Nina Simone - To Love Somebody (1969)

We doen Pete Seeger. We doen Judy Collins (of Leonard Cohen, zoals u wilt). We doen de Bee Gees zelfs twee keer. En ach, we doen Bob Dylan gewoon drie keer. Big deal! De gouden en ongeschreven regel mag dan wel “cover nooit van je leven die grote (semi-)klassiekers” zijn, hier een zeer geslaagde uitzondering op deze regel. Om zo te dwepen met een artiest lijkt misschien iets te veel van het goede, maar we hebben het hier over ene Simone. Nina Simone welteverstaan! Bij haar mag dat – uiteraard. Hoewel To Love Somebody als album misschien een beetje onsamenhangend is met deze selectie, mag deze absoluut niet worden overgeslagen in de reeks “ontdek je (favoriete) Nina Simone albums”.

Hoor alleen al eens de mooie opener, Suzanne. Velen gingen haar voor, velen gingen haar na, maar Simone’s versie mag zich samen met die van Cohen en die van Flack, Roberta – zij is ook de moeite waard, berekenen tot de beste versies ooit gemaakt. En dan te bedenken dat dit zelfs nog één van de mindere covers is op dit album. Wat ze doet met To Love Somebody, Just Like Tom Thumb Blues en The Times They Are A-Changing is namelijk nog veel verbluffender. De hoeveelheid soul Simone in deze liedjes weet te leggen, kunnen niet veel haar nadoen. Je zou bijna denken te maken te hebben met ware gospels. De boodschap die de oorspronkelijke tekstschrijvers met deze nummers wilden overbrengen - ik kan niet anders zeggen - heeft ze goed begrepen. De nummers zijn groots in al hun eenvoud maar worden tamelijk "klein" gehouden. Door de instrumentatie en door Simone’s vocalen, allen weten daardoor honderd procent te imponeren. De schrijvers mogen trots zijn op zo'n prestatie!

Geen zwak moment te bekennen hier. Het enige nummer dat qua kwaliteit een tikkeltje achterblijft is het door haarzelf geschreven Revolution, op dit album gepresenteerd in twee delen. Het is opvallend dat ze juist met dit nummer de stijl wil benaderen van de namen die ze hier covert; het nummer is vrij rock-georiënteerd en mede vanwege zijn nogal chaotische aard komt ‘ie nogal rommelig over op dit nagenoeg perfecte (cover) album. Naar het schijnt was Simone teleurgesteld dat het liedje uitdraaide tot een flop. Met Ain’t Got No / I Got Life scoorde ze in Europa een paar maanden eerder een grote hit, en ze had verwacht dat dit net zo’n groot succes zou worden. ”I don't get it. It's about a revolution, man, not just colour, but everything!”, zo verklaarde Nina Simone, maar helaas vind ik dit -zoals gezegd- het enige mindere nummer op deze plaat (al blijft 't wel zeer acceptabel). Maar goed, ik ga het feestje niet bederven. De rest is vakwerk pur sang, en vakwerk verdient meer dan slechts zeven luttele stemmen.

Dat is toch een cover van The Beatles?

Nee, volgens het hoesje is het nummer geschreven door Nina Simone en Weldon Irvine.

Ik zie trouwens dat Wikipedia als aanvullende informatie het volgende vermeldt: "The song was released the same years as The Beatles "Revolution" and shares some structural similarities."

Inderdaad is "Revolution" een wat minder nummer dat ik geneigd ben over te slaan, maar verder is dit een fantastisch, zeer bezield gezongen album. Ik had destijds echter een paar draaibeurten nodig om tot die constatering te kunnen komen, want in eerste instantie vond ik het geluid van de begeleiding en de repertoirekeuze eigenlijk te mainstream. Verkeerd verwachtingspatroonn. Kan gebeuren, en vind het nu een prachtig album.

Drie Dylan-covers, twee van de Bee Gees, eentje van Leonard Cohen, eentje van Pete Seeger (bekend geworden in de versie van The Byrds, uiteraard) en een eigen, tweedelige compositie die aardig wat gelijkenissen met de gelijknamige John Lennon-compositie vertoont: ziedaar het album To Love Somebody van Nina Simone!

De Bee Gees-covers vallen me het minst op, wellicht omdat ik daar niet zoveel affiniteit mee heb, maar het album opent meteen met een patente cover van Suzanne, wat heus niet zo makkelijk is. Verder maken vooral de Dylan-covers indruk op me; de afsluiter vind ik misschien zelfs net wat beter dan Dylan's origineel! En het tweede deel van Revolution ontaardt in een dissonante pianomanie, waar ik ook erg over te spreken ben.

Niet zo sterk als haar beste werk, en ook die andere plaat uit 1969 vind ik net even wat beter. Wel gewoon weer een goeie plaat, vol beleving en intensiteit.

(krappe) 4 sterren