Peter Hammill - The Love Songs (1984)

Nu ik dit album vandaag in mijn top 10 heb toegelaten moet er ook maar eens een wat uitgebreidere ode aan dit schitterende album komen:

Het album opent met het nummer Just Good Friends van het album Patience, een nummer dat ik veel langer kende in een vertolking van Marc Almond (een zelfverklaard Hammill-fan).
Het heeft iets zwierigs, maar dat is het allerminst. Wat een desolaat gevoel weet dit nummer op te roepen. Het is het nummer dat me gelijk helemaal naar binnen wist te zuigen. Wat een emotie. Kippenvel en dat zal blijven tot de laatste tonen van dit album.
My Favourite van het album pH7 heeft een prachtige muzikale begeleiding en dat dan in combinatie met die pracht-stem van Hammill en dan heb je een nummer te pakken dat in je ziel snijdt.
Been Along So Long staat op Nadir's Big Chance. Hierop komt de saxofoon naar voren en krijgt een hoofdrol. Diezelfde sax die op een hoop albums een grote rol krijgt. Hier vind ik het een mooi toegevoegde waarde.
Wederom een krachtig, maar o zo triest nummer.
Ophelia, te vinden op Sitting Targets heeft een wat dromerige sfeer. Hierop laat Hammill horen wat hij allemaal met zijn stem kan. Mooie harmonieuze samenzang die mij weet te betoveren.
Again van het onlangs opnieuw uitgebrachte/geremasterde In Camera heeft iets duisters over zich. De sfeer is hier wat donkerder dan op de voorgaande nummers en hierin haalt Hammill vocaal wat vaker uit. En wederom die prachtige achtergrondzang verzorgd door Hammill zelf. Hemels zou ik het willen noemen.
If I Could is ook te vinden op The Future Now. Dit is een wat complexer nummer. Duidelijk minder toegankelijk, voorzover we kunnen spreken van toegankelijk in het geval van Peter Hammill. Het was het eerste nummer waar ik iets meer tijd voor nodig had om helemaal te begrijpen.
En dan is het tijd voor een absoluut hoogtepunt (Vision). Zo'n nummer waar je zo lekker op kunt zwelgen in emoties, op het walgelijke af (maar o wat is dat soms lekker). Het staat ook op het debuut album Fool's Mate, een album dat ik ook beloond heb met de maximale 5 sterren.
Wat is dit een mooi nummer. Een nummer wat mijn andere held Marc Almond live nogal eens zingt.
Prachtig prachtig prachtig prachtig prachtig prachtig prachtig (en ik stop nu maar voordat de hele pagina vol komt te staan).
Don't Tell Me (album: Enter K) gaat van start met de saxofoon op de voorgrond. Een nummer met een waanzinnig mooie opbouw. Het is dreigend en je voelt de spanning onder je huid kruipen. En dan die magistrale stem. Hammill geeft zich helemaal op dit nummer. Decadentie op en top in de hele sfeer van dit nummer, maar tekstueel gezien weer in en in triest.
The Birds van het album Fool's Mate behoort ook op dat album tot een van mijn favoriete Hammill Songs. Het is dat er hier maar 2 nummers aangevinkt kunnen worden, anders had deze er zeker eentje gekregen van mij. Heerlijk nummer, met name door de piano. Heel emotioneel ook, maar dat gaat voor alle nummers op deze verzamelaar wel op.
Beetje te veel kitsch? Kan best zijn, maar dat zijn elementen in muziek die ik altijd wel kan waarderen, en zo lang het gebeurt zoals op dit nummer juich ik het alleen maar toe.
Afsluiter (This Side of) The Looking Glass heeft iets weg van een mini-musical. Begrijp me goed: ren nu niet gillend weg. Maar het heeft een fenomenale opbouw. Het heeft drama. Het heeft eigenlijk zo ongelooflijk veel in zich waardoor ik inmiddels in de muziek-hemel terecht ben gekomen.
Misschien wel het mooiste nummer van dit album en zeker ook van het dramatische album Over waar dit nummer op te vinden is. Een album waarop Hammill de pijn van zijn scheiding bezingt, en die pijn is in dit nummer heel erg te voelen.

Ik heb altijd de regel 'geen verzamelaars in mijn top 10' gehad. Maar in dit geval kan ik nauwelijks van een verzamelaar spreken. Het zijn nummers die samen een perfect geheel vormen. Als je niet beter weet zou je het ook nooit in de gaten krijgen.
Vanaf vandaag kon ik die regel niet meer verantwoorden aan mezelf. Als een album me zo enorm weet te raken dan verdient het die plaats gewoon.

Ruby1966 heeft me per p.m. een tijd terug alert gemaakt op dit album waar ze zelf ook enorm van ondersteboven was.
Ruby................. dankzij jou heb ik dit album kunnen ontdekken. Dank je wel

fraaie compilatie van de inmiddels 76-jarige "living legend" Peter Hammill. 9 nummers van de man zelf plus 1 nummer "Been Alone So Long" van (Chris) Judge Smith, mede oprichter van Van Der Graaf Generator.

zoals hierboven al eerder aangehaald stuk voor stuk goede songs met sterke melodieen, muzikaal vrij minimaal omlijst en prachtig gezongen met die typisch Engelse onderkoelde "gentleman's voice" van Peter Hammill.

ben geen VDGG adept en de echte fan van zijn meer complexe werk met die band, zal deze muziek vermoedelijk minder waarderen. in die zin begrijp ik de opmerking hierboven van thyson over de "omschakeling van K3 naar Opeth". voor mij persoonlijk is het genieten geblazen van toegankelijke liedjes als "Just Good Friends", "My Favourite", "Ophelia" en "The Birds", hoewel een aantal nummers zoals o.a. "If I Could" ,"Don't Tell Me" of "The Looking Glass" ook die creatieve, eigenwijze Peter Hammill touch bevatten.

beschouw dit feitelijk als een prima singer/songwriter album, waarmee ook de doorsnee (pop) liefhebber goed mee uit de voeten kan.

opvallend dat het live album "Been Alone So Long" (The Naked Songs) dat in 2024 verscheen met een registratie van een optreden in Bremen (1985), vernoemd naar het derde nummer van deze compilatie, hier op MuMe geen enkele post of stem kreeg. kan me indenken dat de muziek daarvan in het verlengde ligt van deze "The Love Songs".

Blijkbaar stond dit album eerst als een regulier album op MusicMeter en dat is mijns inziens niet zo gek. Wat heeft Peter Hammill zelf over dit album gezegd:

"All [songs] are built on the original backing tracks with the exceptions of 'Again' and 'If I Could', which were based on live recordings form the K Group tour which eventually had a full release in 'The Margin'. With the sole exception of 'Been Alone So Long' I recorded new lead vocals so as to bring things emphatically into the present.

There's a strange mix to the reimaginings. A bit of drumulator here and there to add a rhythm structure but for the most part the overdubs are synths and occasional e-bow guitar. Stuart Gordon puts violin onto 'Vision' but he's the only external musician on the thing."

Dus als aERodynamIC dit album een coherent geheel vindt, is dat logisch. De toegevoegde synthesizers en ook de nieuwe zang maken het tot een eenheid. Het blijft natuurlijk arbitrair: leg je nadruk op de backing tracks, dan is het een verzamelalbum, leg je nadruk op de nieuwe toevoegingen, dan is het een nieuw album.

Zelf vind houd ik overigens meer van de originele versies.