KISS - Alive II (1977)

Het beste Kiss live album!

Nee dat is de eerste Alive al.

Daar staan net een tikje betere nummers op. Al waardeer ik de keuze om geen "hits" uit die tijd hier ook weer op te zetten. Grootste struikelblok blijft natuurlijk het brakke geluid. Gejuich van publiek in een constante loop veel te hard mee laten draaien zorgt nou niet bepaald voor de juiste sfeer. Sommige versies klinken ook wat afgeraffeld in vergelijking met de studioversies.

Ja en dan kant 4. Ongeinspireerd als je het mij vraagt. Gewoon zwak songmateriaal, blijkbaar had men geen zin om er echt voor te gaan zoals bij een regulier studio album? Krijg iig sterk die indruk. Dat nummer van Ace heeft nog wel een lekkere drive, de rest blijft totaal niet hangen.

Larger Than Life en Rockin' in the USA zijn uitstekende songs. Niets mis mee.

mee eens, zo ook rocket ride, op de altijd bejubelde Destroyer staan zwakkere broeders dan deze songs als je het mij vraagt...

Als je het mij vraagt niet.

Dat begreep ik al

Hier begon het voor mij allemaal mee en vormde de start van een lange en boeiende muzikale levensweg!

Ik vind All American Man ook een prima nummer.

Simpele rock kan voor mij als dat gepaard gaat met de nodige sfeer en energie en dat is hier wel het geval. Live komen de Kiss-songs beter uit de verf dan de soms steriele studioversies. Bovendien worden de betere Kiss-songs hier gespeeld.

Best wel bizar dat een classic hard rock band zo groot is geworden, denk toch echt dat het door de mascara komt.
Wel een paar goede tracks, natuurlijk Detroit Rock City, I want you. Daarentegen is Shock me legendarisch slecht. Ik hoorde een paar jaar geleden de cover van Red House Painters en toen weer het origineel, genant bijna hoe beter de cover is.
Maar dit album is goed te pruimen al is de kwaliteit matig.

Bij Kiss altijd gemengde gevoelens gehad. Zoals Grootfaas hierboven al opmerkt zal de mascara een groot aandeel in hun populariteit hebben gehad. Die posters van de band stonden wel stoer op je kamer.

Muzikaal is Kiss geen hoogvlieger.
Ik vermoed ook dat het album mede daardoor op een wat lage plaats in de OOR jaarlijst van 1977 staat.
Hardrockliefhebber Kees Baars had het album als enige in zijn lijstje staan en wel op nummer 16.

Vanochtend nog eens geluisterd op Spotify en ik kom ook niet verder dan 3*.

Alsof Oor (of all people) zoiets bepaald. Kiss speelt inderdaad geen ingewikkelde muziek die voor hogere wiskunde door moet gaan. Maar daartegenover staat een partijtje beleving en enthousiasme waar je U tegen zegt. En dat komt op hun Alive albums fantastisch naar voren. Vandaar de status van 'klassieker' gok ik maar zo...

Juist!
Fuk Oor. Gebruik je eigen oren.

In 1977 stonden The Sex Pistols op nummer 2 in de totale jaarlijst van Oor. Alsof die gasten zo goed konden spelen.

Bij mij stonden ze op 1
En of je nu goed kan spelen of niet maakt mij niet uit, als het resultaat me maar raakt.

Toen dertijd moest ik eigenlijk niet zoveel van deze LP, en Kiss in het algemeen, hebben. Enkele vrienden van mij hadden deze (en nog andere hardrock). Zelf had ik het meer voor Pistols, The kids (1ste plaat) en MC5.
En vergeet niet dat in die tijd, zonder centjes en geen internet, heeeeeel lang over een plaat deed. Na een tijdje kende je elke groef.

Ik heb me een beetje verdiept in een deel (79-96 ongeveer) van de kissstory op youtube waarbij elk album zo 'n kwartier aandacht krijgt van een kritische (naar anderen toe vooral) Paul Stanley. De bandwisselingen, de ontmaskering, de $uccesvolle reünie tour (96), de hele rataplan dus. En ondanks ik zeker niet alles van Kiss kan waarderen staat een ding toch als paal boven water; Het Live concert. Die toewijding. En dat al bijna 50 jaar lang, ieder jaar maar weer, verbazingwekkend. Gene Simmons is inmiddels 72 en komt volgend jaar nog eens terug naar het ZiggoDome die in 2019 stijf uitverkocht was. Ex-leden hengelen inmiddels alweer naar een spot op het podium (want centjes, zo doorzichtig, geweldig). En het enige wat ze hoeven te doen is de songs van deze Alive II en Alive I te spelen. Mits in fysieke topvorm uiteraard.
Oh ja, het album dan. Leuke plaat, maar met beeld nog leuker.

Die afleveringen zit ik de laatste dagen ook te kijken. Dat 'naar anderen toe vooral' beint me echter na 4 delen steeds meer te irriteren. Enfin, interessant is het zeker!

Jeugd sentiment. Een plaat die bij mij opviel door de prachtige en fantastische foto binnenin de klaphoes.
Uren naar gestaard en weggedroomd. Als beginnende puber moest het wel iets heel bijzonders zijn.
en idd muziekzaal niet altijd even sterk, maar wel met vuur en enthousiasme gespeeld. Dat hoor je er echt wel uit naar voren komen.
Zo af en toe zet ik hem nog even op, doe ik de ogen dicht en droom ik weer verder…. Tot een van m’n kinderen weer vraagt of die herrie uit mag. Jammer en welkom terug in het heden.

Geweldige live plaat. Nou vind ik dat KISS live altijd net wat beter uit de verf komt, dan op de studioplaten. En dan heb ik het vooral over de jaren 70 tijd. En dat komt zeker door de enthousiasme van de mannen. Vaak nummers die op de studioplaten wat kaal klinken, komen live juist weer tot leven. De studio nummers die zijn toegevoegd is niks mis mee. Maar persoonlijk had ik ze op en normaal album gezet, en niet hier op. Haalt net voor mij net lekkere sfeertje uit de plaat. Maar goed dat is puur persoonlijk. Verder is de setlist dikke prima.

Mee eens. Die studionummers hadden er voor mij ook niet bij gehoeven. Zijn zeker acceptabele nummers maar die verzuipen hier een beetje op deze manier. Die hadden beter op een regulier studioalbum kunnen staan.

Die studiokant is m.i. alleen om 'Rocket Ride' echt de moeite waard waarna er een slappe cover komt. Verder is 'All American Man' om het riffwerk wel interessant; kon wel eens model hebben gestaan voor Saxon's 'Midnight Rider' uit '81. Wat het livegedeelte betreft toch liever 'Christine Sixteen' en 'Tomorrow and Tonight' studio met respectievelijk piano en dameskoortjes en verder zullen 'God of Thunder' en 'Shock Me' ge-edit zijn, waar 'Alive!' meer ruimte biedt aan uitgesponnen versies en minder schatplichtig is aan vijf songs per kant.

Er valt natuurlijk veel te zeggen over de productie van live albums. Naar mijn mening zal productie en live albums nooit een goed huwelijk worden. Het beste geproduceerde album bestaat dan ook niet. Er mankeert altijd wel iets aan. Mijn favoriete best geproduceerde live album is Pulse van Pink Floyd, maar een ander kan het weer een matig geproduceerd album vinden. Later is dat album op DVD uitgebracht uitgerekend dat Syd Barrett in dat jaar kwam te overlijden, dit terzijde. Over Alive II ook dit album is erg matig geproduceerd zeker vergeleken met de krachtige voorganger Alive. Maar de enige overeenkomst met Alive is dat ook op Alive II veel te genieten valt. Detroit Rock city en King of the night time world zijn 2 prachtige openers waarvan vooral de prachtige dubbele gitaarpartijen van Paul en Ace erg opvallen een lust voor het oor. Ladies room had er om mij niet op gehoeven. Makin love dat prachtige heavy gitaar intro, het prachtige middenstuk. En het einde waar Peter Criss zich voor het eerst liet horen. Hoe zo Peter Criss een matige drummer ?? hij laat zich op dit album nog wel vaker horen. Love gun, ik vind deze live uitvoering beter dan de studio uitvoering. Omdat het drumwerk steviger is en de gitaarsolo van Ace komt veel beter uit deze live uitvoering, kortom een goeie afsluiter van kant 1. Calling Dr love is een goeie opener van kant 2. Christine sixteen had er om mij niet op gehoeven, Shock me aardig de gitaarsolo van Ace maakt trouwens veel goed. Hard luck woman een mooie ballad naar mijn mening mooi voor de afwisseling. Het mayonaise metalachtige Tomorrow and tonight had er om mij ook niet op gehoeven. Kant 3 opent ook sterk met I stole your love, daarna Beth van het album Destroyer. Het album die het op music meter verschrikkelijk moeilijk heeft, zeer ten onrechte overigens. Ik heb nog wel een Kiss album die nog veel slechter is en JA!!!! ook uit de seventies, dit terzijde. Een mooie ballad en ook nog eens mooi gezongen door Peter Criss het nummer werd door het publiek ook zeer goed ontvangen. God of Thunder misschien wel 1 van de mooiste live uitvoeringen ever. Met een hoofdrol van - komt die weer- Peter Criss met een zeer indrukwekkende drumsolo. Hoe verander je een drumstel in een stoomlocomotief, Peter Criss kan dat in elk geval wel, dit zie ik bijvoorbeeld Nigel Glockler nog niet zo gauw doen, dit terzijde. I want you is ook een hele goeie uitvoering waarbij Paul Stanley bewijst dat hij destijds echt over een strot beschikte. Het mayonaise metalachtige Shout it out loud had er om mij niet op gehoeven. De 5 studionummers van kant 4 had er ook niet op gehoeven. Die hadden ze beter op het rete commerciële disco flut album Dynasty kunnen zetten om het lage disco/mayonaise metalachtige niveau wat op te krikken. Alive II is het einde van een tijdperk 3 jaar later zal Peter Criss en niet lang daarna Ace Frehley de band gaan verlaten. Overigens zal ik altijd een zwak blijven houden voor deze 4 gasten uit de seventies. Als laatste nog een leuke anekdote over Christine Sixteen : er circuleert een filmpje op you tube dat er een jeugdige drummer dit nummer gaat spelen onder de hilarische leiding van Gene Simmons. Ik heb me werkelijk rot gelachen om Gene, dat hij over humor beschikt bewees hij al in de real live soap serie. Alive II een 4.5.