MusicMeter logo menu
MusicMeter logo
poster

Poly Styrene - Translucence (1981)

mijn stem
3,72 (9)
9 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Avant-Garde / Pop
Label: Receiver

  1. Dreaming (3:48)
  2. Talk in Toytown (3:22)
  3. Skydive (4:10)
  4. The Day That Time Forgot (3:31)
  5. Shades (3:20)
  6. Essence (3:33)
  7. Hip City Hip (3:02)
  8. Bicycle Song (2:33)
  9. Sub Tropical (3:05)
  10. Translucence (3:12)
  11. Age (3:10)
  12. Goodbye (3:47)
totale tijdsduur: 40:33
zoeken in:
avatar van jellorum
andere hoes van dit album

verklaart iemand zich nader?

avatar van RonaldjK
3,5
Uhm... Is dit dezelfde zangeres als van punkgroep X-Ray Spex? Ja dus. Mede door de lieflijke dwarsfluit die diverse malen opduikt, is van punk geen sprake en zelfs new wave is ver weg. Dit is pure pop met uitstapjes naar... easy listening en folk. Dat neemt niet weg dat ik mooie liedjes tegenkom, ook al hoort dit eigenlijk niet thuis in mijn reis door new wave.
Ach, van punk naar pop? We zouden het vaker tegenkomen. Later zou bijvoorbeeld Feargal Sharkey van The Undertones eerst met die groep voor een popgerichte koers kiezen om vervolgens solo een vorm van kwalitatief hoogwaardige blue-eyed soul te gaan maken. Het is in Styrenes geval alleen onverwacht en bovendien als een veel radicalere overstap.

De nummers met dwarsfluit brengen zonder uitzondering een dromerige sfeer. Het instrument is bepalend in opener Dreaming, verderop in Shades. Het lijkt dan wel alsof we naar een album uit 1968 luisteren, de tijd dat Debbie Harry van Blondie nog een hippiemeisje was in de groep The Wind In The Willows.
In Talk in Toytown klinken synths zoals bij Yazoo, het blijkt het meest moderne nummer van de plaat te zijn, want popfunk volgt in Skydive en de dwarsfluit van Ted Bunting keert terug in The Day That Time Forgot. Essence doet hetzelfde met bovendien knusse conga's.

Kant 2 opent met de popreggae van Hip City Hip, compleet met saxofoon van opnieuw Bunting. Meer pop in Bicycle Song, dwarsfluit, conga en castagnetten in het zwoele Sub Tropical en dartelende piano in titellied Translucence - plus alweer dwarsfluit, een alleraardigst popliedje.
Iets steviger is Age dankzij saxofoons, via Goodbye is daar met akoestische gitaar een uiterst ontspannen slot.

MuMe noemt het hier bovenaan avant-garde. Dát is vér bezijden de realiteit. New wave dan? Geenszins, maar de loungepop is te leuk om onvermeld te laten.
Mijn queeste door new wave kwam van de New Yorkers van The Shirts en hun Inner Sleeve en vervolgt bij het tweede album van The Passions met daarop hun enige hitje; op naar Thirty Thousand Feet over China.

avatar

Gast
geplaatst: vandaag om 07:28 uur

avatar

geplaatst: vandaag om 07:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.