David Crosby - Oh Yes I Can (1989)

Goed album, zijn eerste solo plaat sinds het meesterlijke "If I Could Only Remember My Name" uit '71. De muziek is heel anders op "Oh Yes I Can". Dit neigt meer naar de wat stevigere rock en zoetere pop dan het psychedelische van zijn solo debuut. 'Drive My Car' (nee, geen Beatles cover) vind ik een geweldig nummer, en ook 'Monkey And The Underdog' en 'Tracks In The Dust' zijn heel goed. De rest is niet bijzonder, maar zeker goed te pruimen. En die stem he... die is als altijd geweldig. Graham Nash doet ook weer even mee (wat een verassing...) en Jackson Browne is ook verdienstelijk aanwezig. Crosby was dan ook vaak gastartiest op Browne's platen (o.a. "For Everyman", "Saturate Before Using" en "The Pretender"). 4/5

Drive My Car is inderdaad een geweldig nummer, hardrock van David Crosby dat had ik nog niet eerder meegemaakt. Bevalt erg goed moet ik zeggen. In the Wide Ruin en Tracks in the Dust zijn verder ook aanraders. Echt bijzonder is het album ook weer niet, maar toch staat er genoeg leuks op.

Ook toevallig dat ik Down en Stijn tegen kom bij een redelijk onbekende cd van David Crosby. Jullie schrijven nooit iets bij cd's van CSN&Y!

Wel altijd handig dat ik al gelijk een referentie kader heb dat ik altijd kan bijvallen!

David Crosby heeft in periode 1971-1989 geen solo cd's gemaakt, wel nog met Nash ('72, '75, '76) en in CSN verband ('77, '82). Pas na deze cd Oh Yes I Can! (wel een vooruitziende blik!), komt hij als songwriter eindelijk weer een beetje op stoom.

Zonde van het talent, dat hij in de tussenliggende periode heeft weggegooid met een drugs- en drankverslaving. Gearresteerd wegens verboden wapenbezit. Een jaar gevangen gezeten.

Een jaar eerder was wel de andere 'ik heb het 18 jaar niet gedaan' reünie, met Stills, Nash & Young (1970-1988) en de cd American dream. Op deze plaat komt Crosby er een beetje bekaaid van af, met de ballad Compass maar ook met de ijzersterke rocker Nighttime for the generals.

Vooral een leuke tekst, het had zo op Living with war van Neil Young kunnen staan, met wat aanpassingen.

David Crosby had dus al een jaar na de CSNY reünie een solo-cd, waar ik hem heel vitaal en krijgslustig op vind klinken. Er staat tot mijn volle tevredenheid ook wat steviger werk op (Drive my car).

De laatste 10 jaar zijn we natuurlijk verwend door de begeleiding van Jeff Pevar en Chris Raymond, hier moet Crosby het nog stellen met een oude garde aan studio-muzikanten. Toch klinkt de cd niet slecht en komen zelfs Graham Nash & Stephen Stills nog even snel om het hoekje kijken.

Per slot van rekening stond voor 1990 de door iedereen bewierrookte CSN cd Live it up ingepland!

Het ziet er naar uit dat ook deze out of print gaat raken. Zonde..

CDWOW, Bol, NLStore, Cosmox leveren hem al niet meer. Ik heb hem snel bij Plato besteld voor 4.50 (+verzendkosten).

Bericht verplaatst naar David Crosby

Wat een lage score zeg. Ik vind dit album nog zo slecht niet hoor. Zijn debuut overtreft ie natuurlijk niet.

Mooie plaat inderdaad met een stuk of 4 echte pareltjes en voor het overige mooie nummers.

Ik dacht door de cover eerst even dat dit een Kerstplaat was. Crosby heeft ook wel wat weg van een B-Kerstman. Gelukkig is het gewoon een lekker plaatje geworden die de jaren tachtig sound tot een limiet brengt, maar er gelukkig niet overheen gaat.

Album is vanaf 27 november weer leverbaar, geremastered op het Nederlandse reprintlabel Music On Cd. Prijs: 10,99.

Tijd lang niet op waarde geschat . Ik had hem ergens gebrand slingeren ,maar heb hem hoogst waarschijnlijk slechts 1 x oppervlakkig beluisterd. Kwam hem nu tegen in prima conditie voor weinig en ik moet toegeven dat ik hem al die jaren onterecht links heb laten liggen. Teksten zijn wat pover ,maar muzikaal is dit een prima plaatje. Ook de stem van Crosby blijft een genot voor de trommelvliezen. 3 en halve pegel voor deze walrus op jaren.

