Cat Stevens - Mona Bone Jakon (1970)

Velen kennen Cat Stevens wel van wat hitjes maar de reguliere albums zijn duidelijk minder in trek of de users op deze site hebben de weg er naar toe gewoonweg nog niet gevonden. Misschien komt het omdat de hits voor velen genoeg zijn of het komt omdat Stevens er een beetje tussen balanceert. Het is allemaal wat te zoet en poppy om van echte meesterwerken te spreken maar het staat ook mijlenver boven de gemiddelde wegwerppop uit die tijd.
Waar ik een tijdgenoot als Scott Walker in zijn beginperiode ook erg zoet vind neigt dat zelfs naar wat kitsch en daar kan ik Stevens ook al niet van betichten: het komt allemaal degelijk over. Bij Walker zorgt die kitsch-laag voor net wat extra's en die komt daardoor misschien toch beter over dan bij Stevens het geval (bij wie dat laagje niet aanwezig is)........
Allemaal gedachten over het waarom albums als dit Mona Bone Jakon niet veel belangstelling genieten hier. Of het klopt durf ik niet te zeggen. Op zich maakt me dat ook niet eens zo veel uit. Voor mij is dit soort muziek ten alle tijden goed toegankelijk en hoor ik er wel degelijk een hoop schoonheid in.

heb het album aangeschaft; binnekort schrijf ik m'n gedacht hier wel neer

Tijdens een interrail vakantie (1983) lagen we 's avonds in een veewagon naar muziek te luisteren. Ik vroeg aan een van m' n maten wat ie luisterde. "Cat Stevens". "Mag ik ook even?". Bleek best aardig en vooral laid back, maar ik was in de New Wave en heb het verder genegeerd.
Pas kwam ik deze plaat tegen. Moest denken aan bovenstaande. Nu eens aandachtig luisteren. Lady D'Arbanville is een evergreen, maar de rest?
Goeeeddd (dus). Gelijk nog een keer opgezet. Relaxte sfeer, oosterse invloeden, maar om nou te zeggen dat je overal blowdampen ruikt, nee. Daarvoor hebben een aantal nummers weer voldoende pit (I Think I See The Light bijvoorbeeld). Griekse vader, hè.
De goede donkere stem van Cat Stevens, met z'n wat puntige staccato stijl, past goed bij de voornamelijk akoestische gitaar- en pianomuziek, die afwisselend, melodieus en met voldoende breaks is.
Zoet en poppy? Ja, soms, maar vooral ook mooi, relaxed en af en toe lekker freaky. Kwalitatief hoogstaand & uniek in z'n soort.

Eindelijk op CD te pakken gekregen en daar ben ik erg blij mee , ik ga de plaat weer eens op mijn gemak beluisteren en er een waardering bij zetten.

Geweldig album van Cat Stevens.
Ik vond altijd Teaser & Firecat zijn Magnum Opus maar deze plaat staat absoluut op gelijk niveau.
Een helaas te vroeg overleden goede vriend mopperde dikwijls tegen mij dat ik van alle Cat Stevens albums zijn beste plaat niet in mijn collectie had staan.
Ik moet hem posthuum gelijk geven dit is een erg mooi album waar Cat Stevens wat feller uit de hoek komt vergeleken bij bijvoorbeeld albums als Tea For Tillerman & Teaser & Firecat.
Naast de klassieker Lady D' Arbanville vind ik Katmandu & Pop Star de beste nummers.

Cat Stevens genoot grote bekendheid eind jaren zestig tot aan begin jaren zeventig. Daarna ging hij meer op in de anonimiteit, mede ook door aanname van zijn nieuwe naam. Eigenlijk samen met tijdgenoot Al Stewart, kende ik alleen wat hits van hen en kon niet eens een gezicht bij die nummers plaatsen.
Lady D'Arbanville behoeft verder geen toelichting. De andere liedjes zijn aangenaam, eenvoudig van opzet maar wel zo effectief. Door het kleiner te houden en de gitaar met stem als hoofdzaak, zijn er daarnaast wel wat minder uitschieters in de vorm van de opener.
Edoch, een fijne luisterplaat, waarvan Pop Star heden ten dage voor flink wat ego programma's als tune zou kunnen dienen.

Leuk weetje is dat Peter Gabriel fluit speelt op dit album.

Pas geleden deze cd voor een euro uit een Franse kringloop gehengeld. Ik heb al wel wat van deze singer-songwriter, maar deze toevallig plaat nog niet. Bij het eerste nummer 'Lady d'Arbanville'de volgende anekdote:
Ik denk dat ik 13/14 was en na schooltijd struinde ik graag de platenzaken af in het stadje waar ik op school zat. Niet dat ik geld had, maar een platenzaak was zo wie zo een heilige plaats voor mij. Een zaak was eigenlijk een muziekzaak met instrumenten met een kleine afdeling platen. Een chagrijn van een eigenaar, maar had wel een leuke dochter, die soms achter de toonbank stond. Waarschijnlijk vertrouwde hij dat niet helemaal, want vaak na een tijdje kwam hij in de winkel met de mededeling dat ik eens op moest schieten. Op een gegeven moment was er een bakje met singles voor een euro, vaak met een blanco hoesje en op goed geluk er een paar gepakt en gekocht. Een paar gulden had ik nog wel. En daar zat 'Lady D'Arbanville' tussen en ik was gelijk verkocht.
Later heb de plaat Numbers gekocht met de hit Banapple gas, maar dat was toch wel heel anders.
Nu na zoveel jaren luistert Mona Bone Jakon prima weg. 'Lady D'Arbanville" steekt er met kop en schouder bovenuit, kom misschien ook dat ik er het beeld van knappe platenboer dochter nog heb. Maar de rest is prima muziek zo op de grens van jaren 60/70. Het klinkt allemaal nog wat naïef, dat is ook wel de charme. Kathmandu is ook een prachtig wat psychedelisch nummer. En ook Time vind ik een prachtig nummer.
Tot halverwege jaren 70 waren de meeste platen van Cat Stevens zeker de moeite waard, daarna werd het wat minder. En zijn platen met zijn Islamitische naam vind ik wel wat minder.

De eerste plaat van Cat Stevens nieuwe stijl, als de ultieme introspectieve singer-songwriter op zoek naar spirituele verlossing (en getooid met exotische krullen en een sexy baardje die hem bij de vrouwelijke fans ongetwijfeld geen kwaad zullen hebben gedaan). Het openingsnummer gaf al aan dat hij zijn gevoel voor een pakkende melodie nog bepaald niet kwijt was, maar de rest van de plaat maakte vooral duidelijk dat hij nu niet meer in Matthew & son-pop-modus zat maar in de folky luistermuziek met (grotendeels) kleine arrangementen. Voornaamste handlanger daarbij was de superbe gitarist Alun Davies, maar Stevens zelf verzorgde ook de broodnodige variatie met kleurige keyboards (volgens het CD-boekje door hemzelf bespeeld) en een slim gebruik van zijn fraaie hese stem in incidentele koortjes op bijvoorbeeld Lady d'Arbanville, Trouble en Fill my eyes. Voornaamste troeven: kleine luisterliedjes, een gevoel van intimiteit die gelukkig nergens humorloos wordt, uitstekende melodieën en een prachtige en onmiddellijk herkenbare stem die zowel romantiek als spiritualiteit belooft. (En die romantiek is dan niet per se van de spirituele soort, anders vernoem je je album niet naar, wel, laat Stevens het maar zelf vertellen : "Mona bone jakon is another name for my penis. It's the name I give it. It's not some sort of secret vocabulary, it's just something I made up.")