Cat Stevens - New Masters (1967)

Deze opvolger ligt in de lijn van Stevens' debuut Matthew & Son, met ook weer leuke barokke semi-psychedelische en romantische popliedjes gearrangeerd voor band met waar nodig strijkers en blazers. De gemiddelde kwaliteit van de liedjes is net wat minder dan op de voorganger, op sommige nummers lijkt de melodie af en toe wat te laag voor Stevens' zangstem, de teksten zijn soms een beetje te hippie-feëriek (een lachend appeltje!) en er staat geen hitsingle op, dus dat deze plaat geen succes werd is begrijpelijk, hoewel het voor de oren van déze sixties-liefhebber absoluut geen slechte plaat is. De prima Decca/Deram-CD-release uit 2003 bevat als bonus de A- en B-kantjes van één eerdere en drie latere singles, geen van allen een hit, maar ironisch genoeg allemaal minstens zo interessant als het materiaal op New masters (met uitzondering van Image of Hell, geschreven als een bluesje, een songvorm die ik eigenlijk niet met Cat Stevens associeer). Natuurlijk zou twee jaar later de echte roem van Stephen Demetre Georgiou pas echt beginnen (en ten tijde van Mona bone jakon was hij nog altijd maar 22!), maar stiekem luister ik eigenlijk liever naar deze eerste twee platen.