System of a Down - Hypnotize (2005)

Wederom een lekker, heavy album: de opener Attack hakt er al enorm in met de inmiddels bekende tempo-wisselingen (en dat maakt deze band zo aantrekkelijk voor mij). Het Attack Attack Attack spuwen ze uit als ware het een mitrailleur.
Dreaming weet het moordende tempo ook hoog te houden. En als het mij dan even te veel dreigt te worden krijg je toch weer de wat rustiger tussenstukjes met harmonieuze zang. En dan dwarrelen die gitaar-loopjes achteloos in het rond: heerlijk!
Kill Rock 'n Roll bevat ook weer die mooie dwarrelende gitaar-melodietjes. Klein, maar fijn ingebouwd tussen de snoeiharde riffs en schreeuwerige zang, die halverwege weer gas terugneemt om terecht te komen in rustiger vaarwater. Het lijken de mini-opera-achtige songs van Queen wel Uiteraard een stuk harder, dat wel. Het titelnummer, en tevens eerste single, Hypnotize, beschouw ik voorlopig als één van mijn favoriete songs. Wat is het toch geweldig meezingen met dit nummer en wat horen we toch mooie, geniale stukjes muziek in dit ene nummer. Hoe ze het bij elkaar gegoten krijgen blijf ik verbazingwekkend vinden. Ik noemde Queen al (denk aan Innuendo of Bohemian Rhapsody: ook van die nummers waar echt van alles in zit en die ook nog kloppen ook).
Stealing Society jaagt er ook lekker op los. Grappige backing-vocals (gekte). En tekstueel gezien wederom fel.
Tentative volgt: vraag me niet waarom, maar bij de begintonen moest ik een beetje aan Living Colour denken.
Prima nummer, maar is bij nog niet blijven hangen als zijnde een favoriet (alhoewel ik dat er nog wel van zie komen na verloop van tijd). Harde, confronterende tekst ook.
U-Fig zit weer knap in elkaar. Hoe die gasten met tempo spelen blijft me verbazen. Het is duidelijk dat dit toch één van de belangrijkste elementen is die deze band in positieve zin onderscheidt van de anderen binnen "het genre".
Het nummer Holy Mountains heeft een wat rustiger intro. Het blijkt sowieso tot de nummers te horen die een wat minder moordend hoog tempo hebben. Een "rustpuntje" op deze cd naar SoaD maatstaven Niet echt natuurlijk: want ook hier is er binnen het nummer sprake van een stevige aanpak zullen we maar zeggen, alleen net een tikkeltje minder heftig dan op andere songs. Dit nummer is qua lengte ook wat afwijkender (lees langer).
Vicinity of Obscenity is al een paar keer door andere MuMe-users genoemd als favoriet. Ik kan me daar ook wel bij aansluiten. Dit is geniale gekte ten top. Wat hier in 1 nummer gedaan is is bijna onvoorstelbaar. SoaD op de funky tour? Kan dat? Jawel! Dat laten ze hier duidelijk horen, maar dan wel op hun eigen voorwaarden. Geweldig...
In She's Like Heroin is het het snerpende stem-geluid van Serj Tankian dat toch wel de show steelt. Ook dit is zeker geen zwak nummer te noemen. Die hebben we tot nu toe sowieso al niet gehad.
Is dat Lonely Day dan wellicht? Niet wat mij betreft. Dit is een rustiger nummer dat lekker melodieus klinkt. Prachtig gitaarwerk ook. Een favorietje.
Afsluiter Soldier Side kan ook wel tot mijn favorieten gerekend worden. Meeslepend tot aan het einde toe: alleen een iets te abrupt slot naar mijn idee. Of is dat de bedoeling? Want je blijft enigszins verdwaasd achter in de leegte die overblijft (totdat je de repeatknop zoekt ).
Jammer toch dat de nummers telkens zo kort duren, maar tegelijkertijd besef ik ook wel dat dat hun kracht is. Er staat geen minuut te veel op (en nee ik ga nu niet terugkomen op mijn eerder geuite kritiek rondom dit punt, want die blijft gewoon staan).


Mezmerize bevat enorme hoogtepunten, maar had toch ook wel wat mindere momenten. Dit album klinkt wat gelijkvormiger en is van continue hoog niveau. In zijn geheel iets sterker denk ik. Het is dat 4,25* niet kan, anders zou ik dat wel uitdelen aan dit album (waar Mezemerize dan op 4 blijft steken: een minimaal verschil dus, wat ook nog kan veranderen).

Een cd die ik in huize aERo niet op hoef te zetten in gezelschap En voor mijzelf geldt ook wel "lekker voor zo eens af en toe"; ik ben nu eenmaal geen echte Metal-head

Inderdaad de mindere broeder van de twee. Een aantal songs doet meer aan als veredelde B-kantjes en de plaat voelt niet als een geheel. Natuurlijk blijft het overwegend genieten, maar een zekere futloosheid dient zich wel aan.

Schitterend album, mijn persoonlijke favoriet van SOAD
Hun eerste vond ik een goed debuutalbum, maar niet meer dan dat. Toxicity was briljant van begin tot einde, Steal This Album vond ik dan weer een stap in de verkeerde richting. Dat werd naar het einde toe saai en inspiratieloos. Mesmerize vond ik hun beste tot dan, maar toen deze uitkwam moest ik mijn mening weer bijstellen.
Attack is snoeihard en de perfecte binnenkomer en de volgende vier liedjes zijn ook heerlijk. Dan zakt de boel een beetje in, maar bij 'Viscinity of Obscenity' tonen ze hun (bijzonder excentrieke) tanden weer. En dan gaat het niveau alleen maar nog omhoog, met Soldier Side als de perfecte afsluiter van dit album én hun carrière.
5*