Jeff Buckley - Grace (1994)

mijn stem
4,15
2304 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Columbia

  1. Mojo Pin (5:44)
  2. Grace (5:24)
  3. Last Goodbye (4:37)
  4. Lilac Wine (4:34)
  5. So Real (4:45)
  6. Hallelujah (6:55)
  7. Lover, You Should Have Come Over (6:45)
  8. Corpus Christi Carol (2:58)
  9. Eternal Life (4:54)
  10. Dream Brother (5:28)
  11. Forget Her * (5:12)
  12. Dream Brother [Alternate Take] * (4:56)
  13. Lost Highway * (4:24)
  14. Alligator Wine * (3:20)
  15. Mama, You Been on My Mind * (3:26)
  16. Parchman Farm Blues - Preachin' Blues * (6:18)
  17. The Other Woman * (3:05)
  18. Kanga-Roo * (14:08)
  19. I Want Someone Badly * (2:36)
    met Shudder to Think
  20. Eternal Life [Road Version] * (4:48)
  21. Kick Out the Jams [Live] * (3:05)
  22. Dream Brother [Nag Champa Mix] * (5:25)
  23. Strawberry Street * (5:26)
  24. So Real [Live and Acoustic in Japan] * (4:25)
  25. Dream Brother [Live] * (7:43)
  26. Grace [Live] * (6:07)
  27. Mojo Pin [Live at Wetlands] * (13:47)
toon 17 bonustracks
totale tijdsduur: 52:04
1261 BERICHTEN 17 MENINGEN
zoeken in:
avatar van bikkel2
5,0
0
Groot talent en het is erg te betreuren dat de man helaas niet meer onder ons is.
Prachtig debuut met veel afwisseling en die stem dan!
Zijn vader Tim was net even beter, maar je hoort wel alle kenmerken terug.
Jeff had een hele grote geworden.

avatar van Faalhaas
 
0
bikkel2 schreef:
Zijn vader Tim was net even beter


Nee.

avatar van bikkel2
5,0
1
Faalhaas schreef:
(quote)


Nee.


Ik doelde vooral op de stem.
Tim was een ware stemkunstenaar.
Jeff kon ook een hoop met zijn stem, maar niet zo bijzonder als zijn pa.

avatar van meneer
5,0
0
bikkel2 schreef:
Zijn vader Tim was net even beter.


Ik mag het vaak met je eens zijn Bikkel en ik heb altijd respect voor andermans mening maar mochten deze vader en zoon met elkaar vergeleken worden dan is de kwaliteit, het unieke en het niveau van zoonlief toch een stukkie beter dan vaderlief. Dus dit ben ik, zeldzaam, deze keer echt niet met je eens.

Laten we het er op houden dat Jeff een goede leerschool heeft gehad (of voorbeeld genen - gezien hun verhouding) bij Tim.

Of nog beter, laten we deze vader en zoon niet met elkaar vergelijken.

avatar van devel-hunt
2,5
2
Deze plaat heeft me nooit iets gedaan. Dat kan toch ook nog tussen alle lyrische berichten door?
Saai zelfs, en zijn stem irriteert me snel. Het grijpt me nergens terwijl zelfs de heren van Nieuwkerk en Blokhuis deze plaat de hemel in prijzen.
Of de plaat is enorm gehyped in de kringen van mensen die verstand van muziek hebben of het raakt me gewoon niet, ik denk het laatste.
Wel heel tragisch dat hij zo jong is gestorven, dat staat buiten alles.

avatar van Hendrik68
2,0
2
Met die laatste zin geef je ook direct de verklaring voor zijn populariteit. Als hij nog geleefd had was de status van dit album een stuk meer in verhouding geweest. Een vroege dood, hoe triest ook, scoort nou eenmaal. Er worden hem allerlei kwaliteiten toegedicht waarvan maar de vraag is wat er van geworden was. Ik kan er trouwens ook helemaal niks mee. Maar 1 echt album waarop ook nog eens een partij covers staan. En inderdaad een zeer irritante stem. Nee, pa Tim was echt 10 keer beter. Het trio Happy Sad, Blue Afternoon, Lorca was van een niveau waar Jeff, en niet alleen hij natuurlijk, alleen maar van kon dromen.

avatar van Kronos
5,0
3
Hendrik68 schreef:
Een vroege dood, hoe triest ook, scoort nou eenmaal.

Zeker dat. Maar Jeff Buckley scoorde ook al (drie jaar lang) voor zijn dood met dit album. Het succes aan jong sterven toeschrijven gaat dus niet op. Meteen van bij de release van Grace was duidelijk dat we met een groot talent te maken hadden. Of Jeff op termijn zijn vader artistiek had kunnen evenaren zullen we nooit weten. Maar met zijn zangkunsten had hij alvast laten horen vocaal niet onder te doen. Ook al vind jij zijn stem irritant.

avatar van bikkel2
5,0
0
meneer schreef:
(quote)


Ik mag het vaak met je eens zijn Bikkel en ik heb altijd respect voor andermans mening maar mochten deze vader en zoon met elkaar vergeleken worden dan is de kwaliteit, het unieke en het niveau van zoonlief toch een stukkie beter dan vaderlief. Dus dit ben ik, zeldzaam, deze keer echt niet met je eens.

Laten we het er op houden dat Jeff een goede leerschool heeft gehad (of voorbeeld genen - gezien hun verhouding) bij Tim.

Of nog beter, laten we deze vader en zoon niet met elkaar vergelijken.


We hoeven het ook zeker niet altijd eens te zijn beste meneer.
Tim was, voor mij althans, een heel bijzondere vocalist, al vind ik lang niet alles even boeiend wat hij uitbracht.
Maar het is verder ook niet zo belangrijk.
Het is triest dat beide talenten zo tragisch en jong het leven lieten.

avatar van Telamon
3,0
0
Grappig om tussen al die lofuitingen met 5* ook steeds weer te lezen dat men 'het' er niet in hoort en de hype niet begrijpen. Ook ik probeer dit album af en toe en blijf maar in de laatste groep hangen. Ik snap de hoge waarderingen maar Buckley wordt 'm niet bij mij. (krijg ook altijd jeuk bij Hallelujah)

Dankzij Lilac Wine en Lover, You Should Have Come Over 3*

avatar van Alicia
 
1
*klein stemmetje*
Ik heb dit album ook al een paar keer geprobeerd vanwege de jubelstemming alhier over deze plaat en dan word je uiteraard nieuwsgierig. Enfin... ik ben tot de absoluut ontstellende ontdekking gekomen dat ik ook niet zo heel veel met Jeff Buckley heb.

avatar van meneer
5,0
1
Wel grappig dat als je, door de jaren heen, de 'bladzijdes' van dit album leest dat het soort bericht van Telamon steed terug komt en dat dit 'het' gevoel ook regelmatig verklaard wordt door de users die wel die klik hebben met dit album hebben (en 'het' wel hebben). Een repeterend iets dus. Ik heb er een aantal jaren geleden ook weleens op gereageerd om het waarom ik dit album zo waardeer. En ik had bij jouw bericht de neiging om dit weer te doen, maar ja.. het blijft zich hier herhalen dat 'het' wel/niet gevoel. Tsja..

avatar van bikkel2
5,0
0
Ook vaak genoeg meegemaakt dat veel mensen in mijn omgeving dit niet pruimen.
Wat dat betreft is het alles of niets met Buckley jr.
Het is toch vooral de stem die wat afschrikt vermoed ik.

avatar van Kronos
5,0
0
Alles of niets?

Dat blijkt toch niet uit de stemverdeling.

avatar van bikkel2
5,0
0
Kronos schreef:
Alles of niets?

Dat blijkt toch niet uit de stemverdeling.


Mee eens. Maar het is typisch zo'n artiest wat je geweldig vindt of helemaal niets.
Grace is een intense plaat en dat moet je ook aanspreken.
Hier zijn er kennelijk genoeg liefhebbers.

avatar van HansVon
4,0
0
Ik ben ook een van degene die Jeff Buckley maar blijven proberen want hij heeft er zeker erg goed nummers tussen zitten zoals Lilac Wine, maar inderdaad lukt het hem ook om me zo hier en daar tegen te staan. En ja het is zijn stem die op een accepteerrand balanceerd ( voor mij dan) . Als ik in zo'n mood ben voor dit soort muziek dan grijp ik toch naar bv. Colin Blunstone.

5,0
0
Hier dan even een bewonderaar aan het woord.

Ik vind dat hij zich met zijn stem maximaal profileert in bijna alle songs van dit album. Ik twijfel een beetje over 'So Real', maar afgezien daarvan geeft wat mij betreft juist zijn stem iedere song net dat beetje extra om er een spannend / mooi / opvallend lied van te maken. 'Dream Brother' is wat mij betreft de mooiste mix van compositie en stemgebruik.

Maar goed, het is mijn mening... En ik ben het er wel mee eens: het album pakt je of het pakt je niet.

avatar van FrodoK
5,0
0
Toch: aanvankelijk kon ik er ook niet veel mee. Maar dat is op een gegeven moment helemaal omgedraaid, en nu is het voor mij een van mijn meest favoriete.

avatar van deric raven
4,5
0
Mijn moeder heeft het album gekocht vanwege Hallelujah, en vind de rest minder.
Het mooie van Grace vind ik dat het een album is welke rauw klinkt, en waar de stem en emotie het werk verrichten.
Nog niet overgeproduceerd.
Ik vergelijk deze altijd met de eerste twee albums van PJ Harvey, die dragen dat ook wel uit.

avatar van Lura
5,0
0
geplaatst:
Hendrik68 schreef:
En inderdaad een zeer irritante stem. Nee, pa Tim was echt 10 keer beter. Het trio Happy Sad, Blue Afternoon, Lorca was van een niveau waar Jeff, en niet alleen hij natuurlijk, alleen maar van kon dromen.
Bijgaande video hoor ik veel liever dan het gefreak van Tim Buckley op zijn latere platen als Starsailor, dat is pas echt irritant om naar te luisteren.
Jeff Buckley - Satisfied Mind - YouTube

Maar de werkelijke reden om hier een berichtje te plaatsen is, dat er hier enorm veel Jeff Buckleyfans zijn op MusicMeter en die te wijzen op dit album: Tamino - EP (2017)

avatar van bikkel2
5,0
0
Tim ging van troubadour robuust naar avant garde en een soort van free jazz.
Het is ook niet mijn favo periode, maar de man was wel een stemkunstenaar.
In die periode was er ook meer ruimte voor.
Tim was een groot talent en hoewel ik denk dat ie nooit echt was doorgebroken - mede door zijn eigenzinnigheid - had er gevoelsmatig nog genoeg moois verschenen denk ik.
We zullen het nooit weten.

 
0
Hier is niet door te komen de stem is net zo depressief als radiopet(radiohead) vooral grace, dit is echt het laatste stapje naar een zelfmoord,

avatar van Maartenn
5,0
0

5,0
0
pipiniels schreef:
Hier is niet door te komen de stem is net zo depressief als radiopet(radiohead) vooral grace, dit is echt het laatste stapje naar een zelfmoord,


Zijn we lekker aan het trollen? Inschrijven op de site om meteen een 0,5 aan OK Computer te geven

avatar van FrodoK
5,0
0
pipiniels schreef:
Hier is niet door te komen de stem is net zo depressief als radiopet(radiohead) vooral grace, dit is echt het laatste stapje naar een zelfmoord,


Ach ja, smaken verschillen. Ik moest aanvankelijk wennen aan zijn stem, maar ben nu volledig overtuigd. Ik vind dit echt één van de beste albums ooit gemaakt (voor zover dat te zeggen is, natuurlijk). Ongelooflijk intens, geëmotioneerd, dat wel. Maar wel heel erg oprecht.
Radiohead is, vooral dankzij de stem van Thom Yorke, ook niet echt aan mij besteed. Ik word kregelig van het zeurderige karakter. Maar de stem van Buckley is voor mij echt een heel andere, en niet te vergelijken met die van Yorke.
Muzikaal is deze plaat ook heel erg boeiend en rijk, een bijzonder creatieve en vrije benadering van popmuziek en componeren. Nee, mijn waardering voor deze enige echte worp van dhr. Buckley zal tot het eind van mijn dagen niet stagneren!

avatar van bikkel2
5,0
1
Jeff Buckely pruim je of niet.
Een tussenweg is er eigenlijk niet.
Deze plaat heeft voor mij nog helemaal niets aan kracht ingeboet, sterker nog, Grace groeit nog steeds bij elke luisterbeurt.
Lilac Wine, dat is een vocale prestatie van een heel hoog niveau.
De man meent wat ie doet hier en het raakt mij tot het bot.
Thom Yorke roept in veel gevallen dat ook bij mij op. Mark Hollis, ook zo'n gigant en volkomen eigen.
Het is de uniekheid in de vocalen en het uitdragen, niet iets standaarts of middelmaat.
Maar daarintegen kan ik ook goed begrijpen dat niet iedereen het trekt.
Ik ga qua stemmen altijd in 1e plaats voor de emotie.
Daarom heb ik een Neil Young als vocalist ook hoog zitten.

5,0
1
bikkel2 schreef:
Jeff Buckely pruim je of niet.
Een tussenweg is er eigenlijk niet.
Deze plaat heeft voor mij nog helemaal niets aan kracht ingeboet, sterker nog, Grace groeit nog steeds bij elke luisterbeurt.
Lilac Wine, dat is een vocale prestatie van een heel hoog niveau.
De man meent wat ie doet hier en het raakt mij tot het bot.
Thom Yorke roept in veel gevallen dat ook bij mij op. Mark Hollis, ook zo'n gigant en volkomen eigen.
Het is de uniekheid in de vocalen en het uitdragen, niet iets standaarts of middelmaat.
Maar daarintegen kan ik ook goed begrijpen dat niet iedereen het trekt.
Ik ga qua stemmen altijd in 1e plaats voor de emotie.
Daarom heb ik een Neil Young als vocalist ook hoog zitten.


Ik sluit me daar praktisch volledig bij aan. Alleen de stem van Thom Yorke doet mij dan minder. Ik vind echter Jeff nét een trapje hoger staan dan bv Mark Hollis en Neil Young. Qua emotie dan. Bij mij staat Mojo Pin en dan zeker live helemaal bovenaan. Zelden of nooit heb ik een nummer gehoord waar zoveel passie ingelegd wordt. Woede/agressie/liefde/passie....allemaal verpakt binnen onderstaande minuten.
Jeff Buckley - Mojo Pin (from Live in Chicago) - YouTube

avatar van lennon
3,0
2
Mausie schreef:
(quote)


Zijn we lekker aan het trollen? Inschrijven op de site om meteen een 0,5 aan OK Computer te geven


Dat zal toch wel een foutje zijn? De rest is allemaal 5.0.. dus dus heeft hij per abuis omgedraaid

avatar van bikkel2
5,0
0
Alle Dire Straits albums op 5!
Dat heb ik toch eerder gezien hier op MusicMeter.

avatar van brandos
4,5
0
Aliciazegt
... ik ben tot de absoluut ontstellende ontdekking gekomen dat ik ook niet zo heel veel met Jeff Buckley heb.
Ja, ik vat jou wel hoor. Per slot van rekening is zoon Buckley hoogstpersoonlijk verantwoordelijk voor het ontstaan van een totaal mislukt genre (Emocore) en daarnaast nog voor een hysterisch soort zangstijl die ook buiten dit genre (lees:Muse) het verkeerde kippenvel doet rijzen. Het probleem in deze kwalificatie is echter toch wel dat Buckley het op dit album op zo'n superieure wijze doet, zijn stem echt daadwerkelijk als instrument gebruiken zonder dat het ook maar ergens op een kunstje lijkt; het is nergens minder dan 'hyperintens' en echt-echt. Je moet er wel voor in de stemming zijn, maar in deze benadering kon ook weer niemand aan hem tippen (& zijn 2e album had ook nog een verdienstelijke enkele lp opgeleverd). R.I.P. voor de man en zijn genre.

avatar van Alicia
 
1
Ik geloof de liefhebber van Jeff Buckley onmiddellijk dat deze man zo diep in het hart kan raken en zou willen zeggen: heb deze plaat vooral lief als je ervoor in de stemming ben of misschien wel ben je er wel altijd voor in de stemming, want daar is de muziek voor. Zoals Michel bikkel2 hierboven zegt: een tussenweg is er eigenlijk niet. Zo is het maar net en dan kun je wel eindeloos doorgaan met proberen, maar wat als die klik met Jeff er toch niet komt... maar die ik wel heb met Adrian Borland en Mark Hollis.

avatar van ArthurDZ
 
0
ArthurDZ (moderator)
geplaatst:
Berichten verplaatst naar Genres > Rock > emo muziek

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.