledige oeuvre ga van deze eerder dit jaar overleden klasbak.

Op Internet zijn ze wel vrij lastig te vinden..

Ik heb deze prachtartiest vorig jaar ook ontdekt, dit is een tijdloos album dat je gerust op een late avond kunt draaien. Je kunt dit omschrijven als folk in de stijl van Nick Drake, maar dan met wat jazz en rock in verwerkt, het is ook wat breder gearrangeerd.
Sfeervol mooi album, inderdaad een zweverige sound mede door de zeer zachte manier van zingen. Het titelnummer en Walk to the Water zijn mijn favoriete nummers hier maar geen enkele song vind ik uit de toon vallen.

Een plaat die zich prima leent voor een druilerige herfstdavond met een pittig biertje met kriek erin. Vergelijkingen hoef ik niet meer te doen, met het bericht van LucM kan ik goed in mee gaan. John Martyn is een artiest die ik danzij Sounds heb leren kennen, die af en toe de ingeving hebben om bepaalde artiesten naar voren te halen en met een vriendelijk prijsje op de toonbank uiteen te stallen. Zo ben ik ook in aanraking gekomen met de al eerder genoemde Nick Drake.
Mooie plaat die je gerust 2x achtereen mag opzetten.

Perfecte plaat. heb deze leren kennen via Nick Drake. mooie nummers, prachtige stem. ook kwam er een glimlach op mijn gezicht toen ik hem singin' in the rain hoorde coveren

Misschien wel het ultieme Martyn-album, of misschien toch Grace and danger

Een van de eerste platen van John Martyn; geen pure folk, maar toch zie je dat Martyn duidelijk een eigen geluid had, toen al. Veelal simpele folknummers ('Singin' in the Rain' op het eind, erg grappig eigenlijk), en ook het lange, instrumentale 'Glistening Glyndebourne' is een buitenbeentje.

Grote kans dat dit album over half jaartje de volle mep scoort. Ben ik blij dat ik dit heb leren kennen

Stijn, zit je op te letten?

Dit is voor mij het begin van de beste periode van John Martyn, die uiteindelijk zou eindigen met Grace & Danger. Echt, elke album vanaf deze t/m G & D is simpelweg ijzersterk te noemen.
Deze ken ik nog niet zo heel erg lang maar is zich al tot een behoorlijke favoriet aan het ontwikkelen. Het is een lekker eerlijk album met af en toe al hints naar wat later nog zou komen.

Jazeker, heb de meeste platen in m'n updates gezet. Goed om te weten. Op een dag wil ik ongetwijfeld meer van deze unieke singer-songwriter in huis hebben.

Weet iemand wat Martyn er eigenlijk van vond dat zijn luchtige slotliedje vlak hierna opeens in een stuk minder aangename context in A clockwork orange werd gebruikt?

Ik heb dit nu een aantal malen gedraaid, en de vonk wil maar niet overspringen. Ik begrijp de vergelijkingen met Nick Drake en Astral weeks, maar wat hun werk aan aparts, persoonlijks en kwalitatief hoogwaardigs herbergt hoor ik hier gewoon niet, op een paar uitzonderingen na (Walk to the water en Just now zijn redelijk fraai en Glistening Glyndeboure is natuurlijk spectaculair).
 

In plaat verder in de tijdlijn en je komt in de categorie apart en bijzonder. Als je persoonlijk zoekt dan zit je vanaf dan sowieso gebakken want hij is alleen maar persoonlijker gaan schrijven. Grace And Danger is een van de meest hartverscheurende echtscheidingsplaten.

Kwam de remaster van Solid Air enige tijd geleden tegen en ben toen als een blok voor de artiest gevallen. Wat een kwaliteit heeft ook dit album. Prachtige stem en mooi spannend opgebouwd album. Hij doet wat speciale dingen met zijn gitaar. Vooral in het nummer Glystening is dat goed hoorbaar. Knap gemaakt en zeker als je het afzet tegen de de periode van begin jaren 70. Knap.

John Martyn is een zeer ondergewaardeerd artiest. Broem, heb je toevallig Grace and danger al gehoord? Ook zo'n geweldige cd! Ook niet te versmaden, Road to ruin, samen met Beverly. Laat je in het laatste geval niet misleiden door Allmusic, krijgt daar een lage waardering. Ze slaan daar wel vaker de plank mis. Er is trouwens nog zo'n ondergewaardeerde Schotse zanger (ook op Musicmeter), Jackie Leven.

Ik begrijp die vergelijkingen niet. John Martyn was volstrekt uniek, alleen al door zijn stem en manier van zingen. De enige connectie met Drake is dat het zeer goede vrienden waren en dat hij een liedje over Drake schreef, Solid air.

En Stijn, is die dag al aangebroken?

Ik schaam me een beetje, maar nee.... Komt nog wel.

Bedankt, ga ik naar op zoek. Ik heb Heaven and Earth inmiddels wel. Mooie stem had deze artiest die idd wel wat geleden heeft met de jaren. Het nummer Solid Air van de gelijknamige cd is overigens wel mijn favoriet tot op heden. Waanzinnig.

Solid air is inderdaad een prachtig nummer. Jackie Leven, waar ik het over had, heeft ook zo'n prachtige stem en heel veel mooie cd's gemaakt.

Singin' in the rain