X-Ray Spex - Germfree Adolescents (1978)

Wel leuke punk op zich, alleen die stem hè...

Oh Bondage.. is natuurlijk één van de allerbeste punktracks. Ooit. Period.

Rest van het album is ook lekker, en die stem. Tja. Hoort erbij!

Die stem die gaat nog wel, af en toe een tikkie vals, maar die saxofoon is af en toe gewoon teveel van het goede.
En naast het al genoemde Oh Bondage is I Am a Poseur natuurlijk ook een classic.

Hmm dat gemiddelde hier is best wel erg laag. Op andere sites word dit album toch vaak gezien als klassieker en, wat mij betreft, terecht!

Oh Bondage Up Yours is echt een van de beste punktracks die ik ken, en de rest van het album staat vol met heerlijke saxofoonpunk, met die heerlijke (ok, je moet er van houden) stem van Poly Styrene.

Andere hoogtepunten zijn I Am a Poseur, The Day the World Turned Dayglo en Let's Submerge.

Ruim 4 sterren!

Het lage gemiddelde hier snap ik echt niet. Die saxofoon en Poly's stem maken deze band tot wat het is, het recalcitrante zusje van alle Blondie's en Patti's van die tijd. Album staat vol met klassiekers, die hierboven al genoemd zijn, met Oh Bondage als fantastische afsluiter.

En 'af en toe een tikkie vals' opmerken bij een punkplaat. Tjaaaaaaaa.

Stem dan zelf ook ff...

Wilde ik doen, ik moest er nog wat luisterbeurten tegenaan gooien.

Jammer trouwens dat het halverwege wat gas terugneemt, want dan kakt het meteen ook wel hard in. Gelukkig gaat het op het eind gewoon weer verder waar het gebleven was, en dat maakt deze plaat toch een goede vier sterren waard. Hoi hoi!

Germ Free Adolescents

Hoekige, catchy gitaren, snerpende sax-solo’s en de fierceness van Poly Styrene.
Neem deze ingrediënten, voeg daarbij uitstekende songs als het titelnummer, Identity, I Am a Poseur, Artificial, I Am a Cliche enzoverder.
Songs van een constant hoog niveau, nergens een minder moment..
Wat krijg je dan?
Een meer dan goeie plaat..

Ik heb de indruk dat muziek vandaag de dag vooral erg serieus moet zijn, geef mij maar deze gasten die het niet te nauw nemen met zichzelf….…my idea

Had zeker 4* kunnen zijn, maar dit duurt voor een punkplaatje toch echt iets te lang. Die hoeven van mij echt niet over de 40 minuten namelijk, gaat me nu naar het eind toe toch iets te veel tegenstaan daardoor. Wel leuk verder, met als favoriet Identity!

Naar het einde toe krijg je toch nog fantastisch werk als Plastic Bag en Bondage Up Yours...kunnen niet meer stuk die nummers.
En Germ Free Adolescents of een Warrior In Woolworths zijn allesbehalve just punk, dreamy pop-songs zou ik zeggen.
Voor mij is dit meer dan een gewone punkplaat....
Die sax in Identity maakt het tot zoveel meer..

Blijft een schitterend werkstuk deze plaat...voor mij dan.

Voor mij ook. Juist omdat het anders is dan gemiddelde punk.

Die is juist geweldig zelfde voor de saxofoon.

Nou die stem ontneemt mij ook veelal de zin om verder te blijven luisteren naar deze plaat...

fantastische plaat blijft dit wel hé... die no nonsense attitude, dat energieke en strakke boeit en vermaakt me gewoon mateloos


...dat handjeklappen in I Cant Do Anything....

geweldig toch?

en dan:

Freddie tried to strangle me
with my plastic popper beads
but I hit him back
with my pet rat
yeah I hit him back
with my pet rat

Het origineel is dan ook 10 minuten korter. De CD-reissue uit 1991 heeft (zoals altijd om obscure redenen) de originele tracklist op shuffle gezet en vier bonustracks toegevoegd, waaronder de single "Oh bondage up yours! / I am a cliché" van een jaar eerder. Inmiddels staat hierboven de originele tracklist.


De geweldige stem van Poly Styrene is juist de één van de drijvende krachten achter dit album! De andere is natuurlijk die heerlijke saxofoon van Rudi Thompson. Germfree adolescents is echt een onweerstaanbaar stukje bubblegum-punk. En onweerstaanbaar wordt het door die uitbundige mix van punk-spirit, catchy hooks en pure lol die de band continu uitstraalt. Neem alleen al de verrukkelijke opener "Art-I-Ficial", een masterclassje "De eerste klap is een daalder waard". Andere hoogtepunten laten niet lang op zich wachten: "Obsessed With You", "Identity", "Genetic Engineering", "I am a Poseur", etc. Genieten!

Rijk zijn de bandleden trouwens nooit geworden van dit album. Poly Styrene kreeg voor de moeite een cheque van 178 pond van EMI.

Styrene mag gehoord worden als de vrouwelijke tegenhanger van Johnny Rotten, al is deze plaat niet zo goed als die van de Sex Pistols, Never mind the bollocks.

Niet aan mij besteed, op één of andere manier werken vrouwelijke vocals en punk niet bij mij itt tot bv de postpunk-wave zoals Au Pairs, Slits, Raincoats, Siouxsie of grand ol´ lady Patti Smith. Vindt het muzikaal ook wat saai.
The Clash, Damned, Buzzocks etc dig ik wel.
De lp opgepikt pas geleden, gaat er weer uit.

Heerlijk album van X-Ray Spex, voortgekomen uit de eerste golf punkbands. Troeven zijn de krachtige stem van Poly Styrene, alias van Marianne Joan Elliott-Said, en het saxspel. Opgericht in Londen in 1976 verschenen eerst enkele singles, afgetrapt in 1977 met Oh Bondage Up Yours! De sax wordt dan nog bespeeld door Lora Logic, die op 16-jarige leeftijd de groep verliet en ten tijde van Germfree Adolescents is vervangen door Rudi Thompson. In 1977 belandde de groep op 2-LP Hope & Anchor Front Row Festival.

Het oorspronkelijke album brengt met z'n 35 minuten een enerverend half uur. Op streaming trof ik de cd-heruitgave uit '91 aan met andere trackvolgorde en bonusnummers - jammer, maar heb een eigen afspeellijst gemaakt met de oorspronkelijke twaalf nummers, zoals MuMe die hierboven vermeldt.

Styrene kan klein zingen (Warrior in Woolworths) en zet waar het moet haar misthoornstembanden (Identity) in. Daarbij was ze een opvallende verschijning, met onder meer een gebitsbeugel, toen nog een zeldzaamheid. Haar teksten hebben als voornaamste thema anti-consumentisme. Dit alles maakt haar alleen maar intrigerender, zeker als gitarist Jak Airport (Jack Stafford) daarbij leuke lickjes tentoonspreidt.
Favorieten zijn het rockende Art-I-Ficial, het snellere Obsessed with You, Identity (als single #24 in juli '78), Genetic Engineering met z'n opvallende tekst die lijkt geïnspireerd door tv-serie De Man van Zes Miljoen en waarin Styrene in het Duits aftelt, het melodieuze titelnummer (als single #18 in november) en het denderende The Day the World Turned Dayglo, hun eerste hit, #23 in april. Twaalf maanden later, april '79, haalt non-albumsingle Highly Inflammable #45.

Van Logic hoorden we in '79 meer via haar groep Essential Logic. Halverwege dat jaar stopt X-Ray Spex. Twee leden beginnen Classix Nouveaux, vanaf 1991 is X-Ray Spex af en toe weer actief. Airport overlijdt in 2004, Styrene in 2011.

Punk zat in 1978 in Londen nog op een hoogtepunt, al sloegen uitputting, mismanagement en ruzies her en der toe. De term new wave kwam meer en meer in zwang. Mijn reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave kwam vanaf The Boys. In diezelfde periode scoorde Devo in Nederland, een album dat ik al behandelde en dus is het volgende station van het eveneens Amerikaanse Talking Heads.

Ik kende dit helemaal niet maar spotify speelde dit spontaan af nadat ik The Cramps had zitten luisteren. Ik ben aangenaam verrast. Soort rauwe versie van Blondie ofzo. Lekker die scheurende saxofoon.

Waarom bleef het maar bij één album?

Omdat frontvrouw Poly Styrene niet zo dol was op de schijnwerpers, zo kwam ik her en der tegen. Zoals hier. Ze maakte nog solowerk, om te beginnen Translucence.