Nina Simone - At Town Hall (1959)

Adembenemende zangeres, en een sensationeel album. Twee weken ben ik het album (alweer) non-stop aan het beluisteren, en het is typerend hoe een geweldige zangeres als Nina Simone met weinig middelen groots weet uit te pakken. Met haar ietwat zware doch warme, en bovenal intrigerende stem kan ze eigenlijk als geen ander liedjes met hartzeer brengen. Toch wordt er (ook) ruimte gemaakt voor enige vorm van sensualiteit, die kant van Nina Simone krijg je te horen op de afsluiter Fine and Mellow. Een andere manier waarop de veelzijdigheid van haar nog maar eens benadrukt wordt is het prachtige pianospel, dat eigenlijk naast een blues– en jazzachtig sfeertje zelfs iets klassieks over zich heeft. De instrumentale nummers Under the Lowest en Summertime, tonen het duidelijkst aan dat ze naast een verbluffend goede zangeres tevens een fantastische pianiste is! Opvallend detail is dat er drie niet-live opnames op dit album staan (The Other Woman, Cotton Eyed Joe en Wild Is the Wind) – terwijl er wél wordt gedaan alsof ze live opgenomen zijn aangezien aan het einde een applaus wordt ingemixed. De producers willen de luisteraar(s) voor de gek houden! Het was ze bijna gelukt overigens, want je hoort het verschil nauwelijks. Nina Simone is een vakvrouw in hart en nieren, in de studio, en op de bühne!

Overtuigende, donkere live plaat. Simones androgyne stem grijpt je en laat je niet meer los. Op een bepaalde manier zit er zo veel 'soul' in haar stem. Vind met name haar versie van 'Wild is the Wind' erg overtuigend, hoewel er niets boven die van David Bowie gaat (BBC Radio Theatre 2000).

Ja, een mooi album van Nina Simone - met eigenlijk alleen maar goede nummers. De gezongen nummers zijn allemaal sterk - het is moeilijk over favorieten te spreken zonder het hele rijtje op te noemen.

Nu vind ik de drie instrumentale nummers prima, maar ook niet heel bijzonder, dus blijf ik steken op 4 sterren.

Ik had een heruitgave van deze oh zo mooie live plaat van Nina Simone uit 1959. Vond ik op een rommelmarkt een originele LP die ik kocht voor 3 euro. Blijkt een mono uitgave met een fantastisch geluid te zijn.

Wat is het pianospel van Simone op dit album toch fenomenaal zeg. Echt één van de beste live albums en Nina op haar best.

Bijzondere plaat van Nina Simone, grotendeels live (enkele songs zijn studio-opnames, al is er publiek in de opname gepropt - dat trucje paste men vroeger wel vaker toe). 1959 was bepaald het jaar van de grote doorbraak. Haar debuut brak meteen potten (al kostte het behoorlijk lang om het uit te brengen, de opnames stammen uit 1957 of zo), en meteen daarna bevestigde ze met The Amazing Nina Simone. Deze plaat is echter pas echt "amazing", naar mijn mening.

Dit was trouwens Simone's eerste optreden in een heuse concertzaal, voorheen trad ze altijd op in al dan niet schimmige clubs, waar de drank rijkelijk vloeide en de sigarettenrook een mistig effect creëerde. Na enige verwondering net voordat ze de bühne betrad trok ze zich daar echter niets van aan en maakte ze er een geweldige show van, met pareltjes als de opener, Summertime (instrumentaal en met vocalen!) en You Can Have Him. Blues, jazz en soul deed zij in haar performance op meesterlijke wijs samensmelten, met veel gevoel en intensiteit.

Dat met een verrassend ingetogen Cotton Eyed Joe en het altijd magnifieke Wild Is the Wind twee van de toppers in de studio werden opgenomen, mag de pret niet drukken. Dit is vakmanschap én emotie van het hoogste echelon!

4,5 sterren

Afgelopen vrijdagmiddag..

De warmte was heerlijk, bijna te. Ik op de fiets in de zinderende hitte die trilde in de lucht boven het platteland. Strakblauwe lucht en de duinen in de verte waarachter de verkoelende zee wachtte.. Zweet op mijn lijf.

En dan luisterend, steeds opnieuw en opnieuw, naar Ýou Can Have Him' met de meest hartverscheurende tekst ooit welke volledig rechtstreeks werd gezongen uit de diepste liefde van de ziel van een vrouw..

Een luistermoment die ik nooit meer zal vergeten, die vrijdagmiddag.

Grappig - ik kende het nummer niet, maar dacht op basis van de titel meteen: zou Annie M.G. Schmidt ernaar geluisterd hebben toen ze 'Het is over' (voor veel mensen bekend onder de naam 'Ze mag hem hebben') schreef voor de musical 'Heerlijk duurt het langst'? Even opgezocht en de tekstuele overeenkomsten zijn opvallend. Bovendien komt het origineel uit Irving Berlins musical 'Miss Liberty' uit 1949. Best voorstelbaar dus dat Annie 'You can have him' heeft opgepikt tijdens één van haar musicaltripjes naar New York met John de Crane en Harry Bannink.

Mooi uitgezocht. Vooral de link met Irving Berlins ‘Miss Liberty’ waar het nummer veel vrolijker wordt gebracht dan de versie van Simone. Ik sta echt te ‘kijken’ van de totaal verschillende benaderingen van dit nummer.

Ik geloof ook zo dat Bannink en Schmidt leentjebuur hebben gespeeld voor hun ‘Ze mag hem hebben’. Ik moet ook wel kwijt dat die jaren 40 en 50 veel kwaliteit hebben geleverd. Een mooi iets voor mij om mij verder in te gaan verdiepen. Ik zat net bv. naar Lilac Wine van Simone te luisteren welke ik dan weer eerder kende van het fantastische album Grace (1994) van Jeff Buckley maar Simone heeft het dan weer van Eartha Kitt wat dan weer ergens van een gedicht uit 1925 komt..

Jeutje.. Kramer: we lijken wel Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuizen. Mag ik die laatste zijn ?