Op haar voorganger
Lita werd de blondine nog bijgestaan door oa Ozzy en Lemmy en dat wierp zijn vruchten af. Twee singles in de US top 20 en platinum voor het album. Op deze Stiletto probeert ze het meer op eigen kracht, bijgestaan door haar band en wordt de boel wat steviger, voller en vetter geproduceerd. Zelfs wat electronische trucjes en blazers worden ingezet met de bedoeling dat je overdondert en omver geblazen wordt.
De instrumentale openingstrack geeft een letterlijke kick-off met een galmende bassdrum en dient dan ook op hoog volume door je huiskamer rond te waren. Al snel blijkt dat Miss Ford de gitaarpartijen gedubt heeft en als de wekker gaat is het vrij overbodig om "Wake-up!" te roepen, missie was al geslaagd. Vervolgens wordt het prijsnummer geintroduceerd. Hungry (for your sex) kookt en stoomt en wordt afgeblust met een blazerssectie. Persoonlijk kwam ik niet bij van het lachen toen ik voor de lol de hierboven gelinkte clip over mijn scherm liet huppelen. Zelden zo'n mismatch tussen tekst en video gezien.
Afijn de toon is dus gezet, echter is de schrijfkwaliteit van de bandleider lang niet zo sterk als haar gitaarspel. Leuke rockers, fijne meezingers, vette riffing, prima soloos ook. Als ik een vergelijk mag maken dan verwijs ik naar in datzelfde jaar opgenomen A little ain't enough van David Lee Roth. Ook vol goede bedoelingen maar vol met reeds platgetreden paden en een te volle productie.
Deze plaat levert haar dan ook geen hitsingle op en zelfs een promotietour wordt niet ingepland. Lita duikt liever weer de studio in. Inmiddels heeft de tijdsgeest de muzieksmaak zodanig verandert dat nog slechts een handjevol luisteraars dit op durven zetten. Dat geeft niks. Dit stoere wijf hoeft ook niet met iedereen gedeeld te worden.