The Damned - Strawberries (1982)

Oud maar toch lekker. Laat ik het maar tijdgeest noemen...

Is het niet een beetje raar dat een van de hoogtepunten uit de jaren '80 slechts 3 stemmen heeft?

Weer eens een band die ik vergeten was! Leuk om weer terug te zien! Punk met een beetje gothic.

Het loopt een beetje abrupt af maar hier is een clip voor
Stranger on the Town.

Nou, de gothic was hier nog niet zo aanwezig, wat dit album wat mij betreft net even iets beter maakt dan de gotihic van zijn opvolger Phantasmagoria. Ook een leuk album.
Grappig clipje.

Ik vind hem toch wel een stuk minder dan Phantsmagoria en Anything.

Is je goed recht natuurlijk, misschien moet je hem nog wat langer luisteren, Het merendeel (Generals, Life goes on, Under the Floor again, Bad time for Bonzo) zijn melodietjes die zelfs na 25 jaar nog staan als een huis, en ook niet meer uit mijn hoofd verdwijnen.

Nu ik dit album wat vaker beluister heb ik er toch wel een halve * bij gezet. Wat is dit toch een goed album.

Absolute favoriet is Under The Floor Again, maar dat komt ook wel door de sitar.

Er kan nog wel een halfje bijkomen, het schijfje wil de speler maar niet uit. The Dog is ook een zeer goed nummer, lekker lang ook.

Ik lees net in de krant dat de prijzen voor aardbeien de pan uit rijzen. (€ 7,50 voor een bakje). Komt volgens de experts niet door Wimbledon, dus het kan niet anders dat deze klassieker eindelijk massaal wordt ingekocht door de forumleden.
Is ook niets minder dan OK Computert; een top 10 plaats moet er binnenkort wel inzitten. (nu zijn 6 stemmen ook wel een beetje weinig voor dit meesterwerk).

I say hello, don't think that I don't know you're listening to me,
but please don't bother me, don't bother me
You bought this thing, so I would sing about that awful nuclear thing,
I hope won't bother me, won't bother me,
Your rolling stones and pop star clones don't even want to hear their moans,
I say don't bother me, don't bother me

..hier word ik nou helemaal blij van

Zo'n leuk liedje!

Wat een heerlijk plaatje is dit zeg! Vergeet punk, postpunk.. dit is traditionele maar speelse Britse kwaliteitsrock! In de beste tradities van Bowie of Roxy Music, maar ook oude hardrock invloeden, The Who, The Doors.. het wordt allemaal moeiteloos door elkaar gevlochten door The Damned. Alsof ze een plaat wilden maken waar ze al hun jeugdinvloeden op kwijt konden, en wat toch klinkt als een lekker toegankelijk (soms psychedelisch) papje. Prima gelukt zou ik zeggen!
Het begint nog redelijk postpunk met Ignite, maar via nummers 2-4 kom je al heel snel in een soort van eigenzinnige draai terecht bij het psychedelische The Dog, wat eindigt met gegrom. Life Goes On is het nummer waar de beroemde riff van Nirvana's Come As You Are inzit, maar op eigen kracht een uitstekend nummer en misschien wel beter dan Nirvana's nummer. Under The Floor Again is tenslotte ook één van de hoogtepunten, rare orgels en sitars worden door een popmolentje gehaald alsof het de normaalste zaak van de wereld is en het gaat er allemaal in als koek. Misschien is deze plaat een sarcastisch commentaar op hoe makkelijk het is om een toegankelijk hitgevoelig plaatje te maken, maar indien zo.. prima commentaar op zichzelf!

Klinkt interessant. Zal hem eens op mijn begin jaren '80-luisterlijstje zetten.

Grappig ook die link met Nirvana (en ook Killing Joke).

Ook The Damned was een van de plaatjes die ik van vroeger kende, toen ik nog een kleutertje was. Eerst dacht ik toen dat deze plaat "de Stroopberries" heette, (naar de titel van het album dus) Ook deze plaat leerde ik opdezelfte ogenblik en manieren kennen als Sandinista, London Calling en andere... En het is en blijft een heerlijk albumpje wat me ook gewoon steeds weer aan me kleutertijd doet denken. En dat is ook zeker iets waar ik nooit spijt van zal krijgen, dat ik al bezig was met dit soort muziek, ook al kende ik van velen de namen en de titels niet. Maar in 2004 had ik de doos met cassette bandjes weer gevonden en zo herondekte ik weer alle muziek waar ik straks berichten over ga schrijven en daar was ook The Damned er eentje van, en het was toen alweer een hele reis door vroeger. The Strawberries van The Damned is en blijft gewoon een ultieme klassieker. Echt een heel buitengewoon punkplaatje. Het begint allemaal lekker ruig met Ignite, en het is gelijk al lekker punkend raggen. Heerlijk dat begin en dan ook vooral die misselijkdraaiende laatste 15 seconden. Generals, is weer een stukje rustiger maar rockt er evengoed ook lekker tegenaan. Vooral die keyboard piano weet het plaatje compleet te maken. Met Stranger in The town keren we een beetje terug naar eind jaren 60 begin jaren 70. Dan komen we bij Dozen girls, wat er ook lekker tegenaan gaat maar toch hier en daar een beetje deprimerend klinkt en tegelijkertijd ook weer vrolijk, wat ook opmerkelijk is is aan het einde van dat nummer die tussenspel met dat valse drumspel. (die je ook wel vaker te horen krijgt tussen de nummers door) ik kon daar altijd wel erg om lachen omdat dat erg melig klonk, maar tussen Dozen Girls en The Dog veranderd dat algouw tot een griezelig gegrom wat ons naar het volgende nummer brengt, zoals gezegt The Dog, dat vind en vond ik altijd een erg eng en verontrustend nummer. Het begin alleen al met die sirene achtige ritme op de gitaar en die onheilspellende pianoklanken erdoorheen, daarna krijgen we weer een beetje standaard rockmuziek en naderhand mogen we weer kippenvel verwachten met die gegrom, en gehap en gehijg van The Dogs, met dat piepende zoemende deuntje op de achtergrond. Brrr. Gun Fury geeft weer een beetje rust in de tent en...opnieuw weer dat vreemde maar toch oh zo melige drumspel bij de overgang naar het volgende nummer. Pleasure and the Pain is ook zo'n bijblijvend nummer, bloedmooi en zeer emotioneel gespeeld. Ook dat orgeltje ertussendoor is fantastisch. Wat mij betreft ook een van de beste nummers op de plaat. Het lijkt ook kwa geluid een beetje op een broertje van Generals. Life Goes on was ook een fantastisch heerlijk nummer. En al op mijn 6de vond ik de nummer al erg op Come as You Are lijken van Nirvana kwa dat gitaarspel in het begin. (grappig dat ik ook nu hierboven ook lees) Bad Time for Bonzo is weer ff lekker raggen, ook een lekker tussendoortje dus. Hey....alweer dat grappige melige drumspelletje tussne de nummers door. Daarna komen we bij Under a Floor again, weet nog dat het nummer mij als kind nog niet heel veel deed maar toen ik daar op mijn 17de echt eens aandacht aan had besteed onbewust, vond ik het nog best wel een emotioneel nummer die niet echt bepaald vrolijk was. Dat sitar ertussen was ook uit de kunst en dan ook die bombastische orgelsynth geluid in het refrein. Erg bijzonder nummer alweer. En met Don't bother me word er echt eens iets gedaan met die melige tussennummer.

Met andere woorden, gewoon een schitterend album die je keer op keer opnieuw ervaart. Mijn kinderherinneringen zitten erin, eigenlijk zo'nbeetje alle momenten van waneer ik dit album beluisterde.

5,0*

Aardig album maar toch wel een stuk minder dan voorganger The Black album.Wel erg afwisselend maar dat vind ik op Strawberries niet echt een voordeel,wordt een beetje een onsamenhangend geheel.Desondanks zijn Generals,Bad time for Bonzo en Stranger on the town zeker de moeite waard.

Wat heeft 'Come as You Are' van Nirvana en 'Eighties' van Killing Joke gemeenschappelijk? Juist, de rif van de song 'Life Goes on' op dit album van The Damned

Geïnspireerd op, slechts toeval of gewoon jatwerk? Aan u het woord... blijft niettemin een mooi riffje...
Life goes on(song)-The Damned - YouTube

Killing Joke - Eighties - YouTube

Nirvana - Come As You Are - YouTube

3 mooie nummers, al ken ik Life Goes On veel minder goed.

Raar dat deze plaat zo opvallend weinig genoemd wordt als klassieker. Misschien komt het omdat het een allegaartje van stijlen is, je moet er wat voor doen om deze te waarderen (dit geldt eigenlijk ook voor de Captain's 1e solo lp die altijd als melig wordt beschouwd, niet mee eens!).
Ja een New Rose staat er niet op, dit is meer power pop maar dan zo goed!
Volgens mij hadden die gasten veel lol met deze plaat maken.

Doet Bad Time for Bonzo jullie ook 'n beetje aan Hüsker Dü denken? Heerlijk