Wat een extreem lage score heeft deze plaat. Ik vind het echt grotendeels een hele fijne plaat. Prachtige backing vocals ook van Jackson Browne.

Ik ga met een halfje verlagen. Crosby doet hier een wanhopige poging om hip gevonden te worden. Eigenlijk staan er maar drieënhalve kenmerkende Crosby-nummers op. Het duurt tot 'Tracks in the Dust' voor je bij de eerste aan komt. Tot die tijd worstel je je een weg langs gedateerde, gladde producties en nog gladdere nummers. Naast 'Tracks in the Dust' is ook de afsluiter een hoogtepunt in zijn oeuvre. 'Distances' en 'Flying Man' mogen er ook zijn, maar de productie ontsiert ze.

Van zijn onuitgebrachte album medio 1981 werden de nodige nummers overgeheveld. Ik heb een bootleg met deze tracklist:

1. Melody
2. Drive My Car
3. Delta
4. Kids and Dogs
5. Flying Man
6. Might As Well Have a Good Time
7. Distances
8. King of the Mountain (live)
9. Samurai

Nog steeds de nodige mindere nummers, maar het ligt in ieder geval dichter bij Crosby dan deze Oh Yes I Can. Opvolger Thousand Roads was ook geen echte Crosby-plaat (hij bespeelde er zelf niet eens een instrument), maar gelukkig is het daarna weer goed gekomen met hem.

Geheel onverwachts heb ik deze als LP op de kop weten te tikken op de platenbeurs in Den Bosch. Natuurlijk niet onverwacht dat ik daar een LP tegenkom, maar wel déze LP.

Geen hoogvlieger maar toch zeker wel met wat mooie nummers. En natuurlijk ook gekocht voor de foto op de achterzijde.

op dit tweede solo album van David Crosby staan 9 eigen nummers waarvan 4 co-written met Craig Doerge, 1 nummer "In the Wide Ruin" van Craig Doerge/Judy Henske plus de traditional "My Country".

de stevige rock van "Drive My Car" met een slide gitaar partij van David Lindley, de West Coast soft pop van "Melody" dat iets weg heeft van de Toto sound en het funky "Monkey and the Dog" bekoren niet. zijn zoetgevooisde stem past niet bij die nummers, hoewel de juke joint blues van het pittige "Drop Down Mama" wel lekker weg luistert.

onder de overige 7 stemmige, ingetogen nummers met alle ruimte voor zijn geweldige zang, bevinden zich flink wat pareltjes, o.a. het eerder genoemde "In the Wide Ruin" met extra zang van Jackson Browne, "Tracks in the Dust" met harmoniezang van Graham Nash en Michael Hedges, "Lady of the Harbor" met extra zang van Bonnie Raitt en ΅Flying Man" een nummer met neurie zang zonder tekst en meestergitarist Larry Carlton op gitaar.

de fraaie piano ballad "Oh Yes I Can" met extra zang van James Taylor en de traditional "My Country 'Tis of Thee" met zang van David Crosby, Graham Nash en John David Souther sluiten dit album op wonderschone wijze af.

onder de sessiemuzikanten bevinden zich Jim Keltner/Russ Kunkel/Joe Vitale(drums), Tim Drummond/George Perry/Leland Sklar (bass), Danny Kortchmar/Steve Lukather (guitar), Joe Lala (percussion) en Craig Doerge (keyboards, piano).

wellicht een beetje wisselvallig album maar vanaf 4) is het (althans voor mij) genieten geblazen met uitsluitend prachtige nummers. vandaar 4 sterren. kan de lage waardering op MuMe voor dit album niet goed plaatsen.

Album werd geproduceerd door David Crosby, Craig Doerge & Stanley Johnston

Crosby kan bij mij geen kwaad doen. Zijn stem en zijn beste composities compenseren zijn mindere liedjes ruimschoots.

Nog maar weer eens beluisterd… en nee, ik heb mij niet vergist: een onderschatte plaat die bewees dat Croz het schrijven van pakkende melodieën niet had verleerd, ondanks de strapatzen in zijn privéleven. In the wide ruins, Tracks in the dust, Monkey and the underdog, Oh yes I can, Lady of the harbor… subliem