Cat Stevens - Mona Bone Jakon (1970)

De eerste plaat van Cat Stevens nieuwe stijl, als de ultieme introspectieve singer-songwriter op zoek naar spirituele verlossing (en getooid met exotische krullen en een sexy baardje die hem bij de vrouwelijke fans ongetwijfeld geen kwaad zullen hebben gedaan). Het openingsnummer gaf al aan dat hij zijn gevoel voor een pakkende melodie nog bepaald niet kwijt was, maar de rest van de plaat maakte vooral duidelijk dat hij nu niet meer in Matthew & son-pop-modus zat maar in de folky luistermuziek met (grotendeels) kleine arrangementen. Voornaamste handlanger daarbij was de superbe gitarist Alun Davies, maar Stevens zelf verzorgde ook de broodnodige variatie met kleurige keyboards (volgens het CD-boekje door hemzelf bespeeld) en een slim gebruik van zijn fraaie hese stem in incidentele koortjes op bijvoorbeeld Lady d'Arbanville, Trouble en Fill my eyes. Voornaamste troeven: kleine luisterliedjes, een gevoel van intimiteit die gelukkig nergens humorloos wordt, uitstekende melodieën en een prachtige en onmiddellijk herkenbare stem die zowel romantiek als spiritualiteit belooft. (En die romantiek is dan niet per se van de spirituele soort, anders vernoem je je album niet naar, wel, laat Stevens het maar zelf vertellen : "Mona bone jakon is another name for my penis. It's the name I give it. It's not some sort of secret vocabulary, it's just something I made up.")