Ozzy Osbourne - Under Cover (2005)

Hoe het komt dat deze plaat een bovengemiddelde score heeft gekregen snap ik echt niet want dit is het zwakste wat Ozzy in jaren heeft gedaan. Zwakke covers met een werkelijk verschrikkelijk slecht zingende Ozzy. Tijd dat de heer Osbourne eens op pensioen gaat of zich beperkt tot het clown spelen op televisie. Rommel!

Luister liever naar de originelen of een ouder Ozzy album dan hier je tijd mee te verdoen.

Complete cover albums zijn dan ook zelden goed...

tja... waardeloos wat mij betreft..

Hier worden toch wat geweldige nummers verkracht, zeg
21st Century Schizoid Man, All the Young Dudes, Sunshine of Your Love

Fire en Sympathy for the Devil vind ik nog wel aan te horen, voor de rest:

1,5*

Het is inderdaad een matig coveralbum, zoals vaak met coveralbums.
Als het op geslaagd coveren aankomt en er een eigen sfeer aan toevoegen, denk ik aan Bryan Ferry.
Welke nummer (nummers eventueel) was de single van dit album?

Van welk jaar en welk album is 'Changes' origineel?

Vol. 4, ik meen 1972.

Thanks! Het is dus een oud Sabbath-nummer...
Het wordt dringend tijd dat ik me eens in Black Sabbath verdiep.

Een heel slecht album. De Rolling Stones cover is nog wel aardig, maar verder is het slecht. Met als absolute dieptepunt (het overgeproduceerde) Mississippi Queen.

Hier kwam ik niet doorheen toen ik het beluisterde. Halverwege afgezet.

Nog eens opgezet, maar het is een drama. John Lennon heeft de hoofdrol hier, dat is helemaal een foute beslissing. Die man had een hele gevoelige stem, en Ozzy komt dan met zijn dramatische stem alles om zeep helpen.

For What It's Worth is ook waardeloos, wat heeft Buffalo Springfield hem misdaan dat ze dit verdienen?

Ik heb de man hoog zitten maar dit is een kwelling.

Met dit volledige cover album bereikte Ozzy zijn volledige dieptepunt in zijn carriere tot nu toe. Trieste plaat, er zitten zelfs geen covers tussen die nog redelijk te pruimen zijn.

Ik heb 21st Century Schizoid Man van Ozzy eens beluisterd en ben niet van plan mezelf verder te kwellen met meer van dit album, wat een gedrocht, die cover.

Ik sluit mij volledig bij bovenstaande berichten aan. Ik heb het hele ding gehoord en het is een marteling.

Under Cover is een uitstekend instrument om verdachten mee te doen laten doorslaan in de verhoorkamer.

Draak van een cover-album

Vind het wel jammer dat dit gewoon niet goed is, de "list of covers" was leuk om te zien, de uitvoering wat minder. Al vind ik het gemiddelde wel wat overdreven, sommige zijn nog wel te doen.

De Beatle/Lennon songs zijn nog te doen, Woman gaat toch wel?

Het gemiddelde ligt hoger dan jouw stem...

Ja eigenlijk wou ik 2 stemmen, maar dat was m net niet

Belachelijk slecht album. Ongeïnspireerd de nummers afgeraffeld.

Laten liggen!

Changes staat hier toch niet op?

Nee. Maar waarom vraag je dat ? Changes is van Black Sabbath en staat op Vol.4

Dit is echt schrikken geblazen, bekende nummers worden hier volledig kapot gemaakt. Van klassiekers als For What It's Worth, 21st Century Schizoid Man en Sunshine of Your Love blijft niks meer overeind. Het enige waarvoor dit album goed is, is om even flink te kunnen lachen want dat ga je zeker doen.

1,5*

Geen quotering hier, want ik moet toegeven dat ik bijna elk nummer halfweg "geskipt" heb. Foute boel dit, sowieso, en naar mijn mening een dieptepunt in een oeuvre dat ik qua solo materiaal maar niet in de vingers krijg.

Ik moet toch benadrukken dat dit echt wel tenenkrommend slecht is...

Wat een ellende is dit...

Deze is inderdaad vreselijk. Wel jammer, want Jerry Cantrell is een erg interessante gitarist, en Mike Bordin een gave drummer. Ik zou eigenlijk wel een plaat willen horen van die twee, maar dan zonder covers en zonder Ozzy.

Die plaat is er al: Jerry Cantrell - Degradation Trip (2002) - MusicMeter.nl

Oh maar die ken ik al jaren. Wat stom van mij...

Heerlijk, zo slecht dat het leuk wordt. Heb deze bij Dodax aangeschaft nog net voor de huidige prijsstijgingen. Vooral van Changes draait mijn maag om want dat beschouw ik van oudsher als een klassieker (vond ik dus ook minder leuk, deze versie met dochterlief). Moeilijk favorieten aan te wijzen als het voornamelijk dikke meuk is. Ga denk ik voor Go Now, Good Times en de Rolling Stones cover als minst verprutst.

Wat moet je hier nou mee? Go Now en Working Class Hero vind ik nog wel goed. De rest? Tja, het is lachwekkend.

Under Cover verscheen in november 2005, vier jaar na Down to Earth en drie jaar na het begin van tv-serie The Osbournes. Verbaasd en geamuseerd zag ik een chaotisch huishouden inclusief poepende hondjes, een villa met volgepropte kamers en de mompelende madman die zelfs de afstandsbediening niet snapte en zich wankel voortbewoog. Wel had ik meer van de muzikant Ozzy Osbourne willen zien: repetities, tours; dat werk. Maar goed, het ging hier om het familieleven en alhoewel de vader des huizes aanvankelijk tegen was, overreedde manager en echtgenote Sharon hem.
Het leverde hen in financieel opzicht geen windeieren op, plus grote bekendheid buiten de metalwereld. Wel koos (de uit dit huwelijk geboren oudste) dochter Aimee ervoor om buiten de camera's te blijven, waarvoor ik veel begrip had. En dan verschijnt Under Cover, waarbij Osbourne inmiddels zo bekend was dat de voorzijde van de hoes slechts zijn voornaam vermeldt.

Een coveralbum an sich vond ik geen verrassing. Al in augustus 1981 zinspeelde de zanger erop, wat ik had onthouden. Kees Baars vroeg hem in Oor 17: "Wat ben je precies van plan op die tweede elpee?"
Hij antwoordt: "Nou, gewoon, mooie songs met een melodie en niet dat stomme Sabbath-gebeuk. Misschien doe ik wel een compilatie van Beatles-songs".
Hij maakte er dus nooit een geheim van dat hij melodieuzer wilde werken en op Under Cover is duidelijk wat zijn favorieten uit de jaren '60 en '70 zijn/waren. Je komt dichter bij de mens Ozzy, of moet ik juist daarom schrijven: John Osbourne? Het is tevens muziek die eind jaren '70 en begin jaren '80 op Nederlands enige popzender Hilversum 3 klonk als er oudjes werden gedraaid. Muziek van voor mijn tijd waarmee ik alsnog opgroeide.

Stevige nummers worden afgewisseld met ingetogener werk. Van The Beatles komt In My Life langs, van John Lennon solo Woman en het hem op het lijf geschreven Working Class Hero. Ander melodieus, ingetogener werk vormen Go Now van Moody Blues, All the Young Dudes werd geschreven door David Bowie en bekend via Mott The Hoople, For What It's Worth van de hand van Stephen Stills en bekend via Buffalo Springfield en Good Times van Eric Burdon van The Animals.
De stevige nummers bevatten de nodige blues: Rocky Mountain Way van Joe Walsh, Mississippi Queen van Mountain, 21st Century Schizoid Man van King Crimson, het Osbourne goed passende Sunshine of Your Love van Cream, Fire van Arthur Brown en Sympathy for the Devil van de Rolling Stones. Met die laatste twee nummers hint hij naar zijn imago van boosaardige rockster.

Momenteel een gemiddelde MuMe-waardering van 1,87 ster? Ik geef wat ik ook deed bij de coverplaten die Deep Purple en Saxon tijdens de coronalockdowns maakten: een degelijke 3,5 ster.