The Damned - Phantasmagoria (1985)

Ik vind deze periode van The Damned wel de beste. Persoonlijk hou ik wel van de Gothic invloeden op dit album, alleen neigt de zang af en toe wel naar Tony Hadley van Spandau Ballet.

Shadow of Love is het mooiste nummer; ik luisterde toen ook vaak naar The Mission, en daar heeft het ook veel van weg. Absoluut een aanrader.

Grimly Fiendish

Al is er van punk nauwelijks of niets meer te vinden, dit album is prachtig te noemen. Heb m niet meer in huis, da's wel jammer, maar toen heb ik 'm grijs gedraaid. Het zijn de diepe klanken met een vleugje mystiek die dit album inderdaad beetje Gothic maken (al was er van die benaming toen nog geheel geen sprake). Die periode een aantal gigs van ze bijgewoond die voor sommigen teleurstellend waren. Maar ik denk dat de 'Damned'-fans toen nog in een idee leefden van Damned=punk, en hoopten op een gig van een punkband. Vanuit die invalshoek kan ik me de teleurstelling wel voorstellen. Ik vond ze live echter wel geweldig. 'Gewoon' rauwe rockmuziek, nedergedaald en opgestaan uit de 'dieptes' van 'Phantasmagoria' . 4*

Heerlijk Gothpop album van de voormalige punkers.

Het lijkt me absoluut onmogelijk om niet met een smile op je gezicht naar nummers als Grimly fiendish, Edward the Bear en Shadow of love te luisteren. Zwakke broeders zijn niet te vinden. Trojans is een mooie instrumentale afsluiter, Street of dreams een lekkere uptempo opener en Sanctum sanctorum het epische nummer. De overige drie nummers doen hier weinig voor onder.

Aanrader dit.

Er zijn bandjes die een briljant album maken en daar nog jaren op voortborduren (Feelies bijv). Er zijn bandjes die na een briljant begin hevig en geforceerd op zoek gaan naar nieuwe intellectuele wegen (U2, Coldplay) en er zijn bandjes die ergens beginnen en in hun achterhoofd het ideale geluid weten,maar waarbij het jaren duurt voordat ze het hebben gevonden (Elo bijv). Dit zijn natuurlijk de leukste bandjes omdat elk album anders is, niet volmaakt maar wel steeds scherp en dichterbij het uiteindelijk doel. The Damned is ook zo'n band waarbij de fans jarenlang getracteerd werden op steeds een ander geluid, maar altijd herkenbaar als the Damned.
Begonnen als punkers van het eerste uur in een jaar of 8 getransformeerd naar Gothicpop.
Wat mij betreft zijn het opeenvolgende trio Black Album, Strawberries en Phantasmagoria het beste wat ze hebben gemaakt. Op The Black Album wordt de punk ingeruild voor meer stevige rock, Strawberries is het ulltieme popalbum van the Damned en op Phantasmagoria zijn de nummers langer, meer uitgesponnen, en krijgt het geheel een bombastisch horrorsausje mee waarna nog enkele (wat mij betreft overbodige) albums met dit geluid zouden volgen.
Maar Phantasmagoria is een top album. Het begint al lekker met een kale sfeervolle saxofoon die al snel ontaard in grote bombast.
Sweet of Dreams is verder een typisch Damned nummertje van het beste soort. Catchie refrein en gezellige koortjes. Shadow of Love vond ik altijd een van de betere singles, maar doet nu enigzins gedateerd aan. Absoluut geen slecht nummer natuurlijk
There'll Come a Day, Is It a Dream, Edward the Bear en zeker The Eighth Day hadden zo op Strawberries kunnen staan. De nummers zijn minder bombastisch, kaler en gewoon lekkere melodieuse pop.
Het kernnummer op dit album is Sanctum Sanctorum. Het enige nummer wat een beetje serieus aandoet (voor zover dat natuurlijk mogelijk is bij The Damned). Een lang episch nummer, ingetogen maar toch bombastisch. Aanzwellende orgels, zware piano. Prachtig nummer. Zonder dit nummer (en de hoes natuurlijk) had dit album nooit zijn Gothic imago gehad.
Grimly Fiendish is de tweede single van dit album en staat ook nu nog als een huis. Net zo vrolijk als de singles van Madness en zeker net zo melodieus. Trojans is een beetje rare, geheel instrumentale, afsluiter van het album maar past wonderwel. Heeft wel net als Sweet of Dreams en Shadow of Love enigsins te leiden onder overproductie maar hoe het nummer na ruim 3 minuten muzak versneld zonder in chaos te ontaarden is toch wel erg fraai.
Mijn cd versie heeft ook nog de remixen van de twee singles. Die van Grimly Fiendish (The Bad Trip Mix) is bijzonder aardig, maar uiteraard kompleet overbodig. Die van Shadow Of Love (Ten Inches of Hell Mix) is ronduit slecht en bijzonder nerveus. De eerste minuut lijkt sprekend op de remix van A Forest wat wel weer grappig is, het eind is dan ook wel weer leuk. In de laatste 20 seconden zijn alle horrorclichés terug te vinden, inclusief weerwolf.

Ja, mijn cd versie heeft die twee remixen ook nog. Ik ga hem zometeen eens beluisteren. Hopelijk komt alles goed

Ik ben niet helemaal blij. Het geeft me een vieze smaak. Ik merk toch erg het punk erdoorheen en dan gemengd met lichte gothic en new wave. Zal ik er doorheen komen of kan ik hem beter meteen aan de kant leggen?

Ze hebben dan ook een punk verleden.
Logisch dat je dat er doorheen hoort.

Shadow of Love

Het nummer :Edward The Bear leent (met een knipoog) het lalala koortje van :Come up and see me,make me smile van bandje:Cockney Rebel.Pas geleden deze lp weer eens opgezet best wel een fijne plaat dit met sterke tracks als:Shadow Of Love en het duistere,sfeervolle :Sanctum,Sanctorum.Mooie hoes in Gothic sfeer.

de lp net beluisterd, een zware ontgoocheling. Niet dat het slecht is, maar een pak doordeweekse popdeuntjes.
Shadow of love is de enige uitschieter op dit album.

Punkbands die popmuziek gaan maken. The Stranglers sneden zichzelf ermee in hun vingers, The Damned laat zien hoe het wél kan. Beste album (samen met The Black Album) en geen enkel zwak nummer.

De punk is hier zo goed als verdwenen maar je krijgt er wat goeds voor terug,aanstekelijke power pop overgoten met een Gothic sausje.Daarnaast vind ik het songmateriaal erg goed,sterker nog er staat geen zwak nummer op Phantasmagoria.Shadow of love is het bekendste en beste nummer en verder zijn Is it a dream?,Edward the bear en het episch klinkende Sanctum sanctorum me erg goed bevallen.Sfeervol album dat zo'n 30 jaar na release prima overeind blijft en wat ik in de toekomst eens wat vaker uit de kast zal trekken.

heb een uitvoering met 2 bonustracks net correctie ingediend, verder een leuk album, met diverse 80's invloeden uit die tijd, vandaar wel erg gedateerd maar voor de liefhebber maakt dit niks uit.

Ik heb inderdaad ook de cd met de twee remixen.

En 1 van de mooiere albumhoezen

Altijd een goed album gevonden, maar sinds mijn militaire missie naar Afghanistan met stip gestegen. Denk ik aan deze tijd terug, dan zie ik nog steeds mijn Schotse collega (ha Iian!) die dit album in onze sectie opzet terwijl raketten van de Taliban inslaan. "Dance on, boys!"

Ja, muziek blijft raar. Waarom denk ik even aan mijn vml krijgsdagen en zet ik onbewust deze plaat op?

Net te jong voor de "golden age" van de new wave. Maar ook in '85 was er nog genoeg te genieten, zoals The Head on the Door, Love, Psychocandy en deze Phantasmagoria